บทที่ 28 ผมช่วยผ่อนคลายนะ...

คำสารภาพรักที่เรียบง่ายทว่าหนักแน่นดุจภูเขาหินของนพัทธ์ ทำเอาหัวใจของพิมพ์พิศาสั่นไหวจนแทบหยุดเต้น ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดทางกลับเพนต์เฮาส์พลันละลายหายไปทิ้งไว้เพียงความตื้นตันที่จุกอยู่ที่ลำคอ

“ตั้งแต่วินาทีที่ผมตกหลุมรักคุณ... ผมก็ไม่คิดจะถอยอีกเลย”

ดวงตาของนพัทธ์จ้องมองเธอนิ่งเกินไป จริงจังเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ