บทที่ 27 บทที่ 26 ความจริงจากปากแม่

บทที่ 26 ความจริงจากปากแม่

ภายในห้องพักผู้ป่วยเนวินนั่งอยู่ข้างเตียงของมารดา มือหนาลูบต้นแขนตัวเองเพราะรู้สึกหนาวเหน็บกับสายตาของแม่ที่มองมา เขารู้ว่าแม่คงเสียใจมาก เพราะท่านไม่เคยมองเขาด้วยแววตาแบบนี้เลย

“ผมขอโทษแม่...” ในชีวิตไม่เคยยกมือไหว้ขอโทษแม่เพราะตอนเด็กเขาไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อแม่ และโต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ