บทที่ 8 ตอนที่ 8 ฟอร์มหมาแก่หลอกเด็กให้อยู่ในอาณัติ

 "รับทราบครับคุณพี ผมจะจัดการให้รัดกุมที่สุดครับ"

พีรดนย์กดวางสาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้อง  เขาโทรสั่งอาหารเช้าชุดใหญ่จากห้องอาหารของโครงการคอนโดมิเนียมให้ขึ้นมาส่ง 

 ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปในห้องนอน บนเตียงกว้าง ร่างเล็กกำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล  ใบหน้าหวานตอนนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้   พีรดนย์เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้าไปจนชิดขอบเตียง

"ใครสั่งให้เธอลุกขึ้นมา"  เสียงทุ้มดุเอ่ยขึ้น   ณิชาสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามา นัยน์ตากลมโตสั่นระริกด้วยความประหม่าและความกลัวผสมปนเปกัน

 "คุณพี... ณิ... ณิขอโทษค่ะที่ทำเรื่องวุ่นวาย"  เธอเสียงสั่น พยายามจะขยับตัวหนี แต่ความเจ็บแปลบที่กลางกาย  ทำให้เธอต้องนิ่วหน้าและสูดปากด้วยความเจ็บปวด    

พีรดนย์ถอนหายใจยาว เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ  เอื้อมมือหนาไปแตะลงบนหน้าผากมน อุณหภูมิที่ร้อนจี๋ส่งผ่านปลายนิ้วจนเขารู้สึกได้

"ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ ยังจะทำอวดเก่งขยับตัวอีก"

เขาดุเสียงไม่จริงจังนัก ก่อนจะสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนอุ้มร่างของณิชาขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก

"ว้าย! คุณพี จะทำอะไรคะ  ณิเดินเองได้"   หญิงสาวร้องอุทาน แขนเล็กตวัดโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติด้วยความตกใจ

"เดินสภาพไหน ขาเธอยังสั่นอยู่เลย  อย่าดื้อณิชา อาหารเช้ามาส่งแล้ว ฉันจะพาไปกินข้าวที่ห้องครัว จะได้กินยา"   เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ พีรดนย์อุ้มร่างนุ่มนิ่มที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเดินตรงไปยังโซนห้องครัวและโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ    แล้ววางเธอลงบนเก้าอี้บุหนังอย่างเบามือที่สุด   บนโต๊ะมีข้าวต้มทรงเครื่องควันฉุย น้ำส้มคั้น และยาแก้ไข้เตรียมไว้พร้อมสรรพ

 "กินซะ จะได้กินยา"   เขานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เลื่อนชามข้าวต้มไปตรงหน้าเธอ ณิชาก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเงียบๆ  บรรยากาศอึดอัดจนเธอแทบจะกลืนไม่ลง  ยิ่งเห็นรอยสักบนแผงอกแกร่งที่โผล่พ้นเสื้อคลุมอาบน้ำของเขา  ภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจนหน้าแดงซ่านไปหมด

"เล่ามาซิ... ทำไมถึงไปอยู่ที่คลับนั่นได้  ทั้งที่ฉันให้เงินเดือนเธอไว้ใช้...หรือว่ามันไม่พอ"

คำถามของเขาเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ ณิชาวางช้อนลง มือเล็กบีบเข้าหากันแน่นบนตัก

 "ณิ... ณิไม่อยากเป็นภาระของคุณพีมากเกินไปค่ะ ณิเลยหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียน เพื่อนที่มหาลัยชื่อแนนแนะนำให้ไปทำที่นั่น  บอกว่าได้เงินดีและปลอดภัย..."

"ปลอดภัย?"   พีรดนย์แค่นเสียงหยัน

"ปลอดภัยจนโดนเพื่อนตัวเองวางยาเนี่ยนะ!  เธออายุสิบเก้าแล้วนะณิชา  ทำไมถึงได้อ่อนต่อโลกและหูเบาขนาดนี้  คลับแบบนั้นมันสถานที่อโคจร คนรวยๆ เขาไปซื้อบริการกัน  เธอคิดว่าพนักงานเสิร์ฟสาวๆ จะรอดพ้นสายตาพวกเสี่ยตัณหากลับไปได้ง่ายๆ หรือไง!" น้ำเสียงของเขาดังขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ  โกรธที่เธอไม่รู้จักระวังตัว และโกรธตัวเองที่เกือบจะปกป้องเธอไว้ไม่ทัน

"ณิขอโทษค่ะ... ณิไม่รู้จริงๆ ว่าแนนจะทำแบบนั้น  ณิแค่กินน้ำส้มที่แนนส่งให้..."

 น้ำตาหยดใสเริ่มร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน  ความรู้สึกหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฝังใจ

 "แล้วถ้า..."   พีรดนย์กัดกรามแน่น นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์

"ถ้าเมื่อคืนคนที่เธอวิ่งไปชนไม่ใช่ฉันล่ะณิชา?   ถ้าฉันกลับไปก่อน หรือถ้าเธอวิ่งไปชนไอ้พวกผู้ชายหิวโซคนอื่นที่มันพร้อมจะขย้ำเธอ  สภาพเธอเช้านี้จะเป็นยังไง! เธอคิดบ้างไหม!"

คำตวาดนั้นไม่ได้มาจากความเกลียดชัง แต่มันมาจากความห่วงใยที่ล้นทะลักจนควบคุมไม่อยู่ ณิชาสะอื้นฮัก  หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหลังมือ

 "ณิกลัว... ณิขอโทษจริงๆ ค่ะคุณพี ณิจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"

เมื่อเห็นร่างบางสั่นสะท้านจนตัวโยน  ความโกรธเกรี้ยวในใจของบอสหนุ่มก็อ่อนยวบลง

 เขาพรูลมหายใจออกมายาวๆ  ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลัง ดึงศีรษะทุยสวยให้เอนมาซบกับหน้าท้องแกร่งของเขา

ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นลูบไล้เรือนผมสลวยอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่แตกต่างจากความดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

"ชู่ว... พอแล้ว ไม่ต้องร้อง  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตวาดให้เธอตกใจ ฉันแค่... เป็นห่วง" เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 "เมื่อคืนฉันตกใจแทบแย่ที่เจอเธอที่นั่น  ยังไม่พอยังอยู่ในสภาพนั้นอีก ฉันมึนงงไปหมดไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องตรงหน้ายังไง"

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา พีรดนย์เช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มใสด้วยปลายนิ้วโป้งอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เป็นดั่งคำประกาศิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... เธอต้องย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ถาวร"

"คะ!... แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ณิชา"   เขาขัดขึ้นทันที

 "ที่คฤหาสน์คนพลุกพล่านเกินไป  และฉันก็ทำงานดึกบ่อย  เธอมาอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า ฉันจะได้ดูแลเธอได้อย่างใกล้ชิด  จะได้ไม่มีใครกล้ามาหลอกพาเธอไปทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนี้อีก"

เขาอ้างเรื่องความปลอดภัยและสวัสดิภาพของเธอได้อย่างมีเหตุผล  ทว่าลึกๆ ลงไปในใจ  พีรดนย์รู้ดีที่สุดว่าเหตุผลที่แท้จริงคืออะไร... เขาเสพติดเธอไปแล้ว... เสพติดความนุ่มนิ่ม

เสพติดกลิ่นหอมกรุ่น และความไร้เดียงสาที่ทำให้เขาคลั่งไคล้จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอไปใช่ชีวิตเพียงลำพังได้อีก

"อยู่ที่นี่กับฉัน... แล้วฉันจะปกป้องเธอเอง"  ชายหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะก้มลงประทับจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนหวาน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป