บทที่ 87 บทที่ 19 รักโคจร (F)

ที่ผ่านมา... เธอช่างโง่เขลา เธอช่างขี้ขลาดอย่างไม่น่าให้อภัย

“ลูกแม่... แม่ขอโทษนะคะ” ว่าพลางคว้าเด็กน้อยไม่เดียงสาเข้าสู่อ้อมกอด วิลาสินีสะอื้นไห้กับความไม่สมบูรณ์ของครอบครัวที่กำลังเผชิญ

” แม่ขา... ไม่ร้อง ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง แง๊ๆๆ” เด็กหญิงแผดเสียงร้องบ้างเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่กำลังร้องไห้น้ำตาไหลพร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ