บทที่ 41 ถ้าฉันไม่ได้ เธอก็อย่าหวัง

“นพัทธ์” คุณหญิงดารินทร์ปรามเสียงต่ำ

“ผมพูดเรื่องจริงครับแม่ใหญ่” นพัทธ์วางช้อนลงแล้วหันไปสบตาคุณหญิงนิ่งๆ “ผมหวังว่าแขกของแม่ใหญ่จะเข้าใจมารยาทบนโต๊ะอาหารมากกว่านี้”

รินทร์รีบหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ “รินทร์แค่ล้อเล่นเองค่ะนพ อย่าซีเรียสสิคะ” เธอหันมาทางพิมพ์พิศา “อย่าคิดมากนะพิมพ์ เราแค่ตกใจจริงๆ”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ