บทที่ 97 เลี้ยงตัวน้อย

“พิมพ์... ดูลูกของเราสิครับ” นพัทธ์ประคองทารกน้อยเดินเข้าไปหาพิมพ์พิศาที่นอนอ่อนเพลียอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหวานซีดเซียวทว่าแววตากลับทอประกายแห่งความเป็นแม่รุนแรง

พิมพ์พิศาช้อนสายตามองลูกน้อย มือบางเอื้อมไปแตะแก้มเนียนนุ่มของเด็กทารกแผ่วเบา “น่ารักเหลือเกินค่ะคุณนพ... หน้าเหมือนคุณไม่มีผิดเลย”

“ขอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ