บทที่ 9 ตอนที่4.2 ลูกจ้างรันทด 2

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีใครไปช่วยเธอจัดของหรือยกของเลยใช่ไหม"

เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ สรรพนามที่ใช้กับเธอก็เปลี่ยนไปด้วย

"อ๋อ...ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ฉันทำเองได้ สบายมาก"

"ฉันแค่ต้องการรู้ว่า ไม่มีใครช่วยเธอใช่ไหม" เขาถามย้ำ ทำให้แก้วอัปสรที่พยายามจะพูดคุยกับเขาด้วยความผ่อนคลายต้องเข้าสู่โหมดจริงจัง

"ค่ะ ไม่มี"

"ดี เพราะฉันสั่งเอาไว้เอง"

นั่นปะไร เป็นอย่างที่แก้วอัปสรคิด ภวิศเป็นคนใจดำมาก มากเสียจนเธออยากขึ้นเสียงด่าทออีกฝ่ายให้เจ็บลึกเข้ากระดูกดำ

แต่แล้ว...มันกลับเปล่าประโยชน์

คนตัวเล็กๆ ไร้หนทางสู้เช่นเธอเปรียบไปก็เหมือนไม้จิ้มฟันปะทะท่อนซุง จะมีปัญญาเอาชนะอะไรได้

"ค่ะ คงไม่ได้เรียกดิฉันมาเพื่อบอกแค่นี้หรอกใช่ไหม"

หญิงสาวพูดประชดประชันบ้าง และมันก็ทำให้คนที่แสร้งทำเป็นอ่านข่าวสารบ้านเมืองวางมือลงได้เสียที

"เรียกแทนตัวเองว่าแก้วสิ แบบนั้นฟังแล้วลื่นหูกว่าเยอะ"

"ก็เห็นคุณ..."

"คุณวิศ เรียกฉันว่าคุณวิศ" เขาพูดแทรกขึ้น แก้วอัปสรสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับโทสะ เห็นทีเธอต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่อง

"คุณเป็นอะไร ตั้งแต่เซ็นสัญญาจนวันนี้ อยู่ๆ ก็ทำตัวห่างเหิน ทำตัวข่มฉัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณก็ยังดีๆ อยู่เลย ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจ คุณก็พูดมาสิ"

หญิงสาวพ่นความรู้สึกอึดอัดออกมาอย่างเหลืออด แม้รู้ดีว่าคงทำอะไรไม่ได้ แต่การได้ถามออกไปก็คงดีกว่าทนเก็บไว้

นี่แหละคือนิสัยของเธอ...

"ก็แค่อยากให้เห็นเส้นแบ่งเขตชัดเจน การเป็นนายจ้างและลูกจ้างของเรามันลึกซึ้ง ฉันไม่อยากให้เธอเผลอลืมว่าเรานอนด้วยกันเพื่อมีลูก และนี่มันคือการทำงาน เกิดเราอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ แล้วเธอเกิดผูกพันกับฉันขึ้นมาคงไม่ดีแน่ ฉะนั้นนี่คือเส้นแบ่งเขตที่จะคอยเตือนใจเธอว่า เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากไปกว่านายจ้างกับลูกจ้าง"

แม้เหตุผลที่เขาพล่ามมามันจะดูไร้สาระ และค่อนข้างดูถูกตัวตนของเธออยู่มาก แต่แก้วอัปสรก็รู้สึกว่ามันมีน้ำหนักมากพอที่จะไม่ใส่ใจ

อีกแง่หนึ่งก็ดีเหมือนกัน

แม้เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่หลงกับความสัมพันธ์ปลอมๆ นี้ แต่กันเอาไว้ก็ดีกว่าแก้

"อีกเรื่องนอกจากงานบ้านที่เธอจะต้องทำเหมือนกับคนอื่นๆ ในบ้านแล้ว ก็ยังมีหน้าที่เลขาที่เคยบอกเอาไว้ แล้วอีกอย่างหนึ่ง…"

แก้วอัปสรตั้งใจรอฟังว่าคนมากเรื่องจะบอกรายละเอียดอะไรกับเธออีกบ้าง

"เสื้อผ้าที่เธอจะต้องใส่ไปทำงานทุกวัน อยู่ที่ชั้นล่างเลี้ยวขวาริมบันใด ที่นั่นจะเก็บเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าและเครื่องประดับเอาไว้ แต่ขอเตือนก่อนว่าอนุญาตให้ใส่แค่ตอนไปทำงานหรือออกจากบ้านเท่านั้น ถ้าอยู่ที่บ้านก็ให้ใส่เสื้อผ้าของตัวเอง"

"แก้วพอมีเสื้อผ้าใหม่ๆ ใส่อยู่ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากให้..."

"ฉันต้องการให้เธอใส่ชุดที่ฉันเลือก"

เสียงของเขาเข้มขึ้นมา หยุดทุกคำพูดของแก้วอัปสรจนหมดสิ้น

"เลขาของฉันไม่ใช่แค่ทำงานเป็น แต่ต้องมีบุคลิกภาพที่ดีด้วย ซึ่งเธอ...ไม่มี"

++++

วันนี้มาลงเพิ่มนะคะ จะมีมาลงอีกตอนค่ะ ฝากกดใจ คอมเม้น กดเข้าชั้นด้วยนะคะ❤❤

ความเรื่องมากของภวิศชักจะมากขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ ตกลงเนื้อแท้เขาเป็นคนดี หรือเลว มาใช้ไรท์ตัดสินหน่อยนะคะ 🤣🤣