บทที่ 9 ตอนที่ 9 เสพติดน้ำหวาน nc

 เวลาผ่านไปนับเดือนนับตั้งแต่ณิชาย้ายเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์สุดหรูของพีรดนย์ สถานะของทั้งคู่ขยับจากการเป็นเพียงผู้อุปถัมภ์กับเด็กในความดูแล กลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและผูกพันกันอย่างแยกไม่ออก  บรรยากาศในเพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบเหงาและเย็นชา บัดนี้อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะของหญิงสาว

ณิชาทำหน้าที่ดูแลเอาใจใส่ผู้ชายของเธออย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมเสื้อผ้า ชงกาแฟดำที่เขาโปรดปราน  หรือแม้แต่การบีบนวดคลายความเมื่อยล้าให้เขายามกลับจากการทำงานหนัก  ขณะที่กำลังนั่งให้แม่แมวน้อยของเขาซุกซบอยู่นั้น  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล...มึงหายไปไหนวะไอ้พี...กูว่าแปลกๆ นี่นานเป็นเดือนแล้วนะมึงที่พวกกูไม่ได้เห็นหน้า   นี่ชวิศโทรมาบ่นกับกูว่ามึงหายหัวไปเลยนะ ที่คลับก็ไม่เข้า นัดตีกอล์ฟก็เบี้ยว นี่แกแอบไปซุกเด็กไว้หรือเปล่าวะ"   เสียงของพชรดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ พีรดนย์  หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดึ  

“พวกมึงนี่จมูกไวจริงๆ  กูไม่ได้ซุกเด็ก  แต่กูกำลังติดเด็กอยู่ว่ะ” พูดพลางซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของคนบนตัก

"ว้าย! คุณพี!  อย่าทำแบบนี่สิคะ"  ณิชาร้องอุทานเสียงหลง หน้าแดงซ่าน รีบยกมือขึ้นปิดไมค์โทรศัพท์

"อ้าวไอ้พี! นี่แกเอาจริงดิ! มิน่าล่ะ คลั่งรักจนทิ้งเพื่อนทิ้งฝูง โธ่เว้ย! แค่นี้ก่อนแล้วกัน หมั่นไส้!" พชรโวยวายก่อนจะชิงวางสายไปเสียดื้อๆ

พีรดนย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วโยนมันทิ้งไปบนโต๊ะ ก่อนจะตวัดวงแขนรัดเอวคอดกิ่วของณิชาให้แนบชิดขึ้นอีก

"เพื่อนคุณพีโกรธแย่แล้วนะคะ  คุณพีไม่ยอมไปเจอพวกเขาสักที"

"ช่างหัวพวกมันสิ  ฉันอยากอยู่กับเธอมากกว่า"  นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด

 "เสาร์นี้ไม่มีเรียนใช่ไหม ไปแต่งตัวสิ ฉันจะพาออกไปข้างนอก"

"ไปไหนคะ?"

"ไปทำหน้าที่ 'ป๋า' ซะหน่อย"   เขาขยิบตาให้เธอ เป็นมุมขี้เล่นที่ณิชาแทบไม่เคยเห็นมาก่อน ห้างสรรพสินค้าชั้นนำระดับประเทศต้อนรับการมาเยือนของนักธุรกิจหนุ่มแห่งตระกูล

อัครเมธินอย่างสมเกียรติ   พีรดนย์จูงมือณิชาเดินเข้าไปในช็อปแบรนด์เนมชื่อดังระดับโลกราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

"คุณพีคะ กระเป๋าใบนี้มันแพงเกินไปนะคะ  ณิไม่กล้าถือหรอกค่ะ" ณิชากระซิบเสียงแผ่ว   เมื่อเห็นป้ายราคากระเป๋าหนังจระเข้สีดำขลับที่พนักงานนำมาเสนอ มันสามารถซื้อรถยนต์อีโคคาร์ได้ทั้งคัน!

"แพงอะไร แค่เศษเงินของฉัน"   พีรดนย์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสั่งพนักงาน

 "เอาใบนี้ แล้วก็คอลเลกชันเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงที่เพิ่งเข้ามาใหม่  จัดไซส์ของเธอมาให้หมด... อ้อ รองเท้าด้วย เอามาให้เข้าชุดกัน"

ณิชาอ้าปากค้าง พยายามจะห้ามปราม  แต่ก็ถูกสายตาดุดันปนเอ็นดูของเขาสยบไว้  ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าและกระเป๋า แต่พีรดนย์ยังพาเธอเดินเข้าไปในช็อปเครื่องประดับสุดหรู เขาสายตาเฉียบคม

เลือกสร้อยคอเพชรน้ำงามดีไซน์เรียบหรูแต่ราคาเหยียบเจ็ดหลักขึ้นมาทาบทับบนลำคอระหงของเธอด้วยตัวเอง

"สวย..." เขาพึมพำชิดใบหู  ขณะติดตะขอสร้อยให้เธอ

 "เพชรเส้นนี้เหมาะกับผิวของเธอที่สุด  ใส่ติดตัวเอาไว้นะณิชา  ถือซะว่ามันเป็นเครื่องหมายว่าเธอคือคนของฉัน"

 "คุณพี... ณิไม่รู้จะตอบแทนความใจดีของคุณพียังไงหมดแล้วนะคะ"

 หญิงสาวช้อนสายตามองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ  ผู้ชายคนนี้เปย์เธอหนักจนเธอตั้งตัวไม่ติด "เก็บคำขอบคุณ... ไปตอบแทนฉันบนเตียงคืนนี้ก็แล้วกัน"

เขากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า  ทำเอาณิชาหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู

เมื่อกลับมาถึงเพนต์เฮาส์  ถุงช็อปปิ้งแบรนด์เนมนับสิบใบถูกวางกองไว้ที่มุมห้องนอน โดยที่เจ้าของของมันยังไม่ทันได้แกะดู  เพราะทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง  พีรดนย์ก็รวบร่างบอบบางเข้ามากอดจูบทันที! แผ่นหลังของณิชาถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูไม้บานใหญ่  ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงบนกลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ  เขาปล้นชิงความหอมหวานจากปากเล็ก  เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความชุ่มฉ่ำภายใน ตวัดลิ้นไล่ต้อนลิ้นเล็กทำเอาหญิงสาวหายใจหายคอแทบไม่ทัน

"อื้มม... คุณพี... ใจเย็นๆ สิคะ"

 ณิชาประท้วงเสียงอู้อี้ในลำคอ สองมือเล็กพยายามผลักแผงอกกว้าง แต่กลับถูกรวบตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา

"ฉันใจเย็นมาทั้งวันแล้วณิชา... ตอนที่เธลองชุดฉันแทบจะเข้าไปอัดเธอถึงในห้องลองด้วยซ้ำรู้ไหม"

ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงกระเส่า  มือหนาที่ว่างอยู่ออกแรงกระชากชุดเดรสตัวสวยของเธอจนร่นหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ

พีรดนย์ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น  ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาครอบครองยอดปทุมถันสีหวาน ดูดดึงสลับกับใช้ปลายลิ้นตวัดเลียจนร่างบางสะท้านเฮือก

"อ๊ะ! คุณพี... ณิเสียว..."     ณิชาครางกระเส่า  ร่างกายบิดเร่าด้วยความซ่านสยิวที่เขาปรนเปรอให้   มือหนาตะโบมจับที่ความอวบอูมกลางกาย ก่องจะแทรกนิ้วลงไปยังรอยแยกที่เปียกชื้น

“โอ้โห!...เปียกขนาดนี้ แสดงว่าเงี่ยนเหมือนกันนี่เรา”

เขาช้อนอุ้มร่าง ของเธอขึ้นมา วางลงบนเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ร่างบางใช้ศอกทั้งสองข้างยันกับฟูกหนาชันกายขึ้นมาในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน  มองเรือนร่างที่แข็งแรงกำยำของเขา ยิ่งทำให้น้ไหวานคายออกมาจนรับรู้ถึงความเปียกชื้นที่ขาด้านใน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป