บทที่ 14 ตอนที่ 14 ยาแก้พิษเอวดุ nc

มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบาง ลูบไล้ไปยังต้นขาที่เป็นชุดกระโปรงผ่าหน้า เพียงแค่เขาแทรกฝ่ามือเข้าไปใต้รอยแยกนั้น  ก็พบกับความอวบอูมและเปียกชื้น

“โอ้โห..เปียกขนดนี้เลย ซ่อนรูปใช่เล่นนะเรา คงจะเจนโลกมาไม่น้อยละสิ “

เขาปฺดที่เท้าแขนโซฟาหรู หยิบเครื่องป้องกันออกมาสวมใส่ให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว 

เดรสเกาะอกสีแชมเปญที่เคยปกปิดร่างกายหลุดรุ่ยลงไปกองอยู่ที่เอวอวดความอวบอิ่มที่ซ่อนเร้นมาตลอดให้ปรากฏแก่สายตา ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่เพียงแค่สลัว สาดมากระทบร่างบางที่เขากระชากชุดออกจากตัวเธอไปให้พ้นทางเมื่อก่อนหน้านี้ เธอกำลังครวญครางบิดเร่าดูช่างเป็นภาพที่งดงามราวประติมากรรมมีชีวิต ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนเพราะถูกเธอปลุกปั่นกามารมณ์มาเสียตลอด ความเป็นชายเรียกร้องอยากจะปลดปล่อยมันช่างรุนแรงไม่แพ้ความต้องการของเธอเช่นกัน  ริมฝีปากหยักได้รูปเคลื่อนต่ำลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ ก่อนจะลากไล้ลงมาครอบครองยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตา

“อ๊า... อ๊ะ... อืม...”

เสียงหวานครางกระเส่าทันทีที่ถูกรุกราน ร่างบอบบางแอ่นหยัดขึ้นรับสัมผัสวาบหวามจากปลายลิ้นร้อนชื้น สองมือเล็กสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของชวิศไว้แน่น จนเกรงว่าเขาจะหนีหาย ใบหน้าหวานสะบัดไปมาดูช่างน่าทรมาน เรียวปากเล็กซี๊ดปากราวกับเผ็ดร้อนเสียเต็มประดา  มือหนาข้างหนึ่งกอบกุมทรวงอกอีกข้างที่ว่างเว้นจากการครอบครองแล้ว ออกแรงนวดเฟ้นสลับกับบีบคลึงเบาๆ มันแน่นตึงบ่งบอกได้ว่าคือเนื้อแท้ที่ไม่ได้ผ่านการศัลยกรรมมา

ความนุ่มเด้งสู้มือทำให้ชวิศแทบคลั่ง เขาละริมฝีปากออกมา เลื่อนฝ่ามือร้อนผ่าวลงไปตามหน้าท้องแบน สัมผัสลงบนเนินเนื้อสาวที่โหนกนูนแล้วตะโบมบีบเคล้น  กางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่ปิดบังกลีบเนื้อแทบไม่มิด มันชื้นแฉะไปด้วยน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาจากความต้องการที่พุ่งสูง

“นี่ถ้าไอ้แก่นั่นได้เธอไป..มันคงกลืนกินเธอไปราวกับผีตายอดตายอยากเป็นแน่ “

คิดเพียงแค่นั้นก็เกิดความขัดใจ ราวกับหมาหวงก้าง ทั้งที่เขาเองก็เป็นเพียงผู้ผ่านมาแล้วโชคดีแค่นั้นเอง  ชวิศสอดปลายนิ้วเข้าไปใต้ขอบลูกไม้ สัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่ปิดสนิท เขาลากไล้ปลายนิ้วหยอกล้อกับจุดอ่อนไหว ทำเอาคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือก สะโพกผายเผลอกระดกขึ้นตอบรับสัมผัสอย่างลืมอาย

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะรุกล้ำเข้าไปสำรวจภายใน สติสัมปชัญญะฝ่ายดีก็ตะโกนก้องขึ้นมาในหัว ความคับแน่นและไร้เดียงสาที่สัมผัสได้ บ่งบอกชัดเจนว่าเธอยังไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ หากพรุ่งนี้เช้าเธอสติกลับคืนมาแล้วโวยวายขึ้นมาจะทำยังไง มีหวังชื่อเสียงคงป่นปี้หมดแน่  ชายหนุ่มชะงักมือ กัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความเป็นชายปวดหนึบจนแทบระเบิด แต่เขาก็รู้ดีว่าการเอาเปรียบผู้หญิงที่ไม่มีสติมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย

“ช่วยฉัน... ช่วยฉันที ฉันทรมาน...”

หญิงสาวครวญคราง น้ำตาเม็ดใสปริ่มหางตา ร่างกายบิดเร่าด้วยความรุ่มร้อนที่หาทางออกไม่ได้ ชวิศมองภาพนั้นด้วยความสับสน ความคิดเห็นแก่ตัวแวบเข้ามาในหัว ในเมื่อเธอเรียกร้องขนาดนี้ 

และเขาก็แค่อยากจะช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมาน มันคงไม่ผิดอะไร... มั้ง? คิดทั้งที่ตัวเองก็พร้อมรบอยู่ก่อนแล้ว เครื่องป้องกันขนาดใหญ่ไซส์พิ้ศษถูกสวมเข้าไปแล้วเมื่อสิบนาทีก่อน

 เขาหันกลับมาหาคนบนโซฟา สอดปลายนิ้วเข้าไปในร่องหลืบ ที่คับแคบ ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบก่อนจะค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ น้ำหวานสีใสหลั่งรินออกมาชโลมปลายนิ้วจนเปรอะเปื้อน ช่วยให้การขยับเข้าออกลื่นไหลยิ่งขึ้น

“อ๊ะ... อ๊า! ตรงนั้น... อืมมม” เธอร้องครางออกมาเสียงหลง ร่างกายเกร็งสะท้าน สองมือจิกแน่นลงบนบ่าแกร่ง ก่อนที่ช่องทางรักจะบีบรัดปลายนิ้วของเขาอย่างรุนแรง

 ร่างบางกระตุกเกร็งสองสามครั้งแล้วหอบหายใจรวยริน แต่ดูเหมือนว่ามันยังไม่พอ และเธอต้องการมากกว่านั้น ต้องการมากกว่านิ้ว มือเล็กควานสะเปะสะปะหาความอวบใหญ่ 

ในที่สุดเธอก็คว้ามันได้ แล้วรูดรั้งสองสามครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะขัดใจเมื่อไม่ได้สัมผัสกับเนื้อแท้ 

“เอาออกได้ไหมคะ...ฉันสะอาด..ยังไม่เคย”

“คุณ...คุณแร่จะนะว่าจะให้ผมทำแบบนั้นกับคุณจริงๆ”

“ช่วยฉัน...ฉันต้องการมัน ฉันมีสติแต่ฉันแค่ต้องการดับความทรมานเหล่านี้ ได้โปรด” 

เขาดีดตัวขึ้นแล้วคลานเข่าเข้ามา พ้อมกับดึงเครื่องป้องกันผิวขรุขระเหมือนหนังคงครกออก ความเป็นชายที่ผงาดง้ำเต็มความยาว เส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงความต้องการที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด 

ชวิศ ขยับเข้าไปแทรกกลางระหว่างเรียวขางามเขากอบกุมตัวตนของตัวเองกำรูดสองสามครั้ง แล้วจรดส่วนปลายเข้ากับช่องทางรักที่ยังคงเปียกชุ่มและแดงช้ำจากการเสียดสี

สัมผัสอุ่นร้อนและแข็งขืนที่แนบชิด กระตุ้นความต้องการของอริสามากยิ่งขึ้น เธอปรือตามองเขาทั้งน้ำตา

 “ช่วยฉันด้วย... ฉันต้องการมัน ได้โปรด”

เธออ้อนวอนเสียงสั่น เมื่อได้ยินคำร้องขอซ้ำๆ เขาจึงถูไถมันเข้ากับร่องสวาทที่ยิ่งคายน้ำหว่าออกมาเมื่อสัมผัสกับความใหญ่โตและอุ่นร้อน

 “ฉันจะพยายามเบามือที่สุดนะ”  เขากระซิบบอกเสียงพร่า ก่อนจะค่อยๆ กดส่วนหัวเข้าไปอย่างเชื่องช้า ความคับแน่นบีบรัดจนชายหนุ่มต้องสูดปากด้วยความเสียวซ่าน เ

ขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องพยายามเปิดทางใหม่ที่ไม่เคยมีใครล่วงล้ำมาก่อน

“อึก... เจ็บ! ฉันเจ็บ!”  อริสาผวาเฮือก เล็บยาวจิกลงบนลาดไหล่หนาจนเลือดซิบ น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา ชวิศชะงักค้างคาไว้พร้อมกับเอ่ยถามเธออีกครั้ง เผื่อว่าความเจ็บปวดจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ

 “เธอไหวไหม เจ็บมากหรือเปล่า เราพอแค่นี้ได้นะ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป