บทที่ 164 พยายามจะลืมให้ได้

ต้นเดือนพฤศจิกายน คุณยายสมจิตรได้รับการอนุญาตให้กลับบ้าน...

หลังจากผ่าตัดตัดขามาเกือบสามเดือน บาดแผลตรงตอขาหายช้ากว่าปกติเนื่องจากโรคเบาหวาน จึงต้องย้ายมานอนพักฟื้นที่หอผู้ป่วยเวชศาสตร์ฟื้นฟูของโรงพยาบาล กระทั่งแผลแห้งสนิทดีและได้ใส่ขาเทียมชั่วคราว หญิงชราเพียรฝึกเดินร่วมกับนักกายภาพบำบัดทุกวัน... ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ