บทที่ 63 อดีตที่แสนเศร้า

พีรชามองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างกายในวันนี้ เธอไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยที่นอนร้องไห้อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหญิงสาวสะพรั่งที่เริ่มมีความคิดและความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่กล้าจะคาดเดา

“แต่มายด์ไม่นอนค้างที่บ้านคุณย่านะคะ” มาริสารีบแย้งขึ้นมาทันควัน แววตาที่เคยสดใสกลับสลดลงเมื่อนึกถึงคฤหาสน์หลังโตที่เต็มไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ