บทที่ 7 บทที่ 6 ใครกันแน่ที่ตุกติก!
บทที่ 6 ใครกันแน่ที่ตุกติก!
เวลาดำเนินมาถึงเดือนที่สามที่เธออาศัยอยู่กับสามีตีทะเบียนคนนี้ เธอไม่ได้กินยาคุม และเขาก็ไม่เคยป้องกัน แต่สิ่งที่เธออยากได้มันไม่เกิดขึ้น เธอหาหมอทุกเดือน เฝ้ารอให้สิ่งที่เธอรอคอยเกิดมา แต่ลูกก็ยังไม่มาสักที…
เธอไม่เคยตุกติก แต่การที่เธอไม่ท้องนั้นยืนยันได้ว่าเขานั่นแหละที่เล่นตุกติก!
หากเปรียบว่าเธอเป็นธาตุอากาศเห็นทีคงจะดูมีค่าเกินไปกับความจริงที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้ เธอไม่ใช่อากาศและไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเขาต่างหาก เป็นเหมือนแจกันร้าวใบเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ รอวันที่เขาจะปัดมันแตกก็เท่านั้น...
“ไม่ท้อง” ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากไปหาหมอตามนัด น้ำเสียงเย้ยหยันก็เอ่ยออกมาราวกับยินดีนักหนา เธอหน่ายใจและไม่คิดจะเถียงอะไรออกไป เพราะแค่เธอหายใจแรงก็ผิดแล้ว
“ค่ะ” ญานิดาตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ แต่คนรับฟังกลับคิดว่าเธอแดกดันเขา
“ปากดีนักนะ!” หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่เบื่อบ้างหรือไงที่เอาแต่จะค่อนแคะเธอแทบจะตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน
ทุกเย็นช่วงโพล้เพล้แบบนี้ เธอจะเจอร่างสูงคุ้นตานั่งอยู่มุมคุ้นเคยคือเคาน์เตอร์บาร์ชั้นล่างทางขึ้นบันไดชั้นสอง มือข้างหนึ่งจะถือแก้วไวน์ ทำหน้าตาเหมือนจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ อยู่ทุกวี่วัน
แต่ญานิดาชินแล้วกับการกระทำและคำพูดที่คอยแต่จะถากถางกันแทบจะตลอดเวลาของเขา เธอเดินเบี่ยงตัวจะเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน แต่ร่างสูงก็ปรี่มาขว้างทางยืนจังก้าหาเรื่องเธอ
“ไปล้างมือและมากินข้าว!” หญิงสาวหันหน้าหนี และนั่นก็ยิ่งทำให้เนวินหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
“ขอนิดาไปอาบน้ำก่อนค่ะ...และจะลงมาหา” หาเรื่อง! ท้ายประโยคเธอกลืนลงลำคอไป
แต่มีหรือคนอย่างเนวินจะรู้ไม่ทัน ร่างสูงก้าวขายาวเข้ามาหา ก่อนจะตวัดอ้อมแขนแกร่งโอบกอดรัดลำคอเล็กดึงร่างนุ่มนิ่มประชิดตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งออกมาจากลมหายใจของเขา
เสื้อแสงไม่คิดจะใส่มันให้ดี ๆ เลยหรือไง จะต้องปลดกระดุมเสื้อจนจะเห็นสะดืออยู่รอมร่อ ดวงตากลมโตเบนสายตามองไปทางอื่นแทนไม่อยากจะมองหน้าอกแน่น ๆ ของเขา
“นิดาเหม็นไวน์!” หญิงสาวหันหน้าหลบริมฝีปากร้อนที่ก้มลงมาซุกไซ้ใบหน้าและลำคอ อ้อมแขนตวัดรัดเอวบางยกร่างบอบบางเหน็บเข้าเอวสอบและเดินก้าวขึ้นบันไดชั้นสองไป
“คุณวิน!” เธอเหมือนตุ๊กตามากหรือไงที่เขานึกจะยกเธอเข้าเอวไปไหนก็ได้น่ะ! หญิงสาวได้แต่เม้มริมฝีปากค่อนคอดเขาอยู่ในใจ
เธออาย...แต่เรียกว่าชินแล้วก็ว่าได้ที่เขามักจะทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องผู้ชายในบ้านหลายต่อหลายคน!
เมื่อขึ้นไปชั้นบนยังไม่ทันที่ประตูห้องจะปิดด้วย ร่างสูงก็วางแก้วไวน์และหันกลับมาจู่โจมเธออย่างรุนแรง ริมฝีปากร้อนพุ่งเข้ามาดูดกลืนกลีบปากบางรุกล้ำจนร่างบอบบางอ่อนระทวยในอ้อมแขน
มือหนาลูบไล้ท่อนขานวลเนียน ก่อนจะล้วงฝ่ามือสัมผัสกึ่งใจกลางความสาวของเธอ ญานิดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อเขาไม่เคยปล่อยเวลาให้ล่วงเลยนานสอดนิ้วร้ายเข้าบดคลึงจุดอ่อนไหวพร้อมกับขบเม้มเนินอกอวบอิ่มไปพร้อมกันด้วย
“คุณวิน” แค่เขาช้อนสายตาขึ้นมามองหน้า ญานิดาก็เลิ่กลั่กรีบถอดทั้งเสื้อและเข็มขัดให้เขาแล้ว มือหนาฟอนเฟ้นบั้นท้ายอวบอัดดึงร่างบอบบางแต่อวบอั๋นเข้าหาตัว
“คุณวิน นิดาเจ็บ” มือหนาอีกข้างล็อกต้นคอและออกแรงบีบ เขากำลังบังคับให้เธอสบตามองกับเขา
“มองหน้าฉัน” ญานิดาหายใจติดขัด แต่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองตามคำสั่ง ดวงตาคมกล้าจ้องมองเธอด้วยแววตาคมกริบ เธอจึงยื่นริมฝีปากกดจูบไปปลายคางสากของเขา และส่งยิ้มให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นก่อนจะเบนสายตามองไปรอบห้องแก้เก้อ
“อะ...อาบน้ำไหมคะ” มือบางลูบไล้แผ่นอกหนั่นแน่นคล้ายว่าจะออดอ้อน แท้จริงคือเธอไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก เธอยังไม่หายเจ็บเลยด้วยซ้ำ
“ก็ได้ ไปเติมน้ำสิ...” ร่างสูงผละออกทั้งที่กางเกงยังไม่หลุดออกจากร่างกายกำยำ แต่มันก็หมิ่นเหม่จนญานิดาหัวจิตหัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
หญิงสาวก้มหยิบชุดเดรสขึ้นมาสวมลวก ๆ ก่อนจะวิ่งไปที่หน้าห้องน้ำถอดออกทั้งที่เมื่อกี้ไม่น่าใส่ด้วยซ้ำ แต่เธอก็หน้าบางเกินกว่าที่จะเปลือยกายและวิ่งมาทางนี้ หญิงสาวหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ และวิ่งเข้าห้องน้ำไปเปิดน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำเพื่อรอให้เขาเข้าไป
“จะยืนโชว์ตัวอีกนานไหม?” ญานิดากัดริมฝีปาก ถ้าเขาไม่อนุญาตใครจะกล้าลงไปอ่างเดียวกับเขา เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ไล่ตะเพิดเธอทั้งที่ฟองยังเต็มตัวก็เคย
“ไม่ต้องมาด่าฉันทางสายตานิดา!” เนวินเหยียดยิ้มมุมปาก ดวงตากระปุกกลมโตที่มองเขามีแต่ถ้อยคำด่าทอทั้งนั้น ด่าทั้งที่ไม่พูดอะไรออกมาเลยเขาก็รู้ได้!
ญานิดาหันหลังถอดชุดคลุมอาบน้ำออกจากเรือนกาย หญิงสาวก็หันมาเผชิญหน้ากับเขาที่นอนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างจากุซซี่ เมื่อเห็นสายตาโลมเลียที่มองมา เธอก็ได้แต่ใบหน้าเห่อร้อน รีบก้าวลงไปในอ่างและนั่งลงตรงบนหน้าตักเขาในทันที
“ตักฉันมันใช่ที่นั่งเธอหรือไง?” นั่นไง! หญิงสาวส่งยิ้มเริงร่ากลับไป พร้อมกับวางฝ่ามือไว้บนบ่าแกร่ง
“ก็นิดาจะนวดให้ไงคะ” ญานิดาเอ่ยออกมาแล้วหลบสายตา เธอเม้มริมฝีปากแลบลิ้นออกมาเลียคล้ายกับเพิ่มความชุ่มชื้นให้กลีบปากบางแห้งกรัง แต่เนวินคิดว่านี่คือการอ่อยแบบมีชั้นเชิง...
เนวินจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่รวบผมยาวสลวยมัดสูงขึ้นไปกลางศีรษะ ใบหน้าก็ไม่ได้ตกแต่งอะไรขาวซีดจนน่ากลัว แต่ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ ลาดไหล่บอบบางที่โผล่พ้นน้ำ ลำคอเธอระหงยิ่งมัดผมก็ต้องยอมรับว่าถึงแปลกตา แต่ก็ใช้ได้...
ความอุ่นร้อนของฝ่ามือที่นวดลงแรงอยู่บนลาดไหล่เขา เนวินหลับตาอย่างผ่อนคลาย เธอตัวเล็กแต่น้ำหนักมือกลับแรงดี เสียงน้ำในอ่างดังอยู่ตลอดเพราะเขาเปิดระบบน้ำวนจนเธอนวดมาถึงต้นแขนเขาจึงลืมตาขึ้นจ้องมองเธออีกครั้ง
“นวดแรง อ๊ะ!” ญานิดาจะถามว่าเธอนวดแรงไปหรือเปล่าเขาถึงมองหน้า
แต่มือหนากลับนวดเฟ้นบั้นท้ายอวบอัดที่เสียดสีท่อนขาแกร่งอย่างแรง ริมฝีปากร้อนพุ่งตรงเข้ามาช่วงชิงลมหายใจอย่างอุกอาจ ญานิดาเบ้หน้าเจ็บปวดเมื่อเขาขบกัดริมฝีปากเธออย่างรุนแรง!
มองฉัน มองฉัน จ้าพ่อ นี่ก็มองอยู่ ถอดเลยจ้าพ่อออออ
