บทที่ 26 กางปีกปกป้อง

ทรงพลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างคนเอ็นดู “เห็นไหมล่ะ...” เขาหันไปพยักพเยิดกับนพัทธ์ “ลูกสาวผมห่วงหมอมากเลยนะเนี่ย ดูสิ ตัวสั่นเป็นลูกนกเชียว”

ดวงตาคมของนพัทธ์มืดดำลงอีกระดับ กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวกดดันจนหายใจลำบาก “เธอไม่ใช่ลูกสาวของคุณ”

คำประกาศนั้นทำให้แม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ