บทที่ 19 กรงทองท่านชายหมอ

พิมพ์พิศาซบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา เธอรู้สึกเหมือนนกปีกหักที่เร่ร่อนมาแสนไกล ในที่สุดก็ได้พบรังที่ปลอดภัยที่สุดเสียที แม้พายุข้างนอกจะโหมกระหน่ำเพียงใด แต่เมื่ออยู่ในอ้อมกอดนี้ เธอก็เชื่อมั่นอย่างหมดใจว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ

“ย้ายไปอยู่กับผมคืนนี้เลยนะ” เขาพึมพำ...