บทที่ 31 บทที่ 7 กว่าจะรู้ว่ารัก...ก็สายไป (B)

หลังจากเพลิงพายุพิศวาสยามเช้าสงบลง เขาก็นอนกอดก่ายร่างอรชรของเพื่อนสาวเอาไว้อยู่อย่างแนบชิดราวเกรงว่าวิลาสินีจะถูกใครพรากไปไหน

“เมื่อคืน... ศักดิ์หลับสบายมากเลย” ว่าแล้วก้มลงหอมหน้าผากมนอย่างแสนรัก “นีล่ะ... หลับสบายไหม” ว่าพร้อมมองมาด้วยสายตาชวนเคลิ้ม

“ก็ต้องหลับ... นีล้าไปหมด” เอ่ยออกไปขณะที่แก้วร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ