บทที่ 40 บทที่ 39 ฝากลูก

บทที่ 39 ฝากลูก

หลังจากญานิดาขึ้นรถแล้วหญิงสาวก็ระเบิดความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นหยาดน้ำตา คำพูดอ่อนโยนรวมถึงท่าทางที่เขาแสดงออกต่อลูก แววตาที่เขามองลูกสาวของเรานั้นมันทำให้ความเจ็บแค้นที่อยู่ในใจญานิดาตีผสมกันมั่วไปหมด

รอยยิ้มของลูก มือเล็กมือใหญ่ของพ่อลูกที่คอยแต่จะเขี่ยกันอย่างหยอกล้อแทบทุกครั้งที...