บทที่ 7 ตอนที่ 7 หนีเสือเจอะคุณพี nc
เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดของเขาด้วยเสียงรอดไรฟัน ก่อนจะก้มลงมองร่างบางที่กำลังซุกไซ้และลูบไล้แผงอกของเขาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
"มีสติหน่อยณิชา ฉันจะพาเธอกลับคอนโด" พีรดนย์กัดกรามกรอด พยายามแกะมือเล็กที่เกาะหนึบเป็นตุ๊กแกออก เขารวบร่างบางขึ้นอุ้มแล้วก้าวยาวๆ ตรงไปยังลิฟต์ ก่อนจะยัดร่างบางที่เกาะเป็นตุ๊กแก
มือไม้ยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกยัดใส่เข้าไปในรถซูเปอร์คาร์ สัญชาติอิตาลี่ Maserati MC20 Cielo สีดำแล้วขับออกไป
เขาพาเธอมาที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวสุดหรูใจกลางเมือง สถานที่ที่เขามักจะใช้เรียกหาสาวๆ มาบริการยามต้องการปลดปล่อย แต่คืนนี้ เขาไม่ได้คิดจะล่วงเกินเด็กในอุปการะของตัวเอง
เขาตั้งใจเพียงแค่จะพาเธอมาสงบสติอารมณ์ และจับโยนลงอ่างน้ำเย็นจัดเพื่อล้างฤทธิ์ยาให้สร่าง
ทันทีที่ถึงห้อง พีรดนย์กึ่งลากกึ่งพยุงณิชาตรงไปยังห้องน้ำ
"ปล่อย... ณิร้อน... คุณพี... ณิไม่ไหวแล้ว" ณิชาครางกระเส่า ร่างกายของเธอบิดเร่าไปมา สองแขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่งแน่น ดึงรั้งใบหน้าหล่อเหลาให้โน้มลงมาหา
ปากคอแห้งผากพยายามจะจูบเขาอย่างสะเปะสะปะ
"หยุดณิชา! ไปอาบน้ำ!" พีรดนย์ดุเสียงเข้ม พยายามดันไหล่บางออก แต่เธอไม่ยอมแพ้ มือเล็กซุกซนล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบไล้ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแกร่ง
ผิวเนื้อนุ่มเนียนที่บดเบียดเสียดสี ทำให้ลมหายใจของบอสหนุ่มเริ่มสะดุด
“หยุด!..หยุดนะณิชา เธอรไหมว่าเธอกำลังปลุกฉันให้ตื่น” แตจ่เหมือนกับว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดด้วยซ้ำ หญิงสาว เขย่งปลายเท้า ริมฝีปากนุ่มนิ่มทาบทับลงบนริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างเงอะงะ
มันไม่ใช่จูบที่ประสีประสา แต่เต็มไปด้วยความต้องการที่ไร้เดียงสาและยั่วเย้าที่สุด ความอดทนของพีรดนย์ที่ตึงเปรี๊ยะมาตลอดทางขาดผึงลงในวินาทีนั้น!
"ฉันเตือนเธอแล้วนะณิชา... ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูน!" ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอ มือหนาที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด เขาพลิกสถานการณ์จากการถูกกระทำเป็นผู้คุมเกม ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้กลีบปากบางอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง ปล้นชิงความหอมหวานและสอนให้เธอรู้ว่าจูบที่แท้จริงเป็นอย่างไร
"อื้อ..." ณิชาครางประท้วงในลำคอเมื่อถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาทุกสัมผัส พีรดนย์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้จุดหมายไม่ใช่ห้องน้ำ เขาพาเธอตรงไปยังเตียงกว้างขนาดคิงไซส์กลางห้องนอน วางร่างของเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม ก่อนจะตามลงไปทาบทับ เสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกปลดเปลื้องออกไปอย่างรวดเร็วด้วยน้ำมือของชายหนุ่มผู้ช่ำชอง ผิวขาวเนียนละเอียดของหญิงสาวปรากฏแก่สายตา พีรดนย์พรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่น ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเรียกร้องในเวลาเดียวกัน
เมื่อความปรารถนาพุ่งทะยานถึงขีดสุด ชายหนุ่มก็ค่อยๆ แทรกซึมตัวตนเข้าไปในร่างกายของเธอ ความเจ็บปวดในคราแรกทำให้ณิชาผวาเฮือก เล็บจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้าง แต่ด้วยความอ่อนโยนและการเล้าโลมอย่างอดทนของเขา ความเจ็บปวดก็มลายหายไป แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านและไฟปรารถนาที่แผดเผาคนทั้งคู่ให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
“อ๊า!..ณิชา เธอมันช่างหอมหวานไปทั้งตัว “
“พับ! พับ! พับ!”
เสียงครางหวานหูสลับกับเสียงลมหายใจหอบลึกดังก้องไปทะส้อนในเพนต์เฮาส์สุดหรู ค่ำคืนที่เริ่มต้นด้วยความหวาดกลัวและฤทธิ์ยา
จบลงด้วยบทรักที่ลึกซึ้งและเร่าร้อน ที่พีรดนย์พร่ำสอนให้เด็กสาวครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กว่าพายุอารมณ์จะสงบลงและปล่อยให้ร่างบางได้พักผ่อน แสงตะวันของวันใหม่ก็เกือบจะโผล่พ้นขอบฟ้า
แสงแดดสว่างจ้าของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ทว่าผ้าม่านทึบแสงที่ถูกเลื่อนปิดไว้ครึ่งหนึ่งช่วยลดทอนความบาดตาลงได้บ้าง บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ ร่างบอบบางของณิชากำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เด็กสาวค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่ขยับตัว ความเจ็บร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับถูกรถบรรทุกทับ โดยเฉพาะความเจ็บแปลบที่ใจกลางความสาวซึ่งตอกย้ำให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนและบ้าคลั่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ร่างกายที่เคยบริสุทธิ์ผุดผ่อง บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบสีกุหลาบที่ผู้ชายคนนั้นฝากฝังไว้แทบทุกตารางนิ้ว ณิชายกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอับอาย เธอสูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดไปแล้ว... แถมยังเป็นการเสียให้แก่ ‘ผู้อุปถัมภ์’ ของตัวเองอีกด้วย อาการปวดหนึบที่ศีรษะและลมหายใจที่ร้อนผ่าวบ่งบอกชัดเจนว่าพิษไข้กำลังเล่นงานเธออย่างหนัก ร่างบางสั่นสะท้านอยู่ใต้ผ้าห่ม พยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นแต่มันกลับยากเย็นเหลือเกิน
ด้านนอกห้องนอน ที่ริมระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์ พีรดนย์ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มกำลังยืนคุยโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเรียบตึง แววตาของเขาดุดันและเยือกเย็นยิ่งกว่าปลาบู่ในช่องฟีสเสียอีก
"เลื่อนการประชุมบอร์ดบริหารของวันนี้ออกไปก่อน... ใช่ ยกเลิกงานด่วนทั้งหมด บอกพวกนั้นไปว่าฉันไม่สบาย กะทันหัน" ชายหนุ่มสั่งการเลขาหน้าห้องด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะกดสลับสายไปหาทนายทรงพล ทนายความคู่ใจที่จัดการเรื่องคดีความให้เขาสารพัด
"ทรงพล... เรื่องเมื่อคืน จัดการปิดปากไอ้เสี่ยไพศาลนั่นซะ ถ้ามันไม่อยากให้ความจริงถึงหูเมียมัน ส่วนเพื่อนที่ชื่อ 'แนน' หรืออะไรก็ตามที่กล้าเอายาใส่ให้คนของฉันกิน
ลากคอมันไปเข้าตารางเงียบๆ หาข้อหาหนักๆ ยัดให้มันเข็ดหลาบ... และที่สำคัญที่สุด ปิดข่าวให้เงียบสนิท ห้ามมีชื่อของณิชาเข้าไปพัวพันหรือหลุดรอดไปถึงหูสื่อเด็ดขาด
ฉันไม่ต้องการให้เธอมีประวัติด่างพร้อย"
