บทที่ 3 ตอนที่ 3 ที่พักพิงแห่งใหม่

เขาเป็นคนรักความเป็นส่วนตัวและเกลียดความวุ่นวายที่สุด แต่ภาพความหวาดกลัวในดวงตาของณิชาก็ทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในปีกซ้ายของคฤหาสน์ ทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหา 'ทนายทรงพล' ทนายความประจำตระกูลอัครเมธินทันที

"สวัสดีครับคุณพี มีเรื่องด่วนอะไรให้ผมรับใช้ตอนดึกแบบนี้หรือเปล่าครับ" ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นตัว

"ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยจัดการพรุ่งนี้เช้า" พีรดนย์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"สืบประวัติครอบครัวผู้หญิงคนหนึ่งให้ผม ชื่อ ณิชา...ใจประเสริฐ อายุสิบเก้าปี พ่อเลี้ยงชื่อชด แม่แท้ๆ น่าจะยังมีชีวิตอยู่ บ้านอยู่ในภักดี 23 แถวเหม่งจ๋าย

ผมต้องการข้อมูลทุกอย่าง โดยเฉพาะประวัติอาชญากรรมและการก่อหนี้สินนอกระบบของนายชดพ่อเลี้ยงของเธอ"

"ได้ครับคุณพี แล้วมีเรื่องอะไรเพิ่มเติมไหมครับ"

"ผมต้องการให้คุณเตรียมเอกสาร...ข้อมูลเพื่อการช่วยเหลือ หรือจะให้ทุนการศึกษา หลังจากจบแล้วให้เธอมาทำงานที่บริษัทใช้ทุนคืน ดูข้อกฏหมายให้ด้วยว่า อายุ 19 ปีแล้ว สามารถตัดสินใจเองได้โดยที่ผู้ปกครองไม่ เข้ามายุ่งเกี่ยวได้หรือยัง " พีรดนย์เว้นจังหวะไป

"ผมต้องการให้เธอออกมาจากครอบครัวนั้น แต่ก็ไม่สามารถนำมาอยู่ร่วมชายคาได้ เพราะเธอเป็นผู้หญิงมันไม่สมควร ถ้าเธอยังไม่สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองได้ ผมต้องการให้คุณไปเจรจากับแม่ของเธอ จ่ายเงินก้อนหนึ่งให้พวกเขายอมเซ็นสละสิทธิ์การดูแล และทำสัญญาห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีกเด็ดขาด ถ้าพวกมันเล่นแง่ ก็ใช้ข้อมูลหนี้สินหรือคดีเก่าแบล็กเมล์พวกมันซะ"

ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ ก่อนที่ทนายทรงพลจะเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง " คุณพีแน่ใจนะครับ มันอาจจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และถูกเพ่งเล็งเรื่องชู้สาวได้นะครับ"

"ผมตัดสินใจแล้ว แล้วอีกอย่าง ผมไม่ได้รับเธอมาอยู่ในบ้าน เธอสามารถอยู่หอ อยู่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่บ้านของเธอ " น้ำเสียงของพีรดนย์เด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล

"จัดการตามที่ผมบอก พรุ่งนี้เช้าผมต้องการเห็นความคืบหน้า"

"รับทราบครับคุณพี ผมจะเร่งจัดการให้ทันทีครับ" พีรดนย์กดวางสาย เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังบุนวมหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลง

ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันบวกกับความวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกตึงเครียด

เขาไม่เคยมีความคิดที่จะรับอุปการะใคร ไม่เคยอยากมีพันธะผูกพัน แต่สำหรับเธอคนนี้ .. มันมีบางอย่างที่ทำให้เขาอยากปกป้องเธอ อาจจะเป็นเพราะแววตาที่สู้ชีวิต หรืออาจจะเป็นเพราะความเด็ดเดี่ยวที่กล้าขอร้องให้เขาช่วยทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร... ตอนนี้เธออยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขาแล้ว แม้จะชั่วคราวก็ตาม

--ณ ห้องพักแขกปีกขวา--

ป้านวลเปิดประตูห้องพักแขกให้ณิชา ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีครีมและทองดูหรูหราที่คนอย่างเธอเคยเห็นแค่ในละครหรือตามโซเชี่ยลเท่านั้น ไม่เคยคิดฝันว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะมายื่นอยู่ท่ามกลางความหรูหรานี้ แสงไฟสีวอร์มไวท์สร้างบรรยากาศให้ดูอบอุ่น เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดสีขาวสะอาดตา มีมุมนั่งเล่นเล็กๆ และระเบียงที่มองเห็นสวนสวยด้านหลังคฤหาสน์ ณิชายืนเก้ๆ กังๆเพราะทำตัวไม่ถูก และไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปเหยียบพรมหนานุ่มที่ปูอยู่กลางห้อง

"เข้ามาสิจ๊ะหนู ไม่ต้องกลัวหรอก" ป้านวลส่งยิ้มให้

"ห้องนี้คุณพีสั่งให้หนูพักห้องนี้ . หนูไปอาบน้ำล้างตัวก่อนเถอะนะ เสื้อผ้าอยู่ในตู้ ป้าเตรียมชุดนอนไซส์เล็กสุดไว้ให้แล้ว น่าจะพอใส่ได้ แผลถลอกก็ล้างน้ำสะอาดไปก่อน เดี๋ยวป้าจะให้เด็กเอายาทาแผลกับข้าวต้มอุ่นๆ ขึ้นมาให้นะ"

"ขอบคุณมากค่ะคุณป้า" ณิชายกมือไหว้ป้านวลอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ

"เรียกป้านวลเถอะจ้ะ... แล้วหนูชื่ออะไรล่ะ"

"ณิชาค่ะ... เรียกณิเฉยๆ ก็ได้ค่ะ"

"จ้ะหนูณิ... รีบไปอาบน้ำเถอะนะ จะได้ลงมากินข้าว พักผ่อนซะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

ป้านวลหันมายิ้มให้หญิงสาวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปิดประตูให้เธอได้มีเวลาส่วนตัว

ณิชาเดินเข้าไปในห้องน้ำกว้าง ที่กว้างขวางกว่าห้องนอนที่บ้านเก่าของเธอเสียอีก อ่างอาบน้ำหินอ่อน ฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ และข้าวของเครื่องใช้ที่ดูหรูหราเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง

หญิงสาวถอดชุดนักศึกษาที่เปรอะเปื้อนออก มองดูบาดแผลถลอกที่หัวเข่าและข้อศอกผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ร่องรอยความบอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อหัวค่ำยังคงชัดเจน

ระหว่างที่สายน้ำไหลผ่าน ณิชาปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกยินดีและปลอดภัย เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของไอ้ชดมาได้อย่างหวุดหวิด รอดพ้นจากนรกขุมนั้นมาได้เพราะผู้ชายที่ชื่อ 'คุณพี'

เขาคือผู้มีพระคุณ หากไม่ได้เขา ป่านนี้เธอคงถูกไอ้ชดพาไปขายให้เสี่ยที่ไหนแล้วก็ได้ แม่ก็เหลือเกิน หลงพ่อเลี้ยงจนไม่ลืมหูลืมตา

ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ณิชาเลือกที่จะปัดมันทิ้งไป สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเธอปลอดภัยแล้ว และเธอจะต้องหาทางตอบแทนบุญคุณของเขาให้ได้ แม้จะต้องทำงานหนักเป็นคนรับใช้

เธอก็ยอม ขอเพียงแค่ไม่ต้องกลับไปนรกขุมนั้นอีก เพราะวันต่อๆ ไปเธออาจจะไม่โชคดีเหมือนวันนี้ก็ได้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป