บทที่ 23 บทที่ 22 คนอย่างเธอเท่าไหร่ถึงจะพอ

บทที่ 22 คนอย่างเธอเท่าไหร่ถึงจะพอ

เดือนที่แปดของการตั้งครรภ์ ญานิดาท้องใหญ่เพราะลูกสาวเธอแสดงตัวมากเหลือเกินในสัปดาห์นี้ จะเดินเหินมันช่างยากเย็นแสนเข็ญ ไม่อยากจะขยับไปไหนเพราะก้าวขาเดินแต่ล่ะทีก็เหนื่อยใจแทบขาด

“ป้าใหญ่...แม่เลี้ยงโทรมาบ้างไหมคะ” หญิงสาวท้องโตรู้สึกหวิว ๆ อยู่ในอกอย่างไรไม่รู้ได้...