บทที่ 7 ตอนที่3.2 เปลี่ยนเป็นคนละคน 2
"แต่ว่าแค่งานเลขามันก็ทำจนหมดวันแล้ว เวลาเข้าออกงานก็ตามพนักงานปกติ ถ้าเกิดวันไหนมีโอทีอีก..."
"ผมบอกคุณไปแล้วนี่ ถ้าต้องการแก้ไขสัญญาให้แจ้งตั้งแต่ก่อนเซ็น"
น้ำเสียงของภวิศเข้มขึ้น แก้วอัปสรรับรู้ได้ถึงกระแสความไม่พอใจของอีกฝ่าย โดยเฉพาะกับแววตาคู่นั้น ดูแข็งกร้าวอย่างไร้ความเอื้ออาทร
เขาดูผิดไปจากเมื่อคืนจนน่าแปลก
"ที่นี่มีแม่บ้าน วันไหนที่ไม่ว่างแม่บ้านจะทำงานแทน แต่ถ้าวันไหนว่าง คุณก็ต้องทำงานบ้านเอง ส่วนเรื่องเงิน…สามารถเบิกจากผมได้ แต่ต้องแจ้งให้ชัดเจนว่าเบิกไปทำอะไร และควรจะมีบิลค่าใช้จ่ายแนบมาด้วย"
แม้เรื่องนี้จะระบุเอาไว้ในเอกสารอยู่แล้ว แต่แก้วอัปสรกลับรู้สึกว่า พอได้ฟังจากปากของคู่สัญญา ทั้งน้ำเสียง ท่าทาง และแววตาของเขาที่ใช้ในการสื่อสารนั้น มันช่างดูถูกดูแคลนกันเหลือเกิน
เพียงแค่เซ็นสัญญาเสร็จเขาเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
แก้วอัปสรรู้สึกไม่สบายใจนัก ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ ความเข้าใจว่าภวิศจะเป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนที่ดีหายวับไปในทันที
เขาแสดงความเป็นเจ้านายอย่างชัดเจน และน้ำเสียงของเขาก็กดให้เธอรู้สึกว่าตัวเองต่ำชั้นกว่าเขาอย่างยากเสมอเทียบได้
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ขอตัวนะคะ ต้องกลับไปเตรียมเก็บของ"
แก้วอัปสรพูดขึ้นพลางหยิบกระเป๋าสะพายราคาถูกใบเก่าของเธอ เพื่อเตรียมจะลุกจากเก้าอี้
"เดี๋ยว"
หญิงสาวชะงักและยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเพื่อรอฟังอีกฝ่าย
"ตามที่ได้แจ้งเอาไว้ในสัญญา หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ผมจะมีรถพร้อมคนขับคอยรับส่งทุกที่ไม่ว่าจะไปไหน"
"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
แก้วอัปสรไม่ใช่สายเที่ยว ก่อนนี้ก็ทำงานตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์ บางสัปดาห์ยังควงโอทีวันอาทิตย์อีกต่างหาก เรียกได้ว่าทั้งชีวิตเธอแทบไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากที่ทำงานกับห้องพัก
คนหาเช้ากินค่ำมีรายจ่ายรอคิวเหมือนเงาตามตัวก็แบบนี้จะหาเวลาสุขสบายได้ที่ไหนกัน แค่มีเงินเจียดพอค่าอาหารการกินได้ก็นับว่าดีมากแล้ว
"ส่วนวันนี้ให้คนขับรถไปส่งก่อน จะได้ไปรับถูกวันที่จะย้ายเข้า แล้วก็..."
ภวิศพูดพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาพร้อมกับดึงธนบัตรออกมาหลายใบยื่นให้กับหญิงสาว
"อะไรคะ?"
"เอาเงินนี่ไปซื้อของใช้ส่วนตัว"
"หมายถึง...แปรงสีฟัน ยาสีฟัน แชมพู หรือว่า..."
"ทุกอย่าง รวมทั้งชุดชั้นในด้วย ของเก่าไม่ต้องขนมา"
คำพูดคำจาของอีกฝ่ายทำให้แก้วอัปสรเริ่มตระหนักได้ถึงความมากเรื่อง ภวิศเป็นเพียงเจ้านาย...มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เปลี่ยนของใช้ส่วนตัวกัน
"ทำไมต้องเปลี่ยนใหม่หมดด้วยคะ ของเก่ามันก็ยังใช้ได้อยู่ แล้วมันก็เป็นของฉันไม่ใช่ของคุณ" แก้วอัปสรเถียงอย่างไม่ยอม นิสัยเธอก็เป็นเช่นนี้ เมื่อใดพบความไม่ถูกต้องขึ้น เมื่อนั้นปากของเธอก็ไหวเท่าความคิด
"ผมค่อนข้างซีเรียสเรื่องความสะอาด"
"!!!"
คำตอบที่พูดออกมาด้วยความมั่นใจกลับทำให้คนฟังหน้าชาประหนึ่งถูกอีกฝ่ายตบเข้าที่พวงแก้ม
"ผมไม่รู้ว่าของของคุณมันสะอาดพอหรือเปล่า"
"เฮอะ... นี่มันใช่คำพูดของผู้ชายที่คุยกับผู้หญิงเหรอคะ" แก้วอัปสรโกรธไม่น้อยเลย สองมือข้างลำตัวกำแน่น หากภวิศจะมองเห็นก็คงรู้ว่าการดูถูกของเขามันไม่สมควรอย่างยิ่ง
แต่...
"แล้วไงล่ะครับ เรื่องสกปรก...ใช่ว่าผู้หญิงจะไม่มี"
คำตอบของเขาชักบ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เขายังคงไม่รู้ตัว...ว่าวาจาที่เอ่ยออกมานั้นแย่มากเพียงใด
"ที่สำคัญ ถึงคุณจะเป็นคนใช้มัน แต่อย่าลืมว่าคุณต้องนอนกับผม"
แก้วอัปสรได้ฟังก็ชักหงุดหงิด แต่เธอจะค้านอะไรได้อีก นอกจากกลอกตาอย่างเหลืออด ทำไมเขาไม่แสดงความเรื่องมากปากเสียออกมาตั้งแต่ทีแรก เธอจะได้ตัดสินใจกลับไปกระโดดน้ำตายเสียตั้งแต่วันนั้น
"ก็ได้...ก็ได้"
ถึงจะไม่พอใจมากเพียงใดแต่แก้วอัปสรก็ต้องอดทน อย่างไรแล้วคนจ่ายเงินก็เป็นเขา หญิงสาวหลุบตาลงมองยังธนบัตรสีเทาหลายใบ
"เงินแค่นี้มันไม่พอหรอกค่ะ"
ว่าแล้วหญิงสาวก็คว้าเงินจากมือเขามาถือไว้มั่น พลางเอ่ยเสนอไปอีกว่าจะขอเพิ่มแน่นอนหากต้องการของใหม่ที่สะอาดสุดๆ ถึงขั้นนั้น
"เอาเท่าที่พอไปก่อน อะไรขาดผมจะพาไปซื้อทีหลัง"
"แต่แค่นี้คงได้แค่สามตัวเองนะคะ จะเอามาใส่ครบอาทิตย์ได้ยังไง"
"ก็บอกอยู่ ว่าจะพาไปซื้อใหม่"
แก้วอัปสรถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ความอดทนของเธอนับว่าใช้ได้ไม่เลวเมื่อต้องปะทะกับความเรื่องมากของอีกฝ่ายตั้งแต่วันแรกที่เซ็นสัญญากัน หากเธอไม่ตกที่นั่งลำบาก อย่าหวังว่าผู้ชายคนนี้จะลอยหน้าลอยตาวางมาดเจ้านายชนชั้นสูงได้หรอก
เอาเถอะ เย็นเข้าไว้
เงินสิบล้านไม่ใช่ว่าใครจะมีได้ อีกทั้งเรื่องการถอดถอนคำกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมนั่นด้วยเล่า แก้วอัปสรได้แต่ข่มจิตข่มใจตั้งมั่นสู้ให้ถึงที่สุด ต่อให้ข้างหน้าคือเหวลึกที่อาจต้องตกลงไปบาดเจ็บจากคมหอกคมหนาม เธอก็ไม่สามารถถอยเท้ากลับหลังหันได้
และถึงจะมีทางให้ถอย แก้วอัปสรก็ยังคิดว่า เส้นทางที่ภวิศปูให้มันน่าส่งผลเร็วกว่าหนทางอื่น
อย่างน้อย...เธอก็เลือกเสียตัวเพื่อทำภารกิจอุ้มบุญมากกว่าจะเป็นเพียงอีหนูของเสี่ย ซึ่งเป็นได้แค่เพียงไม้ประดับบนเตียง นอนรอวันสึกหรอไปอย่างไร้คุณค่าเท่านั้นเอง
+++
ไม่มีอะไรจะเถียงก็เถียงกันเรื่องกางเกงใน 5555🤣🤣 ไรท์เปล่าหื่นน้าา ไม่จริงจริ๊ง
ฝากกดใจ ฝากติดตามด้วยนะคะ เรื่องจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ ❤❤
