บทที่ 33 เป็นเพียงตัวถ่วง

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจนพิมพ์พิศาสะดุ้งสุดตัว หัวใจของเธอพองโตขึ้นทันที ‘เขาลืมของหรือเปล่านะ?’ หรือ ‘เขากลับมาแล้ว?’

เธอรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ประตูเพื่อดูหน้าจอจอมอนิเตอร์อัจฉริยะ ทว่าทันทีที่ภาพบนหน้าจอคมชัดปรากฏขึ้น ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มจางๆ ก็ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ