บทที่ 162 ภาคเงาทมิฬ บทที่ 12: เคี่ยวกรำใต้แสงจันทร์

ความเงียบสงัดภายในห้องพักท้ายค่ายมวยบ้านไทรย้อยถูกกดทับด้วยความหนักอึ้งของคำขอร้อง แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ ทาบทับลงบนดวงหน้าหวานของรำไพที่แหงนมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาแน่วแน่ ไร้ซึ่งความลังเลหรือความหวาดหวั่นใดๆ

ชดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น นัยน์ตาของเขาวูบไหวไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ