บทที่ 10 ตอนที่ 10 คืนเสื้อกาวน์
แม้ว่าวันนี้จะเริ่มต้นได้วุ่นวาย..แต่ท้ายที่สุดแล้ววันนี้เธอก็ได้รับพรจากพระเจ้าที่ดีที่สุดในชีวิตของเด็กอินโทรเวิร์ตกลายๆอย่างเธอ นั้นก็คือการได้พบมิตรภาพใหม่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งแต่วันแรกนั่นเอง
แกร๊กกก!!! เสียงปิดประตูล็อกเกอร์ดังขึ้นเบาๆ..เมื่อเฌอแตมหยิบเอาข้าวของสัมภาระตัวเองทั้งหมดออกมา รวมไปถึงถุงเสื้อกาวน์ของรุ่นพี่นักรบที่เธอจะต้องนำไปคืนให้แก่เขาในเย็นวันนี้ แม้จะไม่รู้เลยว่าวันนี้รุ่นพี่นักรบมีเรียนไหม..แต่เธอที่รับปากเอาไว้แล้วก็จะทำตามสัญญาให้จงได้
“เฌอแตม..เย็นนี้ว่างรึเปล่า”ระหว่างที่เธอกำลังสวมเสื้อคลุมเตรียมแว้นมอเตอร์ไซค์ไปส่งเสื้อกาวน์ให้รุ่นพี่นักรบอยู่นั้นเอง เสียงของบะหมี่หรือเพื่อนใหม่คนแรกในโรงพยาบาลแห่งนี้ก็ขยับตัวมาสะกิดแขน..พร้อมกับเอ่ยถามเธออย่างจริงใจ
“เฌอต้องรีบเอาของไปให้รุ่นพี่ที่มออะบะหมี่ ขอโทษด้วยนร้าา..ไว้วันหลังได้ไหม”เข้าใจว่าเพื่อนใหม่ต้องการสานสัมพันธ์มิตรภาพให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น แต่วันนี้เธอจำต้องเอ่ยปฏิเสธเพราะไม่อาจผิดคำพูดที่จะเอาเสื้อกาวน์ไปคืนรุ่นพี่ได้ แต่พอเห็นใบหน้าเศร้าหมองของบะหมี่ที่เหมือนจะผิดหวังในคำชวนแรก คนห่วงความรู้สึกของคนรอบข้างก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยขอโทษ..และเป็นฝ่ายเอ่ยชวนบะหมี่กลับไปอย่างถนอมน้ำจิตน้ำใจ
“จร้าา~~ เรื่องไม่สำคัญอะไรหรอก..เราแค่อยากชวนเฌอไปกินชาบูแถวนี้”ไม่นานเธอก็ได้รับรอยยิ้มสดใสกลับมา..พร้อมกับบะหมี่ที่รีบอธิบายให้เธอได้คลายความเป็นกังวล ซึ่งพอเฌอแตมได้ยินเหตุผลนั้นก็ระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ..คล้ายกับได้ยกภูเขาออกจากอก
“พรุ่งนี้ไหมบะหมี่?..พรุ่งนี้เราต้องเตรียมตัวย้ายเข้าตึกพักของโรงพยาบาลนิ”เฌอแตมหยุดคิดไปชั่วครู่หนึ่งเท่านั้น..ก่อนจะเป็นฝ่ายโพล่งปากนัดบะหมี่บ้าง เพราะยังไงเสียพรุ่งนี้นักศึกษาพยาบาลภาคปฏิบัติรุ่นเธอ..ก็จะต้องเตรียมตัวย้ายเข้ามาอยู่ในตึกบุคลากรของโรงพยาบาลอยู่แล้ว ฉะนั้นแล้วถ้าหากเป็นพรุ่งนี้หลังลงเวร..เธอก็สามารถไปกินชาบูกับบะหมี่ได้อย่างสบายใจเฉิบ แค่คิดน้ำลายเธอก็ไหลแล้ว..นั่นเพราะชาบูก็เป็นของโปรดปรานของเธอเช่นเดียวกัน
“งั้นก็ตามนั้น…ขับรถดีๆนร้า”คนฟังถึงกับตาลุกวาว..ก่อนจะรีบตอบตกลงเฌอแตมกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนท้ายบทสนทนานั้นจะเอ่ยลาเพื่อนใหม่นิสัยน่ารักอย่างเป็นห่วง และอีกเหตุผลคือเธอไม่อยากรบกวนเวลารีบร้อนของเฌอแตมไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“จร้าาา~~ บะหมี่ด้วยนะ”เวลาที่ปรากฏอยู่บนนาฬิกาข้อมือทำเฌอแตมไม่อาจชักช้า เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะบอกลาเพื่อนใหม่กลับไปบ้าง..จากนั้นก็ไม่เป็นการเสียเวลา รีบใส่เกียร์หมากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปก่อนบะหมี่ทันที
สามสิบนาทีต่อมา
มหาวิทยาลัยชื่อดังกลางกรุง
ให้ตายเถอะ!..จากโรงพยาบาลมายังมหาวิทยาลัยดันใช้เวลานานเกินไป จนทำเฌอแตมอยากจะพ่นไฟระบายความหงุดหงิดออกมาสักทีสองที แต่ความเป็นจริงแล้วเธอต้องสำรวมกิริยา..เพราะภายในมหาวิทยาลัยเวลานี้ยังมีนักศึกษาทำกิจกรรมกันอยู่ และเธอที่เป็นถึงดาวคณะพยาบาลศาสตร์ย่อมต้องสำรวมกิริยาอยู่ตลอดเวลา
“วันนี้ขึ้นตึกรึเปล่านะ”เสียงหวานพึมพำเบาๆปรึกษาตัวเอง..ในขณะที่เข็นมอเตอร์ไซค์คันเก่งเข้าจอดช่องสำหรับจอดมอเตอร์ไซค์ พร้อมกันนั้นก็ใช้สายตากวาดมองไปยังตึกคณะแพทย์ที่เวลานี้บรรดาว่าที่คุณหมอเริ่มจะบางตากว่าปกติ และเพราะเป็นแบบนี้เฌอแตมจึงเริ่มเป็นกังวล..กลัวว่าเจ้าของเสื้อที่อยู่ในการครอบครองของเธอชั่วคราวจะกลับไปแล้ว
กึกกกก!!
“ยังไม่กลับนิ..!”จากสายตาความสิ้นหวังพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หลังเฌอแตมเหลือบไปเห็นรถสปอร์ตคันหรูที่มีเพียงไม่กี่คันบนโลก..จอดสนิทอยู่มุมหนึ่งของโรงจอดรถของคณะแพทย์ เสียงหวานพึมพำขึ้นอย่างใจดีนั่นเพราะเธอไม่ได้มาเสียเที่ยว..และเสื้อกาวน์ก็จะได้กลับคืนไปสู่เจ้าของสักที
“แล้วจะมาตอนไหนละเนี่ย”แต่แล้วก็ต้องกลับมาคิดหนักเมื่อไม่เห็นวี่แววว่าเจ้าของจะกลับมาที่รถ ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาหลุบมองนาฬิกาบนข้อมือ..สลับกับชะโงกหน้ามองออกไปยังตึกคณะแพทย์พร้อมกับพึมพำปรึกษาตัวเองอีกครั้ง เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับรุ่นพี่สุดฮอตของคณะแพทย์คนนี้เลยสักนิดเดียว
พรึบพรับๆ
“ก็นั่งรอมันตรงนี้ไปเลยสิ!”เมื่อไม่รู้จะทำยังไงต่อไป..เธอจึงตัดสินใจที่จะนั่งรอเขาอยู่ที่นี่เป็นแม่ย่านางเฝ้ารถเขาเสียเลย เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นก่อนจะเดินไปลากเก้าอี้ที่อยู่แถวๆนั้นมานั่งใกล้ๆรถของรุ่นพี่นักรบ..พร้อมกับกอดถุงเสื้อกาวน์แน่นและรออย่างมีความหวังว่าเขากลับมาที่รถในไม่ช้า
“ห่าววว~~”แต่เพราะพักผ่อนน้อยบวกกับฤทธิ์ยาที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในร่างกาย..จึงทำให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้งเรื่อยๆ ก่อนเฌอแตมจะอ้าปากหาวอย่างไม่หวงสวย..พร้อมกับอาศัยบานประตูรถสปอร์ตคันหรูเป็นที่พิงศีรษะของตัวเองชั่วคราว
“งึมๆๆ…ครอกฟี้ _0_zZZ”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ตึกๆๆๆ
“วันนี้ไปต่อกันไหมไอ้นักรบ?”เสียงเข้มของเพื่อนสนิทเอ่ยปากถามนักรบ..ในขณะที่พากันเดินไปยังทิศทางลานจอดรถของคณะ ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนบ่ากว้างถูกใช้ซับเหงื่อบริเวณกรอบหน้าลวกๆ ก่อนที่นักรบจะปลายหางตามองเพื่อนตัวดีที่กำลังแชทกับสาวเพื่อหวังขึ้นเตียงในคืนนี้ แต่ดูเหมือนวันนี้นักรบจะต้องขอปฏิเสธ..เมื่อร่างกายที่พึ่งออกกำลังมาอย่างหนัก มันสั่งการให้เขารีบกลับห้องไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเท่านั้น
“เห้ยยย!!..นั่นคนหรือผีวะ?”เสื้อยืดที่โชกเต็มไปด้วยเหงื่อแนบไปกับร่างกายกำยำแสนเพอร์เฟค แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถอดทิ้ง..กลับต้องหยุดชะงักไปกับเสียงโวยวายของไอ้เพื่อนตัวดีที่มันแหกปากขึ้น พลางชี้ไม้ชี้มือไปยังรถของเขาที่จอดสนิทอยู่ในลาดจอดรถ ซึ่งนักรบก็เพ่งสายตาแหลมคมมองเพียงไม่นาน..ก็เห็นใครบางคนกำลังใช้รถของเขาแทนหมอนอิง..!!
“0.0นั้นมัน..!”พร้อมกันนั้นเสียงของไอ้ปอร์เช่ก็พึมพำขึ้น..ทำให้นักรบต้องดึงสายตาจากยัยซุ่มซ่ามมายังเพื่อนของตัวเอง ที่กำลังมองยัยผู้หญิงซุ่มซ่ามสลับกับเขาไปมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
“แยกกันตรง..คืนนี้ก็ไม่ไป”แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการออกกำลังกายมาอย่างหนัก..มันทำให้นักรบเบื่อที่จะมาอธิบายอะไรให้วุ่นวาย ฉะนั้นแล้วนักรบจึงตัดสินใจรวบรัดบทสนทนากับปอร์เช่ไว้เพียงเท่านั้น..ก่อนจะแยกย้ายกับมันโดยไม่สนเสียงร้องโหยหวนเป็นผีขอส่วนบุญส่วนกุศลนั้นสักนิด
“นี่มึงกับน้อง…”แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ..หลังมันยังคงแหกปากตะโกนไล่หลังตามมาติดๆ จนเรียกสายตาจากพวกสอดรู้สอดเห็นให้หันมามองเขาเป็นสายตาเดียว
ฉิ่งงงง!!!
ซึ่งเขาที่เบื่อหน่ายกับการต้องตกอยู่ในความสนใจของคนอื่น จึงตัดสินใจชะงักปลายเท้าของตัวเองลง..แล้วหันขวับกลับไปส่งสายตาไม่สบอารมณ์ให้มันได้เงียบปาก ก่อนที่เขาจะหมดความอดทน..แล้วคว้าถังขยะแถวนี้ประเคนเป็นรางวัลสำหรับความสอดรู้!
“เออๆๆ…กูไปก็ได้โว้ยยย!!!”สายตาดุร้ายที่ตวัดมองมาอย่างเอาเรื่องทำปอร์เช่ถึงกับขนลุกขนชัน ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง..พร้อมกับใส่เกียร์หมา กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปพร้อมกับแบกความสงสัยเต็มสองบ่า..เพราะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นแบบไหน แต่สิ่งที่เขาเห็นเต็มสองตาในวันนี้..มันทำให้เขาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย
‘มันหมายความว่ายังไงกันแน่วะ..ไอ้รบ..กับน้องเฌอ..?’
ตึกๆๆๆๆ
ปอร์เช่ได้แต่เก็บความงำสงสัยนับพันเอาไว้กับตัวเอง โดยที่ใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์บัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง..เพราะดาวคณะพยาบาลคนนี้มีแต่คนชื่นชอบ และเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ติดตามกดไลค์รูปเธอทุกรูป!..แต่บัดนี้เหมือนเขาจะต้องนั่งร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด เพราะดูสถานการณ์แล้วไอ้เพื่อนตัวร้ายคงจะคาบน้องดาวพยาบาลคนสวยไปแล้ว..!!
‘T^Tไอ้เพื่อนตัวร้ายย~~’
