บทที่ 5 ตอนที่ 5 สัญญาทุนและฟางเส้นสุดท้าย
หลังจากมื้ออาหารเช้าแบบง่ายๆ ในครัวร่วมกับป้านวลและเด็กรับใช้ในบ้านผ่านไปได้ไม่นาน ณิชาก็ถูกป้านวลเดินมาตามให้เข้าไปพบเจ้านายหนุ่มที่ห้องทำงานอีกครั้ง
ทนายทรงพลเพิ่งเดินทางกลับมาจากสถานีตำรวจและกำลังนั่งรออยู่พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ
"นั่งลงสิ" พีรดนย์เอ่ยเสียงเรียบ ขณะพยักพเยิดหน้าไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ณิชาทรุดตัวลงนั่งอย่างสงบเสงี่ยม มือสองข้างประสานไว้บนตัก ทนายทรงพลจึงเริ่มแจกแจงรายละเอียด
"เรื่องนายชด พ่อเลี้ยงของคุณณิชา ผมจัดการแจ้งความดำเนินคดีและคัดค้านการประกันตัวเรียบร้อยแล้วครับ คดีเก่าเขายาวเป็นหางว่าว ทั้งฉ้อโกงและพัวพันกับหนี้นอกระบบ รับรองว่าได้นอนในคุกอีกหลายปีแน่นอน" ทนายความวัยกลางคนกล่าว ก่อนจะเลื่อนเอกสารสองสามแผ่นมาตรงหน้าเธอ
"ส่วนนี่คือสัญญาทุนการศึกษาที่คุณพีรดนย์ให้ผมร่างขึ้นมา ลองอ่านดูนะครับ"
ณิชาก้มมองกระดาษตรงหน้า ข้อความในสัญญาถูกระบุไว้อย่างชัดเจนว่า 'พีรดนย์ อัครเมธิน' จะเป็นผู้รับผิดชอบมอบเงินเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวให้เธอเดือนละ 15,000 บาท
โดยจำนวนเงินนี้แยกต่างหากจากค่าเทอม ค่าอุปกรณ์การเรียน หรือค่าเรียนพิเศษ ซึ่งหากมีค่าใช้จ่ายส่วนนี้เพิ่มเติม เธอสามารถนำบิลมาแจ้งเบิกกับทนายทรงพลได้โดยตรง
"ข้อตกลงคือ." พีรดนย์ประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองมา
"เมื่อเธอเรียนจบปริญญาตรี เธอจะต้องเข้ามาทำงานที่บริษัทของฉันเป็นเวลาห้าปีเต็ม โดยทางบริษัทจะหักเงินเดือนของเธอทุกเดือน เดือนละยี่สิบเปอร์เซ็นต์เพื่อเป็นการชดใช้ทุน ไม่ว่าเมื่อครบกำหนดห้าปีแล้วยอดเงินที่หักไปจะครบตามจำนวนเงินทั้งหมดที่เธอรับไปหรือไม่ สัญญานี้จะถือเป็นอันสิ้นสุด จะไม่มีการทวงถามหนี้สินใดๆ ย้อนหลังอีก"
ณิชาเบิกตากว้าง ข้อเสนอนี้มันแทบจะเรียกได้ว่าเป็นการให้เปล่าด้วยซ้ำ หักเงินเดือนแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นเวลาห้าปี แลกกับอนาคตทางการศึกษาและชีวิตที่ปลอดภัยของเธอ... มันมากเกินกว่าที่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอจะคาดฝัน
"ตกลงค่ะ... ขอบพระคุณคุณพีมากเลยนะคะ ณิจะตั้งใจเรียนและทำงานใช้หนี้ให้คุ้มค่ากับความเมตตาของคุณค่ะ"
หญิงสาวยกมือไหว้ปลกๆ หยิบปากกามาจรดลายเซ็นลงบนสัญญาด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความตื้นตันใจ
เมื่อการเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น ทนายทรงพลก็จัดการโอนเงินก้อนแรกจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันบาทเข้าบัญชีของเธอทันที พีรดนย์จึงอนุญาตให้เธอกลับไปจัดการชีวิตของตัวเองต่อได้
รถแท็กซี่มาจอดส่งณิชาที่หน้าปากซอยทางเข้าชุมชนแออัดย่านเหม่งจ๋าย หญิงสาวเดินเท้าเข้าไปตามทางเดินแคบๆ ที่คุ้นเคยจนถึงหน้าบ้านเช่าสภาพทรุดโทรม เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมใจที่จะเข้าไปด้านใน ทันทีที่มือบางผลักบานประตูไม้ผุๆ ให้เปิดออก...
"ฟิ้ว... เพล้ง!!"
ขวดเหล้าขาวลอยแหวกอากาศเฉียดศีรษะของเธอไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะตกกระทบกรอบประตูจนแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นเกลื่อนพื้น กลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นฉุนคลุ้งไปทั่วบริเวณ
โชคดีที่ณิชาเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด
"อีลูกเนรคุณ!! มึงทำผัวกูติดคุก อีตัวซวย!"
เสียงแผดด่าอย่างหยาบคายดังลั่นมาจากร่างของ 'ดวงพร' ผู้เป็นแม่แท้ๆ ของเธอ หญิงวัยกลางคนสภาพผมเผ้ารุงรัง นั่งกองอยู่กับพื้นห้องในสภาพเมามาย ขอบตาบวมเป่งจากการร้องไห้
หล่อนชี้หน้าด่าทอลูกสาวด้วยความโกรธแค้น
"แม่..." ณิชายืนอึ้ง มองเศษขวดแก้วสลับกับใบหน้าของคนเป็นแม่ด้วยความปวดร้าว
"มึงไม่ต้องมาเรียกกูว่าแม่! อีจัญไร! มึงรู้ไหมว่าไอ้ชดมันโดนตำรวจจับไปแล้ว! ตำรวจบอกว่ามีทนายความของคนใหญ่คนโตมาแจ้งความเอาผิดมัน คัดค้านการประกันตัวด้วย!
เป็นเพราะมึงใช่มั้ย! มึงไปร่านอ่อยเสี่ยที่ไหนให้มาลากคอผัวกูเข้าตารางฮะ อีลูกไม่รักดี!" ดวงพรทุบพื้นร้องไห้ฟูมฟาย น้ำมูกน้ำตาไหลอาบแก้ม
หล่อนไม่ได้ห่วงสวัสดิภาพของลูกสาวที่เกือบโดนพ่อเลี้ยงย่ำยีเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่หล่อนเสียใจคือการสูญเสีย 'ผัวเด็ก' ไป
"แม่!...เขาพยายามจะปล้ำหนูนะแม่! เขาจะเอาหนูไปขายให้คนแก่ใช้หนี้ แม่ยังจะเข้าข้างมันอีกเหรอ!" ณิชาตอกกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาด้วยความอัดอั้น
"ถ้าเมื่อคืนณิหนีไม่รอด ป่านนี้ณิคงตกนรกไปแล้ว แม่เคยห่วงณิบ้างไหม หรือในหัวแม่มีแต่เรื่องของไอ้ชด!"
"ก็มึงมันร่าน! มึงแต่งตัวยั่วผัวกูเอง!" ดวงพรเถียงคอเป็นเอ็น หยิบหมอนอิงเก่าๆ ปาใส่หน้าลูกสาวเต็มแรง
"แล้วเรื่องหนี้พนันของมัน ถ้ามึงยอมไปขัดดอกให้เฮียซ้องตั้งแต่แรก ไอ้ชดมันก็ไม่ต้องเดือดร้อนแบบนี้! มึงมันเห็นแก่ตัว มึงทำลายความสุขของกู มึงออกไปเลยนะ! ออกไปจากบ้านกู ไปตายโหงที่ไหนก็ไป
อีลูกทรพี!!"
คำพูดที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจทำให้ร่างบางชาหนึบไปทั้งตัว สายสัมพันธ์ความเป็นแม่ลูกมันขาดสะบั้นลงอย่างไร้เยื่อใย ณิชามองผู้หญิงที่ให้กำเนิดเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอธิบายหรือเรียกร้องความรักจากคนที่ตกเป็นทาสของตัณหาและสุราอีกต่อไป
"ได้... ในเมื่อแม่ไล่ณิ ณิก็จะไป แล้วณิจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก "
ณิชาเดินเข้าไปได้ในเก็บเอกสารและเสื้อผ้าอีกไม่กี่ชุด แล้วก็เดินออกจากบ้านเช่าซอมซ่อหลังนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย เธอตัดสินใจออกไปหาเช่าอพาร์ทเมนต์ที่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก
เงินหมื่นห้าพันบาท จ่ายค่ามัดจำและค่าเช่าอีกเดือนรวมเป็นหนึ่งหมื่นบาท โชคยังดีที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอื่นใดอีกเพราะมีเฟอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบ หลังจากนั้นค่อยหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียนทำ เห็นเพื่อนๆหลายคนก็ทำกันคงหางานได้ไม่ยาก
