บทที่ 122 ภาค 2: บทที่ 38: วงกตเลือด

ตรอกซอกซอยในชุมชนแออัดชานเมืองเปรียบเสมือนเขาวงกตที่ไร้จุดสิ้นสุด ทางเดินแคบชื้นแฉะที่ขนาบด้วยกำแพงปูนผุพังและเพิงสังกะสี มืดมิดจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง ทว่าเหนือศีรษะขึ้นไป เสียงฝีเท้าที่เบาหวิวราวกับภูตผีกำลังเหยียบย่างไปบนหลังคา สอดประสานกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา

“แฮ่ก... แฮ่ก...” ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ