บทที่ 117 คุณหนูขาวีนกับคุณชายเอาแต่ใจ(เพื่อนบ้าน)

คนที่ยิ้มหน้าเจื่อน ไม่กล้าตอบรับอะไรทั้งนั้น

ได้แต่เดินขึ้นห้องของตัวเอง โดยที่มีเขา เดินตามมาติดๆ

ประตูห้องที่อยู่เยื้องกัน ทำเอาเขายิ้มออกมาด้วยความพอใจ เธอคงมีความสุขดี มากกว่า ที่ทำงานที่มหาวิทยาลัย ใบหน้าที่ดูสดใสขึ้น สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่ไม่เชย เหมือนแต่ก่อน ทำเอาคนที่อยากจะช่วยเหลือ พูดขึ...