บทที่ 148

มุมมองของรีเบคกา

เช้าวันต่อมา ฉันตื่นแต่เช้าตรู่ ยืนอุ้มลูคัสอยู่ริมหน้าต่าง แสงอรุณสาดส่องลงมาอาบสวนเป็นสีทองอ่อน ๆ และดูเหมือนลูคัสจะหลงใหลไปกับเงาที่เปลี่ยนรูปไปมา ฉันได้ยินเสียงโดมินิกขยับตัวอยู่ข้างหลังจึงหันไปมอง และเห็นเขากำลังมองเราอยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการนอน ดวงตาของเขาอบอุ่น

“อรุณสวัสด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ