บทที่ 196 ภาคเงาทมิฬ บทที่ 47: สัญชาตญาณพิทักษ์รัง

สายลมหนาวเดือนเก้าพัดกรรโชกหวีดหวิวผ่านแมกไม้ ยอดต้นตาลและดงกล้วยป่าริมลำห้วยดอนมะนาวเอนไหวตามแรงลมประหนึ่งเกลียวคลื่นสีดำมืด ละอองหมอกสีเทาตุ่นโรยตัวหนาทึบจนมองเห็นขอบฟ้ารอบด้านเป็นเพียงเงารางเลือน ค่ำคืนนี้เป็นคืนเดือนดับ ไร้ซึ่งแสงดาวส่องทาง อุณหภูมิบนผืนดินลดฮวบลงจนไอน้ำกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำค้...