บทที่ 5 ท่าเรือ

บทที่5

ท่าเรือ

เมื่อชลดาและพีรภัทรเดินทางมาถึงสนามบิน ไม่นานก็มีคนของบริษัทเข้ามารับพวกเธอทั้งสองคน รถตู้คันหรูพาทั้งคู่เดินทางมาถึงท่าเรือขนาดใหญ่ที่มีเรือสปีดโบ๊ทจอดรออยู่ 

“เดี๋ยวคุณทั้งสองคนลงตรงนี้ได้เลยนะครับ เดี๋ยวจะมีคนมารับ” คนขับรถเอ่ยบอก 

“ค่ะ” ชลดายิ้ม ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินลงมาจากรถในขณะที่คนขับกำลังช่วยคนกระเป๋าของทั้งคู่ลง

ตื๊ดด ตื๊ดดด 

“ฮัลโหลค่ะพ่อ”

(“ถึงหรือยังลูก”)

“ถึงแล้วค่ะ แต่ที่นี้ดูไม่ค่อยมีสัญญาณเลย”

(“ทะเลก็แบบนั้นแหละ เอาเป็นว่าถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรบอกพ่อนะ”)

“ค่ะ พ่อคะถ้าติดต่อหนูไม่ได้ก็ไม่ห้องเป็นห่วงนะคะ ในสัญญษมันบอกว่าที่นี่ไม่ค่อยมีสัญญาณ”

(“โอเค พ่อจะบอกพวกพี่ๆของลูกเอาไว้ด้วยจะได้ไม่เป็นห่วง”)

“ขอบคุณค่ะ งั้นมินไปก่อนนะคะ รักพ่อค่ะ”

(“พ่อก็รักลูก”)

พูดจบสายก็ถูกตัดไป ชลดาหันไปมองผู้จัดการสาวสองที่กำลังถ่ายรูปเล่นก่อนที่จะกดรับสายโทรศัพท์ที่พึ่งโทรเข้ามา

“ฮัลโหลค่ะ” พีรภัทรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับสาย 

(“คุณบี งานที่ตกลงกันไว้ พรุ่งนี้ตอนบ่ายสองมาแสตนบายรอได้เลยนะคะ”)

“อะไรนะคะ” 

(“ก็งานที่ดิวไว้ไงคะ งานแฟชั่นของน้องฝน หรือคุณบีติดงานคะ”)

“อ่อ ไม่ติดค่ะ ได้ค่ะ ได้ค่ะ ไปแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่จัดตารางไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ” ผู้จัดการสาวสองเอ่ยอย่างร้อนรน

(“งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ”)

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” 

เมื่อสายถูกตัดไป พีรภัทรก็ถอนหายใจยาวพลางเอามือลูบอก

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่บี”

“ก็พี่ลืมน่ะสิว่าฝนต้องไปเดินแฟชั่น ตอนนี้ทางงานโทรมาคอนเฟิร์มแล้ว ว่าพรุ่งนี้เจอกัน แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีเนี่ย” 

“เอาแบบนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวมินจะไปรอที่นั่นก่อน แล้วเดี๋ยวพี่จัดการเรื่องงานของฝนเสร็จแล้วพี่ค่อยลงมาก็ได้ค่ะ” 

“พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พี่จะปล่อยมินไปคนเดียวได้ยังไง” ด้วยความที่เขาต้องดูแลศิลปินในสังกัดถึงสองคน อีกคนก็อยู่วงการมานานอีกคนก็กำลังมีกระแส เขาจึงไม่อาจเสี่ยงให้ชลดาออกเดินทางไปคนเดียว 

“ก็ไหนเขาก็บอกว่างานนี้เป็นความลับไงคะ มินไปรอก่อนแค่ไม่กี่วัน อาจจะได้ถ่ายงานเลยก็ได้ ทีมงานเขาก็มีให้อยู่แล้ว เผลอเผลออาจจะเป็นทีมงานที่รู้จักกันด้วยซ้ำ” ชลดายิ้มตอบ 

“แล้วมินจะอยู่ได้ใช่ไหม” 

“ได้สิคะ พี่บีไม่ต้องห่วงเลย” 

“งั้นเดี๋ยวพี่จะรอส่งมินขึ้นเรือก่อนแล้วกัน พี่ถึงจะวางใจ ขอเห็นหน้าคนที่พาไปก่อน” 

“ค่ะ” 

ทั้งคู่ยืนรอได้สักพักก็ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหญิงสาวสองคนที่กำลังเดินเข้ามา 

“สวัสดีค่ะ ใช่คุณชลดากับคุณพีรภัทรไหมคะ” 

“ใช่ค่ะ” 

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจิ๋วนะคะ” 

“ส่วนฉันแจ๋วค่ะ” สองสาวมัดแกะเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม 

“เดี๋ยวเชิญขึ้นเรือได้เลยนะคะ เราจะได้ไปที่เกาะกัน” แจ๋วเอ่ยบอก 

“เอ่อคือพอดีพี่มีงานในตัวเมืองน่ะค่ะ พี่จะฝากน้องสองคนดูแลมินให้หน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวอีกสักวันพุธพี่ถึงจะลงมาค่ะ” พีรภัทรหันมาบอกทั้งสองคนด้วยสีหน้ากังวล

“ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวทางนี้จิ๋วกับแจ๋วจะดูแลให้ค่ะ คุณผู้จัดการกับไปก่อนได้เลยค่ะ” จิ๋วเอ่ย 

“โอเคค่ะ งั้นฝากด้วยนะคะ”

“ยินดีค่ะ” 

พูดจบหญิงสาวทั้งสองคนก็ช่วยชลดายกกระเป๋าขึ้นไปบนเรือ โดยมีผู้จัดการสาวสองมองดูด้วยความเป็นห่วงแต่เธอก็ต้องรีบไปดูสุชาดา เพราะถ้าเกิดว่างานนี้ขาดเธอไป คนในวงการอาจจะจับผิดเธอได้ หลังจากที่เรือแล่นออกไป พีภัทรก็กดเรียกรถให้มารับที่ท่าเรือทันที 

“เกาะนี้อยู่ห่างจากฝั่งมากไหมคะ” ชลดาเอ่ยถาม

“ถามว่าไกลไหม ก็ไกลค่ะ แต่ถ้าถามว่าใกล้ไหม ก็ใกล้อยู่” จิ๋วเอ่ยด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า 

“จิ๋ว แกก็ตอบเขาไปดีๆสิ ว่าก็ไม่ใกล้ไม่ไกล” แจ๋วเอ่ย 

“โอเคๆ ไม่ต้องตีกันค่ะ” ชลดายิ้มออกมา 

“ไม่ต้องห่วงนะคะคุณชลดา นายหัวศิลาของเราใจดี ที่พักก็เตรียมไว้ให้ค่ะ ถ้าคุณชลดาต้องการอะไรเพิ่มก็บอกพวกเราสองคนได้เลย” แจ๋วเอ่ยบอก

“ขอบคุณค่ะ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป