บทที่ 141

ดวงตาของเธอค่อยๆ ปรือขึ้น ชั่วขณะหนึ่งความสับสนฉายชัดในแววตาก่อนที่การรับรู้จะปรากฏขึ้น เธอไม่ได้เอื้อมมือมาหาฉันหรือแสดงความต้องการที่จะสัมผัสร่างกายแต่อย่างใด

“รีเบคกา” เธอเอ่ยชื่อฉัน น้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง ขณะที่พูด เธอก็ค่อยๆ ชักมือกลับไปอย่างเงียบๆ “แม่ไม่คิดว่าจะได้เจอลูก”

ฉันฝืนยิ้มเล็กน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ