บทที่ 2 [2]
[2]
“ใครจะยอมรับได้”
กันต์ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าตอนเย็นคนที่ช็อกจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกกลับกลายเป็นเขาแทน ทันทีที่คู่หมั้นของพ่อบุญธรรมก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู ดวงตาของกันต์ก็เบิกกว้าง คนที่ก้าวลงมาคือ ‘แพรไหม’ หญิงสาวที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา และที่สำคัญคือเขากับแพรไหมเคยคบหาและเป็นคนรักกัน อีกทั้งยังอยู่กินฉันสามีภรรยามาถึงสองปีเต็ม ก่อนที่แพรไหมจะเอ่ยปากขอเลิกรากับเขาไป
แพรไหมอยู่ในชุดเดรสสีครีมซึ่งดูเรียบง่ายแต่สง่างาม ใบหน้าสวยหวานที่กันต์คุ้นเคย ดวงตาคู่เดิมที่ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นก็ทำให้กันต์แทบลืมหายใจ ผมยาวสลวยของเจ้าหล่อนถูกมัดรวบอย่างเรียบร้อยจนเผยให้เห็นลำคอระหงที่เขาเคยประทับจูบ วินาทีนั้นโลกทั้งใบของกันต์ก็หยุดหมุน เขาทำอะไรไม่ถูกเลยแม้แต่นิดเดียว นับตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าแพรไหมคือคู่หมั้นของพ่อบุญธรรม
ปารัณเดินเข้าไปหาแพรไหมและโอบไหล่เธอไว้ด้วยความรักใคร่
“กันต์... มานี่สิ”
ปารัณเรียกลูกบุญธรรมของตนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข ชายวัยกลางคนถึงกับลืมไปเลยว่าลูกชายแท้ ๆ ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอรับเขา
“นี่แพรไหม... ว่าที่ภรรยาของพ่อ” ปารัณเอ่ย
แพรไหมยิ้มให้กันต์อย่างสุภาพ แต่ในสายตาของเธอก็มีความสับสนและตื่นตระหนกเช่นกัน เธอรู้ว่าปารัณมีลูกชายแท้ ๆ หนึ่งคนและลูกชายบุญธรรมอีกหนึ่งคน แต่เธอไม่คิดว่าลูกชายบุญธรรมของปารัณจะเป็นอดีตคนรักของตัวเอง
“สวัสดีค่ะ” แพรไหมพยายามจะควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าของตนเอง
“สวัสดีครับ คุณแพรไหม” กันต์เอ่ยตอบกลับไปอย่างเย็นชา เขาพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ปารัณหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีของกันต์และแพรไหมที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี ความยินดีที่ได้พาคนรักเข้าบ้านทำให้เขามองไม่เห็นว่าบรรยากาศที่เกิดขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“คุณแพรไหมอะไรกันล่ะ กันต์เรียกว่าแม่เล็กสิ”
ปารัณยังคงอารมณ์ดี แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นปุณณ์ ปารัณก็แอบระบายลมหายใจออกมาด้วยความเคร่งเครียดเล็กน้อย
“ปุณณ์ล่ะ” ปารัณถามขึ้น
“น้องกลับขึ้นไปบนห้องครับ ยังไม่เห็นลงมา”
กันต์ตวัดสายตามองคนที่เขาจำเป็นต้องเรียกว่าแม่เล็ก ความยุ่งยากอีกระลอกกำลังจะซัดเข้ามาในบ้าน ถ้าปุณณ์รู้ว่าภรรยาใหม่ของพ่ออายุใกล้เคียงกับตัวเองละก็ มีหวังบ้านแตกของจริงแน่ ๆ
“เอาล่ะ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า” ปารัณเอ่ยชวน
“กันต์ไปตามน้องลงมาได้แล้ว ไม่ว่ายังไงน้องก็ต้องรู้จักกับแม่เล็ก”
คำสั่งของปารัณทำให้กันต์รู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบลงกลางหัวใจ แต่ถึงจะปวดร้าวในอกแค่ไหน กันต์ก็ต้องทำตามที่พ่อบุญธรรมสั่ง ทว่าทันทีที่ทั้งสามคนเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ก็เจอเข้ากับปุณณ์ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน
ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกาย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและเย็นชา ปุณณ์จ้องมองแพรไหมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่เขาไม่พอใจในคุณภาพ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาของเขาไม่มีร่องรอยของความเมตตา อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ปุณณ์” คุณปารัณเรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เอาอกเอาใจเต็มที่ แม้จะเห็นอย่างชัดเจนว่าสายตาของลูกชายบ่งบอกว่าไม่ยอมรับคู่หมั้นของเขามากแค่ไหน
“ปุณณ์ไม่คิดเลยนะว่าพ่อจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ คิดได้ยังไงที่ไปคว้าเอาคนอายุรุ่นราวคราวลูกตัวเองมาทำเมีย เธอเองก็เหมือนกัน หวังอะไรถึงได้คล้อยตามคนแก่ที่อายุพอจะเป็นพ่อของตัวเองได้น่ะ”
พ่อจะมีภรรยาใหม่ ปุณณ์ก็ยากที่จะยอมรับได้ ยิ่งตอนนี้มาเห็นว่าภรรยาใหม่ของพ่ออายุพอกันกับตัวเอง ปุณณ์ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเกินที่จะทำใจ มองมุมไหนผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ก็ไม่มีทางรักพ่อของเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ
“ปุณณ์” คุณปารัณปรามลูกชายเบา ๆ
“ลงมาพูดคุยกันดี ๆ ได้ไหมลูก”
“มีอะไรต้องพูดคุย ปุณณ์ไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนนี้” ปุณณ์เอ่ยก่อนจะหันไปมองหน้าแพรไหมอีกครั้ง
“อย่าคิดว่าจะได้อยู่บ้านหลังนี้อย่างสงบสุข และอย่าคิดว่าจะได้อะไรจากพ่อของฉัน” ปุณณ์เอ่ยจบก็มองเห็นประกายบางอย่างที่มือของแพรไหม ความโกรธก็ยิ่งพุ่งขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“ถอดแหวนออกมานะ” คนตัวเล็กแหวออกมาทันที
“ปุณณ์” เสียงปรามของปารัณดังขึ้นและเข้มขึ้นมาอีกเล็กน้อย เขาไม่อยากดุว่าลูกชาย แต่ก็เกรงใจว่าที่คู่ชีวิตของตัวเองไม่น้อย
“ไม่เป็นไรนะคะคุณรัน จริง ๆ แพรก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ เท่าที่ผ่านมาแพรก็รับจากคุณมามากพอแล้ว”
“ไม่ได้! คุณกำลังจะเข้ามาเป็นคู่ชีวิตของผม และผมควรจะต้องปกป้องคุณ”
“แพรเข้าใจน้องปุณณ์ค่ะ เข้าใจมาก ๆ แพรไม่เป็นไร”
ในระหว่างที่ปารัณและแพรไหมกำลังแสดงความเข้าอกเข้าใจกันอยู่นั้น กันต์ก็พยายามกดข่มความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้ ตอนที่แพรไหมบอกเลิกเขา ไม่มีสักเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่บ่งบอกว่าหญิงสาวเห็นใจ แพรไหมทิ้งเขาไปโดยไม่ระบุเหตุผล
กันต์ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาดูแพรไหมเป็นคนที่ไม่ได้บูชาเงินมากกว่าความรัก ทำไมแพรไหมจึงเลือกที่จะไปจากชีวิตเขา ทุกวันนี้กันต์ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ
“ออกไปนะ! ฉันไม่ต้อนรับเธอ” ปุณณ์ตะโกนเสียงดัง
ปารัณหันไปมองลูกชายด้วยความตกใจ
“ปุณณ์! ทำไมพูดจาแบบนี้”
“แล้วพ่อจะให้ปุณณ์พูดว่ายังไง พ่อจะให้ปุณณ์ยอมรับเรื่องนี้ได้ยังไง”
ปุณณ์เอ่ยก่อนจะหันไปจ้องมองกันต์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พ่อของตน
“พี่กันต์เห็นไหม ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความเหมาะสมกับพ่อเลยสักนิดเดียว”
สายตาคมกริบของกันต์ที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บัดนี้กลับฉายแววความสับสนและความลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความอึดอัดที่ยากจะระบาย
เขาอยากจะร่วมต่อต้านการสมรสครั้งนี้ของคุณปารัณอย่างสุดกำลัง เขาอยากจะตะโกนถามแพรไหมว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ แต่คำพูดทุกคำกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ
เขาไม่มีเหตุผลใด ๆ ที่จะไม่ยอมรับการแต่งงานของพ่อบุญธรรมซึ่งเป็นคนที่ดูแลและมอบทุกสิ่งอย่างให้แก่เขามาโดยตลอด แต่หัวใจที่เคยเยือกเย็นกลับร้อนรุ่มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขารักกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น มือหนาของเขาค่อย ๆ กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
ความกตัญญูและความต้องการที่แท้จริงในใจกำลังตบตีกันไม่หยุด
“พี่กันต์!! พี่ห้ามยอมรับผู้หญิงคนนี้นะ” ปุณณ์เอ่ยขึ้นอีก
“ใจเย็น ๆ ก่อนนะ” นานอยู่เหมือนกันกว่าที่กันต์จะตอบคนน้องกลับไปได้
“ใจเย็นได้ยังไงครับ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางจริงใจกับพ่อ ปุณณ์จะไม่มีวันยอมให้เธอมาเป็นแม่ของปุณณ์เด็ดขาด” ปุณณ์โกรธจัดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเดินเข้าไปหาแพรไหมและจ้องมองเธอด้วยความเกลียดชัง
“ฉันจะไม่มีวันยอมรับเธอ” ปุณณ์ชี้หน้าแพรไหม
“ออกไปจากบ้านของฉัน! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
แพรไหมยืนนิ่งด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เธอไม่ได้หวังที่จะให้ปุณณ์ยอมรับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะต่อต้านเธอได้ถึงขนาดนี้
“คุณรัน แพรกลับไปก่อนดีไหมคะ แพรไม่อยากทำให้น้องปุณณ์เครียด”
“อย่ามาเรียกฉันเหมือนเธอกับฉันสนิทสนมกัน ฉันไม่นับญาติกับเธอ”
ปุณณ์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด กันต์จึงเดินเข้ามาฉุดแขนของปุณณ์เอาไว้ เขาเห็นแล้วว่าปุณณ์โกรธมาก พ่อบุญธรรมบอกเรื่องสำคัญนี้กับเขาและปุณณ์ตอนช่วงสายของวันนี้ พอตกเย็นก็พาแพรไหมเข้ามาที่บ้าน เขาเองยังยอมรับได้ยาก และปุณณ์ซึ่งเคยเป็นที่หนึ่งในใจของพ่อมาตลอดจะรับไหวได้อย่างไร
“คุณพ่อครับ ผมจะพาน้องกลับขึ้นไปบนห้องก่อน น้องน่าจะยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยเรื่องนี้” กันต์เอ่ย ปารัณถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
“ถ้าน้องสงบลงแล้ว ผมจะลงมา”
“ปุณณ์ไม่มีทางสงบ ปุณณ์ไม่มีทางยอมรับเขา”
“เราไปพูดคุยกันข้างบนดีไหม ปุณณ์เชื่อฟังพี่นะ”
กันต์เอ่ยกับคนน้องด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม มือหนาคอยประคองปุณณ์เอาไว้ ส่วนปุณณ์ก็ปล่อยน้ำตาให้ร่วงลงอาบแก้มและยังพยายามกลั้นสะอื้น ภาพที่พ่อของเขายืนเคียงข้างผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม่กลับทำร้ายจิตใจของปุณณ์จนแทบจะแตกสลาย
“พ่อไม่รักปุณณ์แล้ว พ่อไม่รักแม่ของปุณณ์แล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่น
“พ่อรักปุณณ์ ทุกอย่างที่พ่อเคยบอกปุณณ์ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง”
“โกหก! พ่อเคยบอกปุณณ์ว่าจะไม่แต่งงานใหม่ พ่อเคยบอกปุณณ์แบบนี้ ผู้หญิงคนนี้คือตัวอะไร” ปุณณ์ตวาดเสียงดัง
“พอแล้ว... น้องไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”
กันต์เอ่ยก่อนจะดันหลังของปุณณ์เบา ๆ ให้เดินกลับขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน ปุณณ์เองก็รู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก เขาโกรธจนจะหน้ามืดอยู่แล้วจึงยอมคล้อยตามกันต์ไปในท้ายที่สุด
“ขอโทษนะแพรไหม ผมก็ไม่รู้ว่าลูกจะต่อต้านขนาดนี้” คุณปารัณเอ่ยขึ้นเมื่อลูกทั้งสองคนของเขาลับสายตาไปแล้ว
“แพรต่างหากที่ต้องขอโทษ แพรต่างหากที่รบกวนคุณรันมาตลอด แพรรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับคุณรัน ไม่คู่ควรกับคุณรัน” หญิงสาวเอ่ย
คุณปารัณตามจีบเธอมาหลายเดือน และออกเงินค่ารักษาพยาบาลให้กับแม่ของเธอ หลังจากที่แม่ของเธอหายขาดจากอาการป่วย คุณปารัณก็ยังซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ให้เธอกับแม่ แพรไหมเลิกเชื่อในความรักนับตั้งแต่เลิกกับกันต์เมื่อหกปีที่แล้ว แพรไหมก็ไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร หญิงสาวแค่เลือกทางที่ตนเองและแม่สบายที่สุด
“งานแต่งของเราคงจะต้องเลื่อนออกไป แต่ผมเชื่อว่ากันต์จะกล่อมปุณณ์ได้ ผมผิดเองที่บอกเขาช้าเกินไป”
“คุณรันเคยบอกว่ามีลูกบุญธรรม คนที่เป็นลูกบุญธรรมคือคุณกันต์ใช่ไหมคะ ส่วนน้องปุณณ์คือลูกแท้ ๆ”
“ใช่ครับ กันต์เป็นลูกของพี่ชายคนหนึ่งที่ผมเคารพนับถือ เขาและภรรยาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ผมก็เลยเลี้ยงดูกันต์มาตั้งแต่ตอนนั้น อีกไม่นานกันต์ก็จะแต่งงานกับปุณณ์ ทรัพย์สินทุกอย่างของผมก็ต้องยกให้เขาทั้งคู่ แพรไหม... คุณจะดูแลผมไหมครับ ถ้าวันหนึ่งผมจะไม่เหลืออะไรเลย”
คำพูดของปารัณทำเอาแพรไหมชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นแรงเพราะได้เจอกับคนรักเก่ากลับมาสงบนิ่ง ปารัณต่างหากที่เป็นสามีของเธอ และเธอก็เลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตของกันต์ตั้งนานแล้ว ต่อให้ยังรู้สึกแล้วจะนับความรู้สึกนั่นเป็นอะไรได้ กันต์ก็ยังเป็นผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่มีคู่หมายอยู่แล้วแต่กลับล่อลวงให้เธอตกหลุมรัก ถูกแล้วที่เลิกรากันไป คนที่กันต์ประคองกลับขึ้นไปชั้นบนต่างหากคือคนที่เหมาะสมและคู่ควร
