บทที่ 7 อดีตของนายหัว
บทที่7
อดีตของนายหัว
ชลดาหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมากดเบอร์ของผู้จัดการส่วนตัว ทว่าสัญญาณโทรศัพท์ของที่นี่กลับไม่มีเลยแม้แต่ขีดเดียว
“สัญญาณไม่มี แบบนี้ฉันจะโทรหาใครได้ละเนี่ย” ชลดาโวยวายออกมาก่อนจะมองไปทางจิ๋วและแจ๋วที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้ากังวล
“พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าเจ้านายของพวกเธอจะพาฉันมาที่นี่” หญิงสาวหันไปถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเข้ม
“พวกเราไม่รู้เลยค่ะ ไม่รู้เลยว่านายหัวจะพาคุณมินมาที่นี่เพื่อมาดูแลคุณธารา”
“พวกเราไม่รู้จริงๆนะคะ”
เมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวทั้งสองที่ดูสับสน ชลดาก็ถอนหายใจออกมา ในเมื่อตอนนี้เธอก็ไม่สามารถไปไหนได้แล้ว ยังไงคืนนี้ก็ต้องอยู่ที่นี่แล้วพรุ่งนี้ค่อยหาทางทีต่อ
“เอาเถอะ ไหนๆก็มาแล้ว” ชลดามองไปที่หญิงสาวบนรถ เธอค่อยๆเดินตรงไปหาธารธาราที่อยู่บนรถเข็น
“อื้อ อื๊ออ” ธารธาราพยายามสื่อสารบางอย่างกับหญิงสาวตรงหน้า แต่ด้วยร่างกายที่ไม่สมบูรณ์เธอจึงทำได้เพียงแค่ขยับเล็กน้อยเท่านั้น
“คุณธาร” จิ๋วรีบเข้ามาดูอาการทันที
ธารธาราพยายามตีแขนจิ๋วและสงสายตาบางอย่าง เมื่อเห็นแบบนั้นชลดาจึงค่อยๆนั่งลงข้างๆรถเข็น
“ไม่เป็นไรนะ ในเมื่อพี่ชายของเธอคิดว่าฉันเป็นคนทำ ฉันก็จะพิสูจน์ให้เขาเห็น ฉันจะช่วยเธอเอง” ชลดายิ้มออกมาพลางจับมือธารธารา น้ำตาของหญิงสาวบนรถเข็นไหลออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นชลดาคนที่ช่วยเธอต้องมารับผิดในสิ่งที่ทำ โดยที่ตัวเธอนั้นไม่สามารถพูดหรือช่วยแก้ต่างอะไรได้เลย
“แจ๋ว เดี๋ยวพาฉันไปที่พักหน่อยนะ วันนี้เหนื่อยมากแล้ว” ชลดาเอ่ยออกมา
“คุณชลดาโอเคใช่มั้ยคะ” แจ๋วเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้ากังวล
“ไม่โอเคแล้วจะทำยังไงได้ล่ะ มาขนาดนี้แล้ว” ชลดาถอนหายใจเบาๆ
“เดี๋ยวขอพาคุณธารไปนั่งรับลมก่อนนะคะ” จิ๋วพูดออกมา ก่อนจะค่อยๆเข็นรถของธารธาราไปนั่งที่ริมหน้าต่างที่ประจำ
“ตามมาทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวจิ๋วกับแจ๋วจะพาไป” พูดจบหญิงสาวทั้งสองก็พาชลดาเดินกลับมายังกระท่อมไม้หลังใหญ่ที่เธอเจอในตอนแรก
“ที่นี่จะมีห้องของคุณชลดาและนายหัวศิลานะคะ แต่ไม่ต้องห่วงเพราะคุณศิลาไม่ค่อยมานอนที่นี่หรอกค่ะ” แจ๋วเอ่ยออกมา
“ดีแล้วแหละ ขืนเขามาอยู่ที่นี่นะ ฉันคงจะบ้าตายก่อนหาความจริงเจอแน่ๆ ว่าแต่นายหัวของพวกเธอนี่เป็นคนยังไงหรือ” ชลดาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย
“นายหัวศิลาและนายน้อยธารธาราเป็นลูกของนายหัวไกรวิชญ์ ผู้ครอบครองอาณาจักรธารศิลาค่ะ นายหัวศิลาต้องมารับหน้าที่ต่อจากนายหัวไกรวิชญ์ตอนอายุ24 ตั้งแต่ที่นายหัวไกรวิชญ์โดนลอบทำร้ายจนเสียชีวิต ทำให้นายหัวศิลาต้องดูแลนายน้อยและต้องดูแลลูกน้องนับร้อยคนที่ยังคงทำงานอยู่ รวมถึงจิ๋วกับแจ๋วที่พ่อกับแม่ออกไปช่วยนายหัวไกรวิชญ์จนเสียไปด้วย นายหัวเป็นคนบ้างานมากค่ะจนกระทั่งมาเจอกับคุณแพงอาภา แต่จะบอกไว้เลยนะคะว่าจิ๋วกับแจ๋วนี่ไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่” จิ๋วค่อยๆกระซิบเบาๆ
“ทำไมล่ะ”
“ก็เพราะคุณแพงเธอชอบวางท่าใช่อำนาจนายหัวมากดพวกเราค่ะ อีกอย่างดูก็รู้ว่าคุณแพงเธอหวังเงินจากนายหัว” แจ๋วเอ่ยออกมา
“ถ้าเรายังไม่มีหลักฐานก็อย่าไปปรักปรำเขาสิ เดี๋ยวเขาก็ฟ้องหรอก ดูอย่างฉันสิถูกปรักปรำจนต้องมาติดที่นี่” ชลดาหัวเราะเบาๆให้กับการกระทำของหญิงสาวทั้งสอง
“แล้วคุณชลดาไม่โกรธคุณแพงบ้างเลยหรือคะ” จิ๋วเอ่ยถาม
“โกรธน่ะมันก็โกรธ แต่ทำยังไงได้ นายหัวของพวกเธอก็ฟังแต่แม่คนนั้นไม่ใช่หรือไง ชั่งเถอะยังไงซะตอนนี้ฉันก็ดูเป็นคนร้ายในสายตาเขา โทรศัพท์ก็ติดต่อใครไม่ได้แถมถ้าให้พวกเธอสองคนช่วยก็อาจจะโดนไปด้วยอีก”
“แล้วคุณชลดาจะเอายังไงต่อคะ” แจ๋วมองหน้าดาราสาว
“ก็คงต้องสู้ต่อไป อยู่ที่นี่หาความจริง เพราะถ้าฉันทำให้ธารธารากลับมาปกติได้ฉันก็จะได้รับความเป็นธรรม” ชลดายิ้มออกมา
“งั้นเราทั้งสองคนจะคอยช่วยห่างๆนะคะ” จิ๋วยิ้ม
“ขอบคุณพวกเธอมากนะ ไหนๆฉันก็ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน งั้นต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณชลดาแล้วนะ เรียกมินก็พอ”
“ค่ะคุณมิน”
“ไม่ต้องมีคุณก็ได้ เราน่าจะอายุไล่ๆกัน งั้นฉันขอตัวไปเก็บของก่อนนะ” ชลดาเอ่ยบอกหญิงสาวทั้งสอง
“พวกผ้าห่มกับหมอนเดี๋ยวแจ๋วจะเอามาให้ช่วงเย็นนะคะ”
“โอเคจ่ะ” พูดจบชลดาก็เดินเข้าไปในห้องทันที ภาพตรงหน้าที่เห็นคือห้องเปล่าที่เปิดโล่ง มีเพียงเตียงขนาดใหญ่ที่ปูผ้าปูสีข้าวเอาไว้ ภายในห้องมีตู้เสื้อผ้าขนาดกะทัดรัดและมีโต๊ะทำงานไม้อยู่ภายในห้อง
ชลดาเดินตรงไปยังหน้าต่างที่ถูกเปิดอยู่ เธอมองทอดสายตาตรงไปยังทะเลอันกว้างใหญ่ข้างหน้า เกลียวคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นระยะทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากอาการเคลียดไปได้ไม่มากก็น้อย
เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนที่ไม่ยอมใครเธอจึงเลือกที่จะหาความจริงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง
“เอาวะ มิน สู้สิ แกต้องทำได้”
