บทที่ 17 บทที่ 5 หนีความจริงไม่พ้น ทนความเจ็บปวดไม่ได้ (B)

“ผมเทงบไม่อั้น เพราะเราต้องขยับตัวบ้างถ้าอยากเป็นผู้รอดในเกมนี้” ภาคย์ยิ้มกว้าง เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คุยกับวิลาสินี โดยเฉพาะเมื่อใบหน้าสวยนั้นแย้มรอยยิ้มบางออกมา มันเหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังยิ้มรับอรุณ... มันสดใสกะปรี้กะเปร่าเหมือนหัวใจเขาได้เครื่องดื่มชูกำลังเกินวันละสองขว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ