บทที่ 4 ตอนที่ 4 สถานะผู้อยู่ในความอุปถัมภ์
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ณิชาสวมชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อนที่ป้านวลเตรียมไว้ให้ เนื้อผ้าที่นุ่มลื่นทำให้เธอรู้สึกสบายตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ก๊อก!... ก๊อก..!. "
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ป้านวลจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น
"ข้าวต้มกุ้งจ้ะ ทานตอนร้อนๆ จะได้หลับสบาย" ป้านวลวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆ ตรงมุมนั่งเล่น
"แล้วนี่ก็ยาทาแผล ทานข้าวเสร็จแล้วก็ทายาซะนะ"
"ขอบคุณป้านวลมากนะคะ ที่เมตตาหนู" ณิชาทรุดตัวลงนั่ง มองชามข้าวต้มที่ดูน่าทานที่สุดในชีวิต ที่เธอเคยกินมา
"ทานเถอะจ้ะ... คุณพีท่านสั่งกำชับมาว่าต้องให้หนูทานให้หมด" ป้านวลพูดยิ้มๆ
ณิชาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเขา ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในอก .. เขาช่างใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งที่ใบหน้าของเขาดูเย็นชาค่อนข้างจะดุด้วยซ้ำ
"คุณพี ท่านเป็นคนยังไงเหรอคะป้านวล" ณิชาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป เธออยากรู้เรื่องราวของคนที่เป็นผู้มีพระคุณของเธอให้มากขึ้น ป้านวลชะงักมือที่กำลังจัดเรียงขวดยาบนโต๊ะ หันมามองหญิงสาว
"คุณพีท่านเป็นคนเก่ง ทำงานหนัก บริหารบริษัทใหญ่โต... ท่านเป็นคนเด็ดขาด เจ้าระเบียบ แล้วก็ไม่ชอบความวุ่นวาย" ป้านวลตอบอย่างระมัดระวัง
"ปกติท่านไม่เคยพาใครเข้ามาในบ้านหรอกนะ... หนูเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะ ที่ท่านพามาพักที่นี่"
คำตอบของป้านวลทำให้ณิชารู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที เธอเป็นคนแรก? แล้วถ้าเธอทำอะไรผิดพลาด หรือทำให้เขารำคาญล่ะ จะทำยังไง
"ณิ... ณิสัญญาค่ะ ว่าจะไม่ทำตัววุ่นวาย ไม่สร้างปัญหาให้คุณพีแน่นอนค่ะป้านวล พรุ่งนี้ณิก็ไปแล้ว " ณิชารีบให้คำมั่นสัญญา ป้านวลยิ้มกว้าง
"เอาเถอะจ้ะ เรื่องนั้นค่อยว่ากันพรุ่งนี้ ตอนนี้หนูทานข้าวแล้วพักผ่อนก่อนเถอะนะ ร่างกายหนูบอบช้ำไม่น้อยเลยนี่"
หลังจากป้านวลออกไป ณิชาก็จัดการทานข้าวต้มจนหมดเกลี้ยง รสชาติความอร่อยแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น เธอกินยาและทายาที่แผลตามคำแนะนำ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงที่นุ่มราวกับปุยเมฆ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันทำให้เธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว ในค่ำคืนนี้ ณิชาไม่ต้องนอนสะดุ้งตื่นด้วยความหวาดผวา ไม่ต้องคอยระแวงว่าประตูห้องจะถูกพังเข้ามาเมื่อไหร่... เธอหลับสนิทภายใต้การคุ้มครองของผู้ชายที่ชื่อ
พีรดนย์ อัครเมธิน
แสงแดดอ่อนยามเช้า สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาตกกระทบใบหน้าของณิชา ร่างบางค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้าง ความนุ่มสบายของที่นอนทำให้เธอไม่อยากลุกขึ้นมาเลยจริงๆ แต่เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน ความเป็นจริงก็ดึงเธอกลับสู่สถานการณ์ปัจจุบัน เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบห้องพักแขกที่หรูหรา ความรู้สึกแปลกใหม่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ณิชาจัดการพับผ้าห่มและจัดระเบียบเตียงนอนให้เรียบร้อยตึงเปรี๊ยะ เธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอเป็นคนขี้เกียจหรือตัวภาระ
หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวและล้างแผลถลอกที่เริ่มแห้งตกสะเก็ด เธอสวมชุดนอนตัวเดิมที่ป้านวลเตรียมไว้ให้เมื่อคืน เพราะยังไม่มีเสื้อผ้าชุดอื่นเปลี่ยน
"อ้าว หนูณิ ทำไมตื่นเช้าจังเลยลูก" ป้านวลที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารหันมาทักทาย รอยยิ้มใจดีของหญิงสูงวัยทำให้ณิชาคลายความประหม่าลงได้บ้าง
"ณิชินตื่นเช้าค่ะป้านวล มีอะไรให้ณิช่วยทำไหมคะ" หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ สายตามองไปที่วัตถุดิบทำอาหารบนโต๊ะ
"ณิทำกับข้าวเป็นนะคะ หั่นผัก ล้างจาน หรือเตรียมของก็ได้ค่ะ ให้ณิช่วยนะคะ" ป้านวลมองท่าทางกระตือรือร้นนั้นด้วยความเอ็นดู
"ไม่ต้องหรอกจ้ะ หน้าที่พวกนี้เป็นของแม่ครัวกับเด็กรับใช้ในบ้าน หนูณิไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเถอะ เดี๋ยวป้าจะให้คนจัดชุดอาหารเช้าไปให้"
"แต่ณิไม่อยากอยู่เฉยๆ นี่คะ" ณิชาสบตาป้านวลด้วยแววตาจริงจัง
"ณิมาอาศัยบ้านคุณพีอยู่ ณิอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง ให้ณิช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะนะคะ ป้านวลจะให้ณิถูพื้น ซักผ้า หรือล้างห้องน้ำก็ได้ค่ะ"
คำพูดเจียมเนื้อเจียมตัวทำให้ป้านวลต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ นางเข้าใจดีว่าคนที่โตมาในสภาพแวดล้อมที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด มักจะมีความเกรงใจและกลัวการถูกทอดทิ้ง
"ถ้าอย่างนั้น หนูณิช่วยป้าจัดจานผลไม้ชุดนี้ก็แล้วกันนะจ๊ะ เอาไปวางไว้ที่โต๊ะอาหารคุณพี" ป้านวลยอมตามใจ ส่งจานผลไม้ที่ปอกเตรียมไว้ให้ณิชาจัดเรียง
ณิชารับจานผลไม้มาด้วยความดีใจ เธอตั้งใจจัดเรียงชิ้นแอปเปิลและส้มอย่างประณีตที่สุด ก่อนจะยกจานเดินตามป้านวลออกไปยังห้องอาหารส่วนตัวของเจ้าของคฤหาสน์ เมื่อออกไปก็พบกับเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งดื่มกาแฟดำ ตรงหน้ามีอาหารเช้าเป็นแบบข้าวต้มกับง่ายๆ ง่ายเสียจนณิชาคิดไม่ถึง
เมื่อเห็นว่าณิชายืนถือจานผลไม้ ห่างออกไปจากโต๊ะอาหารไม่น้อย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาจาเแท็บเล็ต
"เข้ามาสิ...ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"
ณิชาเดินเข้ามา ก่อนจะวางจานผลไม้ลง แล้วก้าวถอยไปสองก้าว สองมือเล็กประสานกันก้มหน้างุดด้วยความประหม่า
"เรื่องพ่อเลี้ยงของเธอ ฉันให้ทนายไปจัดการแล้ว ด้วยมีคดีเก่าอีกหลายคดี คงทำให้มันติดคุกไปหลายปี เพราะฉะนั้นเธอกลับไปใช้ชีวิตปกติได้โดยที่ไม่ต้องกลัวใคร"
"จริงๆหรือคะ..ณิกราบขอบพระคุณคุณพีมากเลยนะคะที่เมตตา"
"แล้วอีกอย่างเธอเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่ง กว่าจะจบคงใช้เงินไม่น้อย ฉันจะออกทุนให้เธอเรียน หลังเรียนจบเธอต้องมาทำงานใช้ทุน ฌะอจะว่ายังไง?"
"จริงๆหรือคะ..ณิกราบขอบพระคุณคุณพี่ค่ะ"
"เอาล่ะ..เดี๋ยวทานข้าวแล้วก็กลับบ้าน เรื่องค่าใช้จ่ายทนายจะติดต่อไปเอง"
