บทที่ 95 กำแพงทิฐิ

“อวดดี แกมันอวดดี ปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่” พูดจบคุณมารศรีก็ถึงกับทรุดลงกับเก้าอี้ราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปหมด มาริสาที่เห็นดังนั้นก็พยายามจะเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วงตามสัญชาตญาณ

“คุณย่าคะ...”

“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าย่า! ฉันไม่ใช่ย่าของเธอ... ออกไปให้พ้นหน้าฉัน นังเด็กกาฝาก!” คุณมารศรีปัดมือเล็กของห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ