บทที่ 70 ยังไหวอยู๋

“พอเถอะธีร์...” นพัทธ์เอ่ยเสียงเบา ราวกับคนปลงตก “มันพูดถูก... กูหลีกหนีความจริงข้อนี้ไม่ได้”

นพัทธ์หันกลับไปมองพิมพ์พิศาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งที่ปนเปไปด้วยความโศกเศร้าอันหาที่เปรียบไม่ได้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดออกมาช้าๆ

“พิมพ์ครับ... ถ้าตอนนี้อ้อมกอดของผมมันทำให้ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ