บทที่ 155 ความเสียใจ

"ภูคะ" ลลิลเรียกเบา ๆ มือแตะแขนเขา "ภูตามเธอไปเถอะค่ะ"

ภูริภัทรหันมองหญิงสาวข้างกาย ลลิลมองตอบด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ และความเศร้าลึกซึ้ง

"ลิล..."

"ไปเถอะค่ะ" เธอเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ลิลรู้... ตั้งแต่เห็นภูมองเธอตอนเดินเข้างานมาแล้ว"

ภูริภัทรไม่รอให้เธอเอ่ยเป็นครั้งที่สาม เขาหันห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ