บทที่ 11 ตอนที่ 11คนของอัครเมธิน

 ณิชาหวีดร้องครวญครางออกมา  ภาพสะท้อนในเงาที่กำลังถูกรุกรานกระแทกกระทั้นทางด้านหลัง  ร่างกายบิดเร่าตอบรับทุกการตอกอัดที่ทรงพลัง พีรดนย์ช้อนร่างเปลือยเปล่าที่แดงซ่านด้วยแรงอารมณ์ขึ้นอีกครั้ง พาไปวางแหมะลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อน  แผ่นกระจกบานใหญ่เบื้องหน้าสะท้อนภาพการร่วมรักที่แสนเร่าร้อน  เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดไว้บนบ่าแกร่ง เปิดทางให้ความอวบใหญ่สอดประสานเข้าไปจนสุดโคน

"มองกระจกดูสิณิชา... ดูว่าเราสองคนแนบชิดกันแค่ไหน"  เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ขณะที่สะโพกสอบสับความเร่าร้อนเข้าใส่รัวเร็ว    แรงปรารถนาถูกรีดเค้นจนถึงขีดสุด ณิชาหวีดร้องลั่น กายสาวตอดรัดกระตุกเกร็ง  ปลดปล่อยความสุขสมออกมาอย่างรุนแรง พร้อมๆ กับพีรดนย์ที่คำรามก้อง อัดฉีดสายธารอุ่นร้อนเข้าสู่กายเธออีกครั้ง  

ชีวิตในเพนต์เฮาส์หรูผ่านไปอย่างราบรื่นราวกับความฝัน  ณิชาปรับตัวเข้ากับสถานะ ‘ผู้หญิงของพีรดนย์’  ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มดูแลเธออย่างดีเลิศในทุกๆ ด้าน ทั้งเรื่องการเรียน อาหารการกิน ไปจนถึงข้าวของเครื่องใช้ที่ล้วนเป็นแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ทว่า การเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดดของณิชาย่อมไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของคนในมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะหลังจากที่ ‘แนน’ หายตัวไปอย่างลึกลับและถูกไล่ออกกะทันหัน ข่าวลือเรื่องณิชาจึงเริ่มสะพัดไปทั่ว

บ่ายวันศุกร์ เธอนั่งอ่านหนังสือรอเวลาเรียนวิชาสุดท้ายอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ วันนี้เธอสวมชุดนักศึกษาพอดีตัว  รองเท้าโลฟเฟอร์หนังแท้จากแบรนด์อิตาลี  และวางกระเป๋าสะพายชาแนลใบกะทัดรัดไว้ข้างกาย  ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่ประเมินมูลค่าไม่ได้

"แหม... ชีวิตดีจังเลยนะจ๊ะณิชา ตั้งแต่แนนหายหัวไป เธอก็ดูอู้ฟู่ขึ้นผิดหูผิดตานะ"

เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘มิ้งค์’ ดาวคณะที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและขี้อิจฉา  ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มเพื่อนอีกสามคนที่เดินเข้ามาล้อมโต๊ะของณิชาไว้  ณิชาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ปิดหน้ากระดาษลงช้าๆ เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

"มีธุระอะไรกับฉันเหรอมิ้งค์"  เธอกล่าวเสียงเรียบ

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่สงสัย..." 

 มิ้งค์เหยียดยิ้ม กวาดสายตามองกระเป๋าและสร้อยคอเพชรของณิชาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เพื่อนๆ เขาเม้าท์กันให้แซ่ด ว่าที่แนนหายไปเพราะไปรู้ความลับของเธอเข้า... ความลับที่ว่า เธอไปขายตัวอัพเกรดให้เสี่ยแก่ๆ พุงพลุ้ยที่ไหนสักคน ถึงได้มีรถหรูมารับมาส่งทุกวันไงล่ะ!"

เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มเพื่อนมิ้งค์ดังขึ้นดึงดูดสายตาของนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว  หากเป็นณิชาคนเก่า เธอคงก้มหน้าหน้าแดงด้วยความอับอายและวิ่งหนีไปแล้ว แต่คำสอนของพีรดนย์ที่เคยบอกว่า  'คนของตระกูลอัครเมธิน  ไม่จำเป็นต้องทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว' ดังก้องขึ้นมาในหัว  ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะตัวเล็กกว่าแต่รังสีความนิ่งสงบกลับทำให้มิ้งค์ถึงกับผงะไปเล็กน้อย

"ถ้าการที่ฉันมีรถมารับมาส่ง  หรือมีของพวกนี้ใช้  มันทำให้พวกเธอเดือดร้อนจนต้องมานั่งจับผิด ฉันก็คงต้องบอกให้พวกเธอเอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่านะ"  ณิชาสบตาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ส่วนเรื่องแนน  ถ้าอยากรู้ว่าเธอหายไปไหน ทำไมไม่ลองไปถามที่สถานีตำรวจดูล่ะ เผื่อจะได้รู้ว่าคนที่คิดร้ายกับคนอื่น จุดจบมันเป็นยังไง"

"นี่แกกล้าขู่ฉันเหรอ!"   มิ้งค์ปรี๊ดแตก เงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบผู้หญิงที่พวกเธอเคยกลั่นแกล้งได้โดยง่าย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงทุ้มทรงอำนาจและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังแทรกขึ้นมา เสียงที่ทรงพลัง  ได้หยุดการกระทำทุกอย่างในบริเวณนั้น  ทุกคนหันขวับไปมองยังต้นเสียง

พีรดนย์ อัครเมธิน ในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มสุดเนี้ยบ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและน่าเกรงขาม   รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนนักศึกษาแถวนั้นต้องรีบหลบทางให้ ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดชุดดำเดินตามมาติดๆ ความหล่อเหลาบวกกับความมั่งคั่งที่แสดงออกผ่านทุกการเคลื่อนไหว ทำเอามิ้งค์และกลุ่มเพื่อนถึงกับอ้าปากค้าง  พวกเธอเคยเห็นเขาตามหน้าปกนิตยสารธุรกิจระดับประเทศ  ไม่คิดว่าจะได้มาเจอตัวจริงในมหาวิทยาลัยแบบนี้! พีรดนย์ไม่ได้ปรายตามองพวกผู้หญิงขี้อิจฉาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย  เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปหา  ณิชา เอื้อมมือหนาไปคว้าเอวบางเข้ามากระชับไว้ข้างกายอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย

"คราวหลังถ้ามีหมาเห่า ไม่ต้องไปเสวนาด้วยนะณิชา... ปล่อยให้คนของฉันจัดการก็พอ" เขากล่าวเสียงนุ่มนวลกับเธอ แต่จงใจพูดให้ทุกคนตรงนั้นได้ยิน

"คุณพี... มาได้ยังไงคะ  ณิยังเหลือคลาสเรียนอีกวิชานึงนะ"  ณิชากระซิบถาม หน้าแดงซ่านเมื่อถูกเขาโอบกอดท่ามกลางสายตาคนนับร้อย

"ฉันเคลียร์งานเสร็จเร็ว เลยตั้งใจจะมารับเธอไปทานข้าว... แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น"  นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับไปมองกลุ่มของมิ้งค์ สายตาของเขาเหี้ยมเกรียมจนมิ้งค์ขาสั่นและหน้าซีดเผือด

"ปะ... เปล่าค่ะ  ไม่มีอะไร พวกเราแค่เข้ามาทักทายณิชาเฉยๆ"

 มิ้งค์รีบแก้ตัวตะกุกตะกัก  ความเก่งกล้าเมื่อครู่หดหายไปจนหมดสิ้น ใครจะไปคิดว่า 'เสี่ยแก่ๆ พุงพลุ้ย' ที่พวกหล่อนนินทา  จะกลายเป็นมหาเศรษฐีหนุ่มหล่อที่ทรงอิทธิพลระดับประเทศขนาดนี้!

"ทักทายด้วยการง้างมือจะตบเนี่ยนะ?"  พีรดนย์เลิกคิ้ว แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ฉันคือผู้ปกครองของณิชา  และเป็นคนส่งเสียดูแลเธอทุกอย่าง... ถ้าฉันได้ยินข่าวลือเสียๆ หายๆ เกี่ยวกับคนของฉันหลุดออกมาจากปากใครอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะให้ทนายฟ้องหมิ่นประมาทเรียกร้องค่าเสียหายจนพวกเธอไม่มีที่ซุกหัวนอนเลย คอยดู!" คำประกาศิตนั้นเด็ดขาดและจริงจังจนไม่มีใครกล้าสงสัยว่าเขาจะกล้าทำจริงหรือไม่ กลุ่มของมิ้งค์รีบก้มหน้าก้มตาเดินหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างลนลาน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป