บทที่ 48 มาเป็นผู้หญิงของอา

มือของเธอสั่นจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหว เธออยากจะเขวี้ยงมันทิ้งไปให้พ้นตัว แต่อีกใจกลับรู้ดีว่าหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น สุดท้ายเธอก็กดรับสายด้วยหัวใจที่บีบคั้น

“พิมพ์...”

น้ำเสียงทุ้มที่ดังลอดออกมาจากปลายสายนั้นช่างอ่อนโยนและนุ่มนวล อ่อนโยนเหมือนตอนที่เขาเคยซื้อขนมให้เธอในวัยเด็ก เหมือนอาพลที่แสนดีที่เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ