บทที่ 45 บทที่ 45: รอยแผลและการเยียวยา

ความเงียบสงบของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดแตกต่างจากขุมนรกที่คฤหาสน์ตระกูลเช็งราวกับอยู่คนละโลก แสงไฟสลัวในห้องนั่งเล่นสาดส่องลงบนแผ่นหลังกว้างของสิงหราชที่บัดนี้เปลือยเปล่า เสื้อแจ็คเก็ตและเชิ้ตที่ขาดวิ่นเปื้อนเลือดถูกโยนทิ้งไปแล้ว มาเฟียหนุ่มนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังง่วน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ