บทที่ 12 ตอนที่ 12 ช่วยเพื่อนร่วมชะตากรรมในงานเลี้ยง
เมื่อตัวปัญหาจากไป พีรดนย์ก็หันกลับมามองหญิงสาวในอ้อมแขน เขาใช้นิ้วชี้เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ
"ตกใจหรือเปล่า" เขากระซิบถาม
"ไม่ตกใจค่ะ... ณิไม่ได้กลัวพวกนั้นเลย" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง
"เก่งมาก... นี่สิถึงจะสมกับเป็นเมียของพีรดนย์" เขาชมเชยก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ขมับบางอย่างไม่แคร์สายตาใคร
"ไปกันเถอะ ฉันให้เลขาไปดรอปเรียนวิชาสุดท้ายของเธอวันนี้ให้แล้ว... บ่ายนี้ฉันจะพาเธอไปลองชุด"
"ลองชุด? ชุดอะไรคะคุณพี" ณิชาทำหน้างง ขณะเดินตามแรงจูงของเขาไปยังรถโรลส์รอยซ์สีดำที่จอดรออยู่ พีรดนย์หันกลับมายิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับ
"ก็ชุดราตรีไง... พรุ่งนี้ฉันมีงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ของสมาคมนักธุรกิจ และฉันตั้งใจจะพาเธอไปเปิดตัวในฐานะ
'ผู้หญิงของฉัน' อย่างเป็นทางการ... จะได้ไม่มีไอ้หน้าโง่ที่ไหนกล้ามาดูถูกเธออีก"
ณิชาเบิกตากว้าง หัวใจพองโตจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ เมื่อเขารัก เขาพร้อมจะปกป้องและประกาศให้ทั้งโลกได้รับรู้ว่า เธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา!
ห้องเสื้อแบรนด์เนมสุดหรูใจกลางเมืองถูกปิดโซนวีไอพีเพื่อต้อนรับลูกค้าคนสำคัญ พีรดนย์นั่งไขว่ห้างจิบแชมเปญอยู่บนโซฟากำมะหยี่ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังม่านห้องลองชุดที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก
ณิชาก้าวออกมาในชุดเดรสยาวเปิดไหล่สีมิดไนท์บลูที่ขับผิวขาวผ่องให้ยิ่งดูโดดเด่น เนื้อผ้าทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างพอดี
ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมมืออาชีพได้เนรมิตความงามที่ซ่อนอยู่ของเด็กสาวให้ฉายแสงเจิดจรัส ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยคอเพชรน้ำงามที่เขาเป็นคนเลือกให้พีรดนย์นิ่งงันไปชั่วขณะ แก้วแชมเปญในมือแทบจะถูกลืม เขาช้อนสายตามองคนร่างเล็กที่ยืนขวยเขินอยู่ตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา
"สวยมาก..." เสียงทุ้มเอ่ยชมจากใจจริง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวงแหน
"สวยจนฉันชักจะไม่อยากพาไปให้ใครเห็นแล้วสิ อยากจะพากลับคอนโดซะเดี๋ยวนี้เลย"
"คุณพีก็... พูดเล่นอยู่เรื่อยเลยค่ะ" ณิชาหน้าแดงซ่าน ก้มหน้างุดหลบสายตาร้อนแรงของเขา
"ฉันพูดจริง แต่เอาเถอะ... วันนี้ฉันต้องประกาศให้รู้ว่าเธอคือคนของฉัน" เขาจับมือบางขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ ก่อนจะพาเธอเดินเคียงคู่ออกไป
งานกาล่าดินเนอร์ของสมาคมนักธุรกิจระดับประเทศถูกจัดขึ้นที่ห้องบอลรูมของโรงแรมห้าดาว ย่านเศรษฐกิจสุขุมวิท ทันทีที่พีรดนย์ก้าวเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวข้างกาย แสงแฟลชจากช่างภาพก็สว่างวาบขึ้นรัวๆ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ร้อยวันพันปีไม่เคยควงผู้หญิงคนไหนออกงาน แต่ครั้งนี้เขากลับโอบเอวบางของหญิงสาวแปลกหน้าไว้แนบกายไม่ยอมห่าง
เขาพาณิชาเดินลัดเลาะผ่านผู้คนไปจนถึงโต๊ะวีไอพีด้านหน้าสุด ซึ่งมีเพื่อนสนิททั้งสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"โอ้โห! นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนคลั่งรักนี่เอง" พชรเอ่ยแซวขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจเมื่อเห็นความสวยสง่าของหญิงสาวข้างกายพีรดนย์ ชวิศที่นั่งจิบไวน์อยู่เงียบๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้น
"ไม่เบานี่พี พามาเปิดตัวถึงงานสมาคมแบบนี้ แสดงว่าเอาจริงสินะ"
"อืม..." พีรดนย์รับคำสั้นๆ ก่อนจะดึงให้ณิชานั่งลง แล้วแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
"พชร... ชวิศ... นี่ณิชา คนของฉัน... และณิชา นี่เพื่อนสนิทของฉันที่เคยเล่าให้ฟัง"
ณิชายกมือไหว้ทักทายเพื่อนของเขาทั้งสองคนอย่างนอบน้อม พชรรับไหว้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขี้เล่น ในขณะที่ชวิศพยักหน้ารับด้วยท่าทีนิ่งขรึมตามสไตล์
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้คนมากหน้าหลายตาผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาทักทายพีรดนย์ไม่ขาดสาย ณิชาทำหน้าที่อยู่เคียงข้างเขาได้อย่างไร้ที่ติ จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก เธอจึงกระซิบบอกเขา
"คุณพีคะ ณิขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ"
"ให้การ์ดตามไปไหม" เขาถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง ณิไปแป๊บเดียวเดี๋ยวมาค่ะ เธอส่งยิ้มให้เพื่อคลายความกังวล ก่อนจะลุกเดินออกไป โถงทางเดินไปสู่ห้องน้ำค่อนข้างเงียบสงบเพราะแขกส่วนใหญ่อยู่ในห้องจัดเลี้ยง ทว่าขณะที่
ณิชากำลังจะก้าวพ้นมุมทางเดิน เธอกลับได้ยินเสียงดิ้นรนขัดขืนและเสียงของตกหล่นดังมาจากซอกหลืบใกล้ๆ
"ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!" เสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอย่างอู้อี้ ณิชาชะงักฝีเท้า ชะโงกหน้าไปมองตามสัญชาตญาณ ภาพที่เห็นคือผู้หญิงร่างบอบบางในชุดราตรีสีอ่อนกำลังถูกชายร่างอ้วนพุงพลุ้ยดันตัวติดกับผนังและพยายามซุกไซ้ลวนลามอย่างหยาบคาย
ทันทีที่สายตาของณิชาปะทะเข้ากับใบหน้าของชายคนนั้น ร่างกายของเธอก็ชาวาบ... รอยแผลเป็นสดใหม่ที่เพิ่งตกสะเก็ดบนหน้าผากเถิกกว้างนั่น... เสี่ยไพศาล! ไอ้เสี่ยชั่วที่พยายามจะย่ำยีเธอในคลับวันนั้น!
ความหวาดกลัวในอดีตตีตื้นขึ้นมาในอก แต่เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อเหมือนกับเธอ ความโกรธและความกล้าหาญก็มีมากกว่า ณิชาพุ่งตัวเข้าไปหาอย่างลืมตายโดยไม่หยุดคิดอะไรทั้งสิ้น
"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้แก่ตัณหากลับ!!" ณิชาตะโกนลั่น คว้ากระเป๋าถือใบหรูฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเสี่ยไพศาลเต็มแรง ก่อนจะสอดตัวเข้าไปดึงกระชากผู้หญิงคนนั้นให้ออกมาจากการเกาะกุม
"โอ๊ย! นังเด็กบ้า เอ๊ะ... มึง!" เสี่ยไพศาลหันขวับมามองด้วยความโกรธจัด แต่พอเห็นว่าเป็น ณิชา มันก็ชะงักไปชั่วครู่ แววตาอาฆาตมาดร้ายผุดขึ้นมาทันที
