บทที่ 2 ตอนที่ 2 ผู้ช่วยชีวิต

"ลุกขึ้น" พีรดนย์ออกคำสั่ง

"ที่บ้านฉันไม่ได้ขาดแม่บ้านหรือคนรับใช้หรอกนะ! แต่คืนนี้ ฉันจะให้เธอไปพักที่บ้านของฉันก่อน พรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายจัดการเรื่องคดีความของเธอให้เรียบร้อยแล้วเธอค่อยกลับ"

ณิชารีบลุกขึ้นยืน ใช้มือปัดฝุ่นออกจากกระโปรงนักศึกษาทรงสอบสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ที่ไม่ได้ดูผิดระเบียบจนขัดตา

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ "

พีรดนย์เดินนำเธอไปที่รถตู้ เขาเปิดประตูให้เธอก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ก่อนที่เขาจะตามขึ้นไปนั่งข้างๆ คนขับรถออกรถและขับมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์

ภายในรถมีเพียงความเงียบเชียบ คนตัวโตที่นั่งข้างๆชำเรืองตามอง หญิงสาว ที่กำลังใช้หลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ ร่างกายของเธอดูสั่นสะท้านเพราะกลั้นสะอื้น

บอสหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องกระดาษทิชชู่ และขวดน้ำดื่มจากช่องเก็บของ เขาวางมันลงบนเบาะตรงหน้าณิชา

"เช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย แล้วดื่มน้ำนี่ซะ" เขาพูด

"พรุ่งนี้ทนายของฉันจะเคลียร์ปัญหาเรื่องครอบครัวเธอให้จบ เธอจะได้ไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้อีก"

"ขอบคุณค่ะ!"

ณิชากล่าวขอบคุณ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงกระดาษออกมาซับน้ำตาเบาๆ เธอเปิดขวดน้ำดื่ม ก่อนจะจิบมันช้าๆ ความรู้สึกปลอดภัยเกิดขึ้นในใจ เธอแอบมองเสี้ยวหน้าของพีรดนย์ เขาเป็นผู้ชายที่ดูมีอำนาจล้นเหลือ

เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ทำอาชีพอะไร แต่เขาคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอในวินาทีความเป็นความตาย ในขณะที่หญิงสาวกำลังพินิจพิจารณาเขาอยู่นั้น โทรศัพท์ของพีรดนย์สั่นเตือน เขากดรับสาย เป็นสายจากชวิศ

"พี นายกลับถึงบ้านหรือยัง" เสียงของชวิศดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมาให้ได้ยินแม้จะไม่ดังนัก

"ยัง ฉันอยู่บนรถ มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย" พีรดนย์ตอบ

"ฉันก็เพิ่งขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่งแถวสี่แยกไฟแดง อาการสาหัส ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล" พีรดนย์ขมวดคิ้ว เขาหันไปมองณิชาที่นั่งอยู่ข้างๆ

"เข้าใจแล้วแล้วนายละเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม พอดีฉันมีธุระต้องจัดการต่อ คงไปที่โรงพยาบาลคืนนี้ไม่ได้"

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ขอบใจมากนะ นายไปจัดการธุระของนายเถอะ"...ชวิศตอบกลับ

เขากดวางสายและเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อ รถตู้แล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ เข้าสู่พื้นที่คฤหาสน์อัครเมธิน แสงไฟจากตัวอาคารสาดส่องลงมายังลานจอดรถ พีรดนย์รู้ดีว่าการพาหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้เข้ามาในบ้าน คือจุดเริ่มต้นของความรับผิดชอบที่เขาต้องใช้กฎหมายและอำนาจเงินเข้ามาแทรกแซง แต่ก็ถือเสียว่าช่วยมนุษย์ร่วมโลกคนหนึ่ง รถตู้คันหรูแล่นผ่านแนวต้นสนที่ทอดยาวเป็นกำแพงธรรมชาติ ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วเมื่อเข้าสู่เขตลานจอดรถกว้างขวางด้านหน้าอาคารหลักของคฤหาสน์อัครเมธิน

แสงไฟสีนวลที่ประดับประดาตามเสาร์หินอ่อนสาดส่องให้เห็นความวิจิตรบรรจงของสถาปัตยกรรมสไตล์ร่วมสมัยที่ผสมผสานความคลาสสิกเข้ากับความเรียบหรูได้อย่างลงตัว

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วเพื่อเปิดประตูให้ผู้เป็นนาย พีรดนย์ก้าวลงมายืนบนพื้นหินแกรนิตด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด

เขาหันกลับไปมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่เพิ่งก้าวตามลงมาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ

ณิชายืนนิ่งอยู่ข้างรถ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอเคยมองเห็นบ้านหลังใหญ่โตแบบนี้แค่ในละครโทรทัศน์ ไม่คิดเลยว่าชีวิตที่เคยอาศัยอยู่ในห้องเช่าแคบๆ ซอมซ่อ จะมีโอกาสได้ก้าวเข้ามาในสถานที่ที่ดูราวกับหลุดออกมาจากอีกโลกหนึ่ง

"ตามฉันมา" พีรดนย์ออกคำสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน

ร่างบางรีบจ้ำอ้าวตามหลังร่างสูงไปอย่างกระชั้นชิด เธอไม่กล้ามองไปรอบๆ มากนัก เพราะกลัวว่าเจ้าของบ้านจะมองว่าเธอซอกแซกไร้มารยาท

พื้นหินอ่อนขัดมันวับจนสะท้อนเงาของเธอ ทำให้ณิชาต้องก้มมองรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของตัวเองด้วยความรู้สึกเกรงใจ เพราะกลัวทำบ้านเขาสกปรก

เมื่อก้าวพ้นประตูไม้บานใหญ่เข้ามาในโถงทางเข้า หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดฟอร์มแม่บ้านก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าอิ่มเอิบมีรอยยิ้มจางๆ แต่ดวงตากกลับฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด

เมื่อเห็นหญิงสาวรุ่นราวคราวหลานเดินตามหลังเจ้านายหนุ่มเข้ามา

"คุณพีกลับมาแล้ว รับน้ำเย็นก่อนไหมคะ ป้าให้เด็กเตรียมไว้แล้ว" ป้านวล หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ที่ดูแลพีรดนย์มาตั้งแต่เขายังเด็ก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ไม่เป็นไรครับป้านวล" พีรดนย์ปฏิเสธ

"แต่ผมมีเรื่องให้ป้าช่วยจัดการหน่อย นี่คือณิชา... คืนนี้เธอจะพักที่นี่ ป้าช่วยจัดเตรียมห้องพักแขกที่ปีกขวาให้เธอด้วย หาเสื้อผ้าสะอาดๆ ให้เธอเปลี่ยน แล้วก็... สั่งให้คนเตรียมอาหารเบาๆ ให้เธอสักมื้อ"

ป้านวลปรายตามองณิชาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ด้วยความคุ้นเคยกับนิสัยเด็ดขาดของเจ้านาย เธอจึงเลือกที่จะเก็บความสงสัยนั้นไว้

"รับทราบค่ะคุณพี ป้าจะจัดการให้เรียบร้อย" ป้านวลรับคำ ก่อนจะหันมาทางหญิงสาว

"ตามป้ามาสิจ๊ะหนู"

ณิชาเงยหน้ามองพีรดนย์อย่างขออนุญาต เมื่อเห็นเขาพยักหน้าเล็กน้อย เธอจึงยกมือไหว้เขาก่อนจะหันหลังเดินตามป้านวลไปยังบันไดเวียนขนาดใหญ่ที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นสอง

พีรดนย์มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนลับสายตา เขาพรูลมหายใจออกมาเบาๆ ยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ การตัดสินใจเอาตัวเข้าไปพัวพันกับปัญหาครอบครัวคนอื่นไม่ใช่เรื่องปกติวิสัยของเขาเลยจริงๆ แต่จะเห็นคนตกอยู่ในอันตรายจะไม่ช่วยก็ไม่ได้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป