บทที่ 6 ตอนที่ 6 คืนที่ก้าวข้ามผู้อุปการะ
หลังจากย้ายออกมาอยู่ตามลำพัง เดือนแรกณิชาต้องจ่ายเงินค่ามัดจำห้องและค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งเดือน เธอต้องจ่ายเงินไปถึงหนึ่งหมื่นบาท ทั้งเดือนเหลือเงินค่าใช้จ่ายแค่ห้าพันบาท แม้จะแค่ห้าพันแต่มันก็มากกว่าที่เธอเคยได้จากแม่ การเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยความมัธยัสถ์ เงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันบาทที่พีรดนย์ให้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวในแต่ละเดือนนั้นมากพอที่จะทำให้เธออยู่ได้อย่างสบาย แต่ความที่เคยลำบากและไม่อยากทำตัวเป็นภาระของผู้อุปถัมภ์มากเกินไป หญิงสาวจึงตัดสินใจหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียนเพื่อเก็บเป็นค่าใช้จ่ายอื่นๆ เผื่อฉุกเฉินจะได้ไม่ต้องแบมือขอเขาอีก เพราะหมื่นห้านี้ก็นับว่ามากแล้ว
ที่มหาลัย ‘แนน’ เพื่อนร่วมคลาสที่ดูท่าทางเป็นมิตรและแต่งตัวเก่ง ชักชวนให้เธอไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่คลับส่วนตัวระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่ง แนนอ้างว่าที่นั่นได้ทิปหนัก ลูกค้ามีแต่ระดับผู้บริหารและนักธุรกิจ
งานสบายและปลอดภัยเพราะมีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา ณิชาที่ยังอ่อนต่อโลกจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเลใจ คลับแห่งนั้นหรูหราสมคำร่ำลือ สองวันแรกของการทำงานผ่านไปอย่างราบรื่น ณิชาทำหน้าที่เสิร์ฟเครื่องดื่มในโซนทั่วไป ได้รับเงินติปมาพอสมควร ทว่า... เมื่อเข้าสู่วันที่สาม ทุกอย่างกลับพลิกผัน เวลาสองทุ่มเศษ แนนเดินเข้ามาหาณิชาในห้องพักพนักงานพร้อมกับยื่นแก้วน้ำส้มเย็นฉ่ำให้
"ดื่มน้ำส้มหน่อยสิณิ วันนี้คนเยอะ ดูเธอเหนื่อยๆ นะ" แนนส่งยิ้มหวาน
"ขอบใจนะแนน" ณิชารับแก้วน้ำส้มมาดื่มจนหมดแก้วโดยไม่ระแวงเลยว่า เพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันได้แอบผสม ‘ยาปลูกกำหนัด’ ชนิดรุนแรงลงไปในนั้น
สิบห้านาทีต่อมา ร่างกายของณิชาเริ่มมีอาการผิดปกติ อุณหภูมิในร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด เหงื่อกาฬแตกซึมตามไรผม ลมหายใจเริ่มติดขัดและหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ
"ณิ เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแดงเชียว" แนนแสร้งถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยื่นถาดเครื่องดื่มที่มีขวดเหล้าราคาแพงให้
"ณิช่วยยกถาดนี้ไปเสิร์ฟที่ห้องวีไอพี 8 หน่อยสิ แขกวีไอพีเพิ่งมา ลูกค้าประจำน่ะ ทิปหนักมาก เดี๋ยวฉันจะไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง"
ด้วยความสลึมสลือและอยากรีบทำงานให้เสร็จเพื่อจะได้ไปพัก ณิชาจึงรับถาดนั้นมาและเดินตรงไปยังห้องวีไอพี 8 โดยไม่รู้เลยว่าห้องถัดไปคือห้องวีไอพี 9 ซึ่งมีพีรดนย์ ชวิศ และพชร นั่งดื่มกันอยู่ตามปกติ
ทันทีที่ณิชาก้าวเข้าไปในห้องวีไอพี 8 ประตูห้องก็ถูกล็อกจากด้านหลังโดยบอดี้การ์ด ภายในห้องมีเพียง ‘เสี่ยไพศาล’ ตาแก่หัวล้านพุงพลุ้ย รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อเลี้ยงของเธอ นั่งแสยะยิ้มด้วยท่าที หื่นกามอยู่บนโซฟา
"มาแล้วเหรอจ๊ะหนู ... เพื่อนหนูบอกว่าหนูบริการดี วันนี้เสี่ยเหมาหนูทั้งคืนเลยนะ"
"หนู... หนูแค่มาเสิร์ฟเครื่องดื่มค่ะ" ณิชาเสียงสั่น พยายามถอยหลัง แต่ฤทธิ์ยาที่เริ่มออกฤทธิ์หนัก ทำให้ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ร่างกายร้อนรุ่มจนแทบจะยืนไม่อยู่
ตาเสี่ยแก่อ้วนพุงพลุ้ยพุ่งพรวดเข้ามาตะครุบข้อมือเล็ก ดึงร่างบางให้ล้มลงไปบนโซฟา มือหยาบกร้านลูบคลำไปตามต้นขาและเอวคอดภายใต้ชุดยูนิฟอร์มพนักงานเสิร์ฟ
"ปล่อยนะ! ปล่อยหนู!" ณิชากรีดร้อง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต
"อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า กินยาเข้าไปแล้วนี่ เดี๋ยวก็ครางเรียกหาเสี่ยเองแหละ!" สติของณิชาเริ่มพร่าเลือน ความต้องการทางร่างกายที่ถูกกระตุ้นด้วยยา
แต่กลับถูกจิตใจต้านทานกับความ ขยะแขยงตรงหน้า เธอรู้ดีว่าถ้าพลาดพลั้งคืนนี้ ชีวิตที่อุตส่าห์เริ่มต้นใหม่คงพังทลาย หญิงสาวรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย คว้า 'ที่เขี่ยบุหรี่
คริสตัล' ทรงหนาบนโต๊ะกระจก แล้วฟาดเข้าที่ศีรษะเถิกกว้างของเสี่ยเฒ่าอย่างเต็มแรง!
“โผล๊ะ”
"โอ๊ย!! นังเด็กบ้า!!"
ตาแก่อ้วนร้องลั่น ปล่อยมือจากร่างบางทันที เลือดสีสดไหลอาบลงมาตามหน้าผาก ณิชาอาศัยจังหวะนั้นตะเกียกตะกายลุกขึ้น ปลดล็อกประตูและวิ่งหนีออกไปที่โถงทางเดินด้วยท่าทีโซเซ สติสัมปชัญญะแทบไม่หลงเหลือ ร่างกายทรมานจากฤทธิ์ยาที่แผดเผาอยู่ภายใน เป็นเวลาห้าทุ่มตรงพอดี ประตูห้องวีไอพี 9 เปิดออก พีรดนย์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกำลังก้าวเดินออกมาเพื่อจะกลับไปพักผ่อน
ตุ้บ!! ร่างของณิชาที่วิ่งหนีตายถลาเข้าชนกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มอย่างจัง แรงปะทะทำให้เธอเกือบจะล้มลง แต่ท่อนแขนแกร่งของพีรดนย์ก็ตวัดรัดเอวบางเอาไว้ได้ทัน
"ณิชา!!" พีรดนย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่พุ่งเข้ามาชนคือเด็กในการอุปถัมภ์ของเขา เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในชุดพนักงานเสิร์ฟแบบนี้!
"คุณพี... ช่วยด้วย... ณิชา ทรมาน... ช่วยด้วย..."
เสียงหวานสั่นพร่า ร่างกายของเธอร้อนจี๋ราวกับไฟสุม นัยน์ตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาและแรงปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ณิชาโถมตัวเข้าหา บดเบียดร่างนุ่มนิ่มเข้ากับแผงอกแกร่ง สองมือเล็กปะป่ายไปตามเสื้อเชิ้ตของเขา ซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับซอกคอหนาอย่างเงอะงะตามสัญชาตญาณที่ถูกกระตุ้น
"ฤทธิ์ยา... นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรนี่ แล้วทำไมธอถึงมาอยู่ที่นี่!" พีรดนย์ตวาดเสียงกร้าว จังหวะนั้นเอง เสี่ยไพศาลก็วิ่งตามออกมาจากห้องวีไอพี 8 มือหนึ่งกุมบาดแผลเลือดอาบที่หัว
อีกมือหนึ่ง ชี้หน้าณิชา พร้อมกับตวาดลั่นสั่งการด้วยความเกรี้ยวกราด
"จับนังเด็กนั่นไว้! มันทำร้ายกู กูซื้อตัวมันมาแล้วแท้ๆ!"
บอดี้การ์ดของพีรดนย์ขยับตัวเข้าขวางหน้าบอดี้การ์ดของเสี่ยไพศาล พีรดนย์ตวัดสายตาคมกริบดุจมัจจุราชมองไปยังเสี่ยไพศาลที่บัดนี้เลือดไหลอาบหน้า แววตาของเขาอำมหิตจนคนมองถึงกับผงะ
"จัดการมัน... อย่าให้มันตาย แต่ทำให้มันรู้ว่าไปแตะต้องของของใคร"
