บทที่ 3 ชีวิต
เงินที่ย่าเก็บเอาไว้ ให้ตายเธอก็จะไม่มีวันเอามาใช้แน่นอน อรวีร์ เดินหันหลังจากมา แล้วควานหา ผ้าเช็ดหน้า ในถุงผ้าของตัวเอง ก่อนจะไปสัมผัสเจอ นามบัตรสีขาวที่ได้รับมาในวันนั้น
พนักงานในร้านมองดูนักศึกษาสาวที่เดินเข้ามา ด้วยสายตาใส่ใจ มือบางยกมือไหว้ พนักงานในร้านอย่างอ่อนน้อม แล้วยื่นนามบัตรส่งให้
"หนู มาขอพบ คุณทิสาค่ะ "
พนักงานในร้าน สำรวจคนตรงหน้าอย่างจริงจังอีกครั้ง
"วันนี้ คุณทิสา ไม่เข้ามา "
มือบางเจ้าแบมือ ขอนามบัตรคืน แต่พนักงานในร้าน กลับไม่ยอมส่งมอบให้
"คุณทิสา ไม่มอบนามบัตร ให้ใครง่ายๆ ไปเจอมาจากที่ไหน ทำไม ถึงมี "
น้ำเสียงกดต่ำ ทำให้ คนที่หมดหนทาง ขยับเข้าไปใกล้ แล้วบอกด้วยน้ำเสียง ต่ำ ไม่แพ้กัน
"ไปเปิดกล้องวงจรปิดดู เมื่อวานนี้ คุณทิสา ให้ฉันเองกับมือ "
ตัวเลขที่ระบุอยู่ใน นามบัตร ถูกกดโทรออกทันที หลังจากที่แย่งคืนกลับมา ทางออกทางเดียว ที่เธอคิดได้ในตอนนี้ คือ คุณทิสาคนเดียวเท่านั้น การไม่เอาตัวเอง ไปผูกติดกับใคร และพึ่งพาตัวเองให้มากที่สุด คือสิ่งที่อรวีร์ เรียนรู้มา แต่คราวนี้ เธอจำใจจะต้องทำ
เสียงรอสายหลายครั้ง จนเธอแทบจะตัดใจวาง แต่แล้ว
"สวัสดีค่ะ เบอร์โทรศัพท์ คุณทิสาค่ะ "
"สวัสดีค่ะ คุณทิสา หนูอรวีร์ค่ะ "
บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ใจกลางเมือง มีกำแพงรั้วสูงกว่า2เมตร พร้อมกับต้นไม้ต้นใหญ่ ที่อยู่ตรงหน้าของเธอ คือจุดหมายปลายทาง ที่เธอต้องมาที่นี่
หญิงวัยกลางคน ในชุดเสื้อสีขาวกางเกงสีเทา ยืนรอจ่ายค่ารถอยู่แล้ว ร่างบอบบางที่เดินตามเข้ามาข้างในรั้วบ้าน แล้วขึ้นรถคันเล็ก ที่มีคนขับรออยู่แล้ว เข้าไปด้านใน สนามหญ้าสีเขียว ที่ตัดแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำพุ และ รถจอดเอาไว้ นับสิบคัน
"เชิญที่ศาลาค่ะ "
อรวีร์ เดินตาม คนงานในบ้าน เข้าไปที่ศาลาสีขาวข้างสวน แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้า ก่อนจะ สะดุ้งสุดตัว เมื่อประตูเปิดออก
แอร์เย็นปะทะ ที่ใบหน้า และ ภายในนั้น ก็มีใครบางคน นอนอยู่บนเตียง
"เชิญค่ะ "
คนงานเดินออกมาแล้วปิดประตูทันที เมื่อเธอเดินเข้าไป
"คุณทิสา " มือบางยกมือไหว้ หญิงสาวผิวขาว ที่ปิดแมสก์เอาไว้ มือเรียวที่สวมแหวนเอาไว้หลายวง มีเข็มน้ำเกลือ และสายระโยงระยาง ห้อยอยู่ข้างที่นอน
"หนูไม่รู้ว่า หนูขอโทษค่ะ " อรวีร์ ไม่รู้ว่า คุณทิสาป่วย ถ้ารู้ เธอจะไม่เข้ามา ไม่มายุ่งวุ่นวายเลย
"ออกไป "
คนงานที่มาคอยดูแล ลุกขึ้น แล้วเดินออกไป คนป่วยเปิดแมสก์ แล้วยิ้มให้ แขกที่มาหาถึงที่บ้าน ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"มีอะไร ให้ฉันช่วย บอกมาได้เลย "
"คือว่า หนูอยากทำงานค่ะ คุณทิสา หนูจะตั้งใจทำงาน จะทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริต หนูต้องการเงิน เอาไปใช้หนี้ คุณทิสา จะให้หนูทำอะไร หนูทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย เท่านั้นค่ะ "
เสียงละล่ำละลักที่บอกออกไป ทำเอาคนที่ฟัง อมยิ้มออกมา
"ซื่อสัตย์ สุจริต แน่ใจไหม ว่าจะรักษาคำพูดได้ "
"ค่ะ หนูจะซื่อสัตย์กับคุณทิสา หนูสัญญาค่ะ "
ดวงตากลมโต ที่มองคนตรงหน้าด้วยความจริงใจ มือบางของคนป่วย จับแก้มของคนตรงหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม
"ต้องการเงินเท่าไหร่ บอกฉันมา ฉันจะใช้หนี้ให้เธอ แล้วก็จะให้เงินเธอไปด้วย จนกว่าเธอจะเรียนจบ แล้ววันนั้น กลับมาหาฉัน มาทำงานด้วยกัน ตามสัญญา ตกลงไหม "
ชีวิตของเธอ ไม่เคยพบเคยเจอ ใครที่ใจดีมีเมตตาแบบนี้เลย ใบหน้าที่มีน้ำตาไหลเอ่อออกมา ก้มลงกราบผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสำนึกในบุญคุณ ชีวิตของเธอ นับจากวันนี้ จะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล ชีวิตที่ปากกัดตีนถีบ จบสิ้นลงแล้ว วันนี้ เธอมีเงิน หลายแสนบาท ในมือ และ มีบัญชีออนไลน์ ที่คุณทิสา ให้ผู้ช่วยส่วนตัว เปิดให้ โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ ที่มีพิกัดของเธอ อยู่ในกระเป๋าใบใหม่ ราคาหลักพัน สมฐานะ นักศึกษา
"อรวีร์ จำคำสัญญาของเธอเอาไว้นะ "
