บทที่ 137 กลัวการสูญเสีย - Part หมอภู

ตีห้าครึ่ง... ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนจากสีดำมืดเป็นสีเทาหม่น นารานั่งทอดหลังพิงผนังเคาน์เตอร์พยาบาล ปากกาในมือเขียนบันทึกค้างไว้เพียงครึ่งบรรทัด ตัวอักษรบนกระดาษเริ่มเต้นยั่วเยี้ยเหมือนมดวิ่งหนีน้ำ พี่พยาบาลเวรดึกยื่นขนมปังมาให้เธอชิ้นหนึ่ง หญิงสาวยิ้มขอบคุณแล้ววางไว้ข้างตัว ตั้งใจว่าจะกินหลั...