บทที่ 1 ตอนที่ 1 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังทะลุกำแพงกันเสียงเข้ามาเพียงเล็กน้อย ภายในห้องวีไอพีระดับบนสุดของคลับส่วนตัวใจกลางเมือง บุรุษสามคนนั่งดื่มแอลกอฮอล์ราคาแพงและพูดคุยกัน พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ พีรดนย์ นั่งพิงพนักโซฟาหนังสีดำสนิท เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ปลดกระดุมคอออกสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ใบหน้าของเขาเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา เขานั่งฟังเพื่อนอีกสองคนสนทนากันเงียบๆ

“ชวิศ” วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง เขากำลังหงุดหงิด โทรศัพท์มือถือของเขาสว่างขึ้นพร้อมข้อความรายงานจากลูกน้อง

"ฉันต้องไปแล้ว" เขากล่าวเสียงห้วน "ลูกน้องเพิ่งรายงานมาว่าสินค้าในโกดังหายไปมูลค่าหลายล้าน กล้องวงจรปิดถูกจงใจทำให้เสีย ฉันต้องไปดูด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้"

พชร นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เขายกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบแล้วมองหน้าชวิศ

"ต้องการให้คนของฉันเข้าไปช่วยจัดการไหม งานพวกนี้ลูกน้องฉันถนัด"

"ยังไม่ต้อง...ขอบใจนะเพื่อน" ชวิศตอบขณะสวมเสื้อสูททับ "ฉันจะล่อให้พวกมันตายใจไปก่อน ถ้านายส่งคนเข้าไปตอนนี้พวกมันจะรู้ตัว ฉันจัดการเองได้"

"ตามใจ" พชรตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหันมาทางพีรดนย์ "แล้วนายล่ะพี วันนี้นั่งเงียบผิดปกติ มีปัญหาเรื่องหุ้นหรือไง"

"ฉันแค่เหนื่อย" พีรดนย์ขยับตัวลุกขึ้นยืน "ช่วงนี้ฉันประชุมติดกันมาหลายวัน ฉันจะกลับไปพักผ่อน ส่วนนาย...พชร... ฉันได้ข่าวว่านายกำลังตามบี้หนี้จากนักการเมืองเก่าคนหนึ่ง ระวังตัวไว้บ้าง คนพวกนี้จนตรอกเมื่อไหร่มันทำได้ทุกอย่าง" พชรแค่นเสียงในลำคอตอบเพื่อนออกไป "ผู้ชายคนนั้นเอาชื่อฉันไปแอบอ้างจนฉันเสียหายไปหลายสิบล้าน แถมยังส่งลูกสาวบุญธรรมที่เป็นดารามาเป็นข้อต่อรอง ฉันมีวิธีจัดการของฉัน นายไม่ต้องห่วง" ทั้งสามคนพยักหน้าให้กัน ชวิศเดินออกไปจากห้องเป็นคนแรกด้วยความเร่งรีบ พีรดนย์เดินตามออกไปเพื่อขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ด้านหน้าคลับ ส่วนพชรยังคงนั่งดื่มต่อไปเพื่อรอรับรายงานจากลูกน้อง

เวลาสี่ทุ่ม ถนนชานเมืองมีรถสัญจรไปมาน้อยมาก รถตู้สีดำของพีรดนย์ขับไปตามเส้นทางปกติเพื่อมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ ชายหนุ่มหลับตาพิงกับพนักพิงด้านหลัง

ทันใดนั้น คนขับรถเหยียบเบรกอย่างรุนแรง ล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนเกิดเสียงดังสนั่น ตัวของพีรดนย์กระตุกไปด้านหน้าตามแรงเหวี่ยง เขาลืมตาขึ้นและมองออกไปนอกกระจกหน้ารถ

หญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาล้มพับอยู่บนพื้นถนนหน้ารถ เธอใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นพยายามจะลุกขึ้น ด้านหลังของเธอมีผู้ชายวัยกลางคนวิ่งตามออกมาจากซอยด้านข้าง ผู้ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปกระชากแขนหญิงสาวอย่างแรงจนเธอร้องเสียงหลง

พีรดนย์เปิดประตูรถและก้าวลงไป บอดี้การ์ดสองคนของเขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าเปิดประตูลงตามมาทันทีและวิ่งตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น

"ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ! นังณิ มึงเอาเงินที่มึงซ่อนไว้มาให้กูเดี๋ยวนี้!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงดังพร้อมพยายามดึงตัวหญิงสาว อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของหน้าตาเฉย บอดี้การ์ดของพีรดนย์เข้าประชิดตัว บิดแขนไพล่หลังและกดตัวเขาลงกับพื้นถนน

หญิงสาวที่ชื่อณิชาหลุดจากการเกาะกุม เธอถอยร่นไปด้านหลังสองก้าว ขาทั้งสองข้างสั่นจนทรงตัวไม่อยู่และทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้

พีรดนย์เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเธอ เขาก้มลงมองบาดแผลถลอกตรงหัวเข่าและข้อศอก เลือดสีแดงซึมออกมาจากรอยแผล ชุดนักศึกษาสีขาวมีรอยเปื้อนดินและฝุ่น

"เธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนอีกไหม" พีรดนย์ถามด้วยระดับเสียงปกติ ณิชาส่ายหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตา

"คุณคะ ช่วยหนูด้วย หนูไม่ได้ขโมยเงินเขา หนูไม่อยากกลับบ้าน!... ไอ้ชด... ผัวใหม่ของแม่ มันพยายามจะทำร้ายหนู มันจะเอาหนูไปใช้หนี้พนัน หนูกลัว"

ผู้ชายที่ถูกบอดี้การ์ดกดอยู่บนพื้นพยายามดิ้นรน "มึงอย่ามายุ่งเรื่องในครอบครัวกู! อีนี่มันลูกเลี้ยงกู ส่งตัวมันมา!"

พีรดนย์ปรายตามองผู้ชายคนนั้นด้วยแววตาสมเพช เขาหันไปสั่งลูกน้อง "ค้นตัวมันว่ามีอาวุธไหม แล้วโทรแจ้งตำรวจให้มาลากคอมันไป ข้อหาทำร้ายร่างกายและข่มขู่กรรโชกทรัพย์"

เมื่อลูกน้องลากตัวชดออกไปมัดไว้ ณิชาก็ขยับตัวเข้ามาใกล้พีรดนย์ เธอพนมมือไหว้เขา ก้มศีรษะลงจนหน้าผากชิดกับหลังมือ

"หนูขอร้องค่ะคุณ อย่าให้ตำรวจพาหนูกลับไปหาแม่เลย ถ้าหนูกลับไป ไอ้ชดต้องหาทางเอาหนูไปขายใช้หนี้แน่ๆ หนูขอไปเป็นคนรับใช้ที่บ้านคุณได้ไหมคะ หนูทำความสะอาดได้ ทำกับข้าวพอได้ ซักผ้าได้ทุกอย่าง ขอแค่หนูมีที่หลบซ่อนตัวเท่านั้น"

พีรดนย์พิจารณาคำขอร้องนั้น เขามองใบหน้าของณิชาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ความหวาดกลัวปรากฏชัดเจนในดวงตาของเธอ แม้เธอจะโตเป็นสาวระดับมหาวิทยาลัยแล้ว แต่การทิ้งเธอไว้ตรงนี้ให้ตำรวจท้องที่จัดการ ก็อาจจบลงด้วยการที่แม่แท้ๆ มารับตัวกลับไปสู่นรกขุมเดิม เขาเป็นนักธุรกิจที่ตัดสินใจทุกอย่างด้วยความรวดเร็วและใช้หลักการ ทว่าสถานการณ์ที่ซับซ้อนตรงหน้าทำให้เขาต้องตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม

บทถัดไป