บทที่ 47 ถ้าคนบางคนหายไปจากโลก... มันก็ช่วยให้หลายอย่างง่ายขึ้น

“แล้วถ้านพรู้ว่าเราร่วมมือกันล่ะคะ?” อัญญารินทร์ถามด้วยเสียงที่แฝงความกังวล

ทรงพลหัวเราะลั่นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “เขาไม่มีวันรู้หรอก เพราะในสายตาของนพัทธ์... คุณคือเหยื่อที่แสนบอบบาง ส่วนผมก็คืออาที่แสนดีที่เฝ้ารอรับหลานสาวกลับบ้าน”

พูดจบ มือหนาของทรงพลก็เลื่อนขึ้นมาลูบไล้ต้นขาของอัญญารินทร์ช้าๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ