บทที่ 139 บุญคุณ - Part หมอภู

ห้องพักแพทย์วิสัญญียามสามทุ่มตรงเงียบสงบ

มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟทำงานอัตโนมัติในมุมห้อง และเสียงโทรทัศน์ที่เปิดข่าวภาคค่ำทิ้งไว้เบา ๆ โดยไร้คนรับชม หมอกันต์นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่าจนหนังลอก ขายาวพาดข้ามพนักพิง ในมือถือถุงขนมมันฝรั่งทอด สายตาจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย

ประตูห้องเปิดออก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ