บทที่ 3 อุบัติเหตุ

บทที่3

อุบัติเหตุ

ชลดาเดินเข้าบ้านของตนด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้การถ่ายทำเต็มไปด้วยซีนอารมณ์มากมาย ทั้งฉากตบตีฉากร้องไห้รวมถึงฉากตกน้ำ 

หญิงสาวรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์ที่ถูกปูผ้าปูที่นอน อย่างเรียบร้อย ไม่นานหญิงสาวก็หลับตาก่อนที่จะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า 

หลายวันถัดมา ตอนนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการถ่ายทำ ซึ่งวันนี้จะเป็นวันปิดกล้อง จึงทำให้ผู้คนที่มาในวันนี้เยอะกว่าปกติ 

“คัท ปิดกล้อง” เสียงของผู้กำกับเอ่ยออกมา ท่ามกลางเสียงดีใจของเรานักแสดงและทีมงานที่ดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือ 

“ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะ ที่เต็มที่กับเรื่องนี้ เดี๋ยวคืนนี้เราไปกินเลี้ยงกันที่ร้านอาหาร พี่จองร้านไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เก็บของกลับกันดีกว่า” ผู้จัดละครเอ่ย

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ขอบคุณนะคะ” เสียงของชลดาและสุชาดาที่เอ่ยบอกกับทีมงานทุกคนที่เดินผ่าน 

“ทำดีมากเลยนะทั้งคู่ รวมถึงเจ้ามอสด้วยเก่งมาก” ผู้กำกับเอ่ยบอก

“ครับ ผมเต็มที่อยู่แล้วครับ อีกอย่างต้องชมมินกับฝนด้วย ถ้าไม่บอกก็ไม่รู้เลยนะครับว่าน้องมินเล่นเรื่องแรกเก่งมากจริงๆ ขนาดผมเล่นมาแล้วหลายเรื่องยังต้องยอม” สารัชเอ่ย

“พี่มอสก็ชมเกินไปค่ะ” ชลดายิ้ม 

“แต่ก็เก่งจริงๆ นางเอกดาวรุ่งของช่องเราได้ถือกำเนิดแล้ว” ผู้กำกับยิ้ม

“มินก็ต้องขอบคุณพี่ดิว พี่มอส แล้วก็ทีมงานทุกๆคนรวมถึงฝนด้วยนะ ถ้าไม่ได้พวกพี่ทุกคนคอยช่วยเหลือมินก็คงจะทำงานนี้ออกมาไม่ดี” 

“เอาเถอะไปรีบไปเก็บของ จะได้ไปกินเลี้ยงกัน” 


เมื่อค่ำคืนมาถึงงานกินเลี้ยงก็เริ่มขึ้น เสียงพูดคุยก็เริ่มดังรวมทั้งเสียงของเครื่องดนตรีที่สอดประสานกับแสงไฟภายในร้านอาหารหรู 

นักแสดงและทีมงานที่ร่วมทำละครเรื่องนี้ต่างพากันพูดคุยกันอย่างมีความสุข 

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

“ฮัลโหลค่ะคุณพ่อ” ชลดารับสาย 

(“มิน วันนี้จะกลับมาบ้านใช่ไหม พ่อจะให้แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ให้”) 

“ค่ะพ่อ เดี๋ยวอีกสักพักหนึ่งก็กลับแล้วค่ะ” 

(“โอเคลูกขับรถดีๆนะ”) 

“ค่ะพ่อ” 

พูดจบสายก็ถูกตัดไป ชลดาเก็บของใส่กระเป๋า ก้มลงมองนาฬิกาในมือถือ ตอนนี้เป็นเวลา 21:00 น กว่าๆ เธอจึงเลือกเดินไปหาพีรภัทรผู้จัดการส่วนตัว 

“พี่บีคะ เดี๋ยวหนูขอกลับก่อนนะคะ พอดีต้องรีบกลับไปหาพ่อ” 

“โอเคจ้า ขับรถดีๆนะ อย่าลืมไปบอกพี่ดิวด้วยล่ะ” 

“ค่ะ ฉันกลับก่อนนะฝน” 

“ขับรถดีๆแก แล้วเจอกัน” 

พูดจบชลดาก็เดินไปยังโต๊ะของผู้กำกับและทีมงาน 

“พี่ดิวคะ เดี๋ยวมินขอตัวกลับก่อนนะคะ พอดีว่าวันนี้มินต้องกลับบ้านน่ะค่ะ” 

“โอเค งั้นขับรถดีๆนะ แล้วเจอกันวันแถลงข่าว” 

“ค่ะ” 

หลังจากชลดาอำลาทีมงานและผู้กำกับเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชลดาก็เดินออกมาที่รถหรูของตนก่อนที่จะขับออกไป 

แสงไฟกลางเมืองใหญ่บวกกับรถที่ติดหนัก ทำให้ตอนนี้เวลาล่วงเลยไป 21:40 น 

ตื๊ดดดด

“ฮัลโหลค่ะพ่อ” 

(“ยังไม่ถึงอีกหรือลูก”) 

“ยังค่ะ รถข้างหน้าติดมาก แต่เดี๋ยวเลี้ยวอีกซอยนึงก็ใกล้ถึงแล้วค่ะ” 

(“งั้นขับรถระวังๆนะ ช่วงนี้รถอาจจะติดหน่อย”) 

“ค่ะพ่อ แล้วเจอกันที่บ้านค่ะ” ชลดายิ้มเบาๆก่อนที่จะเหยียบคันเร่งเข้าไปในซอยประจำ ซอยเส้นนี้เป็นทางลัดที่จะพาเธอไปยังบ้านของเธอได้อย่างรวดเร็ว 

ไม่นานเมื่อออกจากซอยก็ถึงถนนใหญ่ ชลดาขับรถออกไปไม่นานก็พบกับสี่แยกไฟแดง ถนนเส้นนี้โล่งกว่าถนนเส้นเดิม 

ขณะที่ติดไฟแดงนานกว่า 120 วินาที เธอจึงเลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ถ้าว่าจู่ๆแสงไฟที่สาดเข้ามาก็ทำให้ชลดาต้องตกใจ 

มีรถเก๋งคันสีขาวพุ่งมาจากอีกฝั่งและชนเข้ากับรถของเธอเข้าอย่างจัง รถของชลดาถูกชนไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ข้างทาง ส่วนรถของคู่กรณีพลิกคว่ำ 

ชลดารู้สึกเจ็บที่หน้าผากเธอจริงค่อยๆใช้มือแตะเบาๆ ที่หยดน้ำที่ไหลออกมา แต่เมื่อข้างหน้าเป็นแสงไฟที่กำลังปะทุและเกือบจะลุกไหม้รถอีกคัน 

ชลดาสติรีบหยิบคว้ากระเป๋าและโทรศัพท์ของตน เธอค่อยๆคลานออกจากรถที่ถูกบีบอัดกับต้นไม้ทางประตูหลัง ตอนนี้เธอมองไปยังรถที่พลิกคว่ำข้างในยังมีผู้หญิงที่หมดสติติดอยู่ 

“คุณคะ” ชลดาเปิดประตูออกมาแล้วพบว่าอีกฝ่ายยังมีสติ 

“ตั้งสติไว้นะคะ ฉันจะช่วยคุณเอง” ชลดาพูดก่อนที่จะค่อยๆปลดเข็มขัดของอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวังและทุลักทุเล 

ตอนนี้เธอต้องทำงานแข่งกับเวลาเพราะไฟที่กำลังลุกโชนอาจจะพรากชีวิตเธอและผู้หญิงข้างหน้าได้ 

“น..หนีไป” เสียงสั่นเครือของผู้หญิงภายในรถเอ่ยออกมา 

“ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องช่วยคุณ” 

“แต่คุณเจ็บ” 

“ยังไงฉันก็ต้องช่วยค่ะ มาสู้ไปด้วยกันนะคะ” ชลดาเอ่ยให้คำมั่นก่อนจะรีบช่วยผู้หญิงคนนั้นออกมาจากรถได้ทันช่วงที 

ขณะที่ชลดาแบกหญิงสาวเดินมาอีกฝั่ง จู่ๆเสียงระเบิดของรถสีขาวก็ดังขึ้น 

ตุ้ม!!

ชลดาค่อยๆพาหญิงสาวนั่งลงที่ข้างทางทันทีเมื่อเห็นว่าที่ตรงนั้นปลอดภัย 

“คุณโอเคไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย 

“ฉัน ไม่ไหวแล้ว” จู่ๆยังสาวตรงหน้าก็ล้มลงที่พื้น 

“คุณ คุณคะ คุณ” ชลดาพยายามแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล ตอนนี้เธอทำได้เพียงกดเรียกรถพยาบาล แต่ทว่าขณะที่เธอกำลังกดโทรหาทีมกู้ภัย อยู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งๆมาฟาดที่หัว หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไป

บทก่อนหน้า
บทถัดไป