บทที่ 11 ตอนที่ 11 เจ้ากรรมนายเวร
“งึมงำๆๆ..แม่จ๋าเฌอขอส้มตำปูปลาร้าแซ่บๆจานหนึ่งงับบบ~~~”บุหรี่ในมือที่ถูกสูบไปเพียงครึ่งเดียวเกือบหลุดร่วงลงพื้น เมื่อเสียงละเมอเพ้อหาของโปรดปรานจากผู้หญิงเซ่อซ่าที่ถือวิสาสะฟุบหน้าลงกับบานกระจกรถ จนน้ำลายไหลยืดเป็นทางยาว..ดังขึ้นขัดจังหวะช่วงเวลาดื่มด่ำบุหรี่ของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย
ปึกกกก!!!
ด้วยความขัดหูขัดตานักรบจึงตวัดปลายเท้าตัวเองเตะขาเก้าอี้ของอีกฝ่าย จนเฌอแตมที่กำลังเพลิดเพลินกับส้มตำปูปลาร้ารสมือของมารดาในห้วงความฝันถึงคราต้องสะดุ้งตกใจตื่น และเมื่อได้สบประสานสายตาเข้ากับดวงตาคมดุคู่นั้น..เธอก็แทบขวัญผวาราวกับเป็นผี เพราะเจ้าของรถที่เธอเผลอใช้เป็นหมอน!..กำลังยืนจ้องเขม็งมองมาที่เธอแทบจะกินเลือดกินเนื้ออยู่รอมร่อ!
พรึบพรับ..!!!
“0.0!…พะ..พี่นักรบ..”หัวจิตหัวใจแทบร่วงไปอยู่ตาตุ่ม..ก่อนสมองที่กลับมาทำงานจะสั่งการให้ร่างกายของเธอรีบขยับตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้าง..รีบหันรีหันขวางพร้อมกับละล่ำละลักทักทายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าออกไปแทบฟังไม่ได้ศัพท์ และสิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือการที่เห็นว่าที่คุณหมอในอนาคต..กำลังยืนสูบบุหรี่โดยไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ..!!!
“มองอะไร…ไม่เคยเห็นคนสูบบุหรี่?”นอกจากจะไม่รีบทำลายหลักฐานหรือแก้ตัวใดๆแล้ว..เสียงเข้มยังเอ่ยตอกหน้าเธอกลับอย่างไม่สลด และกลายเป็นเธอเสียอีกที่รู้สึกผิด..จนต้องขยับตัวออกห่างสารที่เป็นอันตรายต่อร่างกายอย่างอัตโนมัติ
“เออ..เฌอเอาเสื้อมาคืนรุ่นพี่ค่ะ”ก่อนจะตั้งสติและรีบเข้าเรื่องสำคัญที่ตัวเองตัดสินใจมารอเขาจนหลับอยู่ที่นี่ทันที และอีกหนึ่งเหตุผลคือเธอไม่ต้องการทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย..เพราะว่าคนตรงหน้านั้นขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และการที่เธออยู่กับเขาตามลำพังแบบนี้อาจทำให้ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยเข้าใจผิด..และพากันมารุ่มทึ้งเธอก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นแล้วรีบพาตัวเองออกไปให้ไกลจากตัวอันตรายอย่างเขา..เป็นสิ่งที่ดีที่สุด!
“เอาไปซักมาใหม่..”แต่แล้วความคิดทั้งหมดก็ต้องพังทลายเป็นผุยผง..หลังเจ้าของเสื้อกาวน์ตรงหน้าแทบจะปามันใส่หน้าเธอ! ไม่พอยังตามมาด้วยคำสั่งสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ..เมื่อรุ่นพี่สุดฮอตของคณะแพทย์ไล่ให้เธอกลับไปซักเสื้อกาวน์ของเขาอีกรอบ
“0.!!!!” ‘พ่อคุณทุนกระหม่อมเอ้ยยย…เธอละอยากจะฟ้อนรำรอบตัวเขาซักเพลงแล้วสิอิช้อยเอ้ยยย~~~ เวรกรรมแต่ชาติปางไหนถึงทำให้คุณชายผู้นี้โชกสับเธอเยี่ยงทาส
พรึบบบบ!!!
“0.0!..อะไรนะคะ?”เสียงหวานตะกุกตะกักเอ่ยขึ้นคล้ายกับคนละเมอ..เพราะกว่าสติจะมาปัญญาจะเกิดก็ใช้เวลาอยู่มากโข เฌอแตมกระพริบตาปริบๆมองเสื้อกาวน์ที่กลับมาอยู่ในมือสลับกับนักรบที่ยังคงยืนสูบบุหรี่ ไม่สนใจว่าเธออาจจะนำเรื่องนี้ไปโพนทะนาให้ทุกคนได้ล่วงรู้ด้านมืดของเขา
“-*-หูตึงรึไง..ฉันบอกว่าเอาไปซักมาใหม่..!”แต่แล้วเธอกลับได้รับเพียงสายตารำคาญ..ก่อนเสียงเข้มของคนตรงหน้าจะพรั่งพรูคำพูดใจร้ายออกมาอีกครั้ง พร้อมกันนั้นปลายบุหรี่ที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก็ร่วงลงไปสู่พื้น ตามด้วยปลายรองเท้าสำหรับเล่นกีฬาโดยเฉพาะ..ที่เหยียบลงไปจนไม่เหลือซาก..!
“แต่ว่ามัน…”เฌอแตมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดและกดดัน ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคอกลบเกลื่อนความไม่พอใจที่ถูกคนตรงหน้ากลั่นแกล้งซึ่งหน้า เธอคอยๆเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่หลีกหนี..หมายจะชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดให้เขายอมรับของๆเขาคืนไป
พรึบบบบบ!!!
“หลีกไป…ฉันจะกลับบ้าน! ไม่ว่างมาไร้สาระกับเธอหรอกนะ”แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมรับฟังแล้ว ยังขยับตัวเดินเข้ามาในระยะอันตราย..พร้อมกับเอ่ยปากไล่ตะเพิดให้เธอถอยห่างออกจากรถสปอร์ตคันหรูของเขา
ปังงงงงง!!!
“0.0..!!!”ซึ่งเธอที่ยังคงมึนงงและจับต้นชนปลายกับเหตุการณ์ปุบปับตรงหน้าไม่ได้ ก็ทำได้เพียงแค่อ้าปากค้าง..มองดูรถสปอร์ตคันหรูของนักรบเคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถของคณะแพทย์ โดยที่ในมือของเธอในตอนนี้ยังคงมีเสื้อกาวน์ของเขาอยู่เหมือนเดิน..เพิ่มเติมคือต้องกลับไปซักใหม่อีกรอบ..!!
‘บ้าชะมัด..!!’
บรืนนนนนน~~~ บรืนนนนนน~~~
“T^Tกรรมของอิช้อย~~~”เฌอแตมถึงกับกรอกตามองบนพร้อมกับตัดพ้อโชคชะตาตัวเองในช่วงนี้ ที่มันถาโถมเข้ามาจนเธอถึงกับอยากจะออกไปทำบุญทำทานให้เจ้ากรรมนายเวรของตัวเองสักครั้ง แต่แม้จะรู้สึกท้อแท้แค่ไหนแต่เธอก็ทำได้เพียงแค่ก้มหน้ายอมรับและเดินหน้าต่อไป..เพราะชีวิตของเธอยังมีมารดาที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างอยู่เป็นกำลังใจ
กึกกกก!!!
“บ้าจริง!..โทรศัพท์?”และดูเหมือนวันนี้เจ้ากรรมนายเวรจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เพราะโทรศัพท์ที่มันควรจะนอนกลิ้งอยู่ในก้นกระเป๋าอย่างเช่นทุกครั้ง..บัดนี้มันกลับไม่ได้อยู่ที่ควรจะอยู่ ลมหายใจหงุดหงิดถูกพ่นออกมาเฮือกใหญ่..เมื่อคิดทบทวนแล้วเธอคงจะลืมมันไว้ที่โรงพยาบาล เพราะล่าสุดที่เธอจับโทรศัพท์คือตอนที่โทรหามารดาก่อนที่เธอจะรีบบึ่งมอเตอร์ไซค์มาที่นี่
“ต้องกลับไปเอาอยู่ดี”เสียงใสพึมพำออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ใจหนึ่งนึกอยากจะทิ้งมันเอาไว้ที่นั้น..แต่เพราะลายละเอียดของงานรับรีวิวอยู่ในโทรศัพท์ทั้งหมด จึงทำให้เฌอแตมต้องขับมอเตอร์ไซค์ย้อนกลับไปเอาโทรศัพท์ก่อนกลับเข้าบ้าน เมื่อตกลงกับตัวเองได้แล้วเฌอแตมก็ไม่รอช้าจัดการยัดเสื้อกาวน์ของนักรบลงเก็บในถุงตามเดิม แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังโซนจอดมอเตอร์ไซค์ที่มีราชรถประจำตัวของเธอจอดอยู่ จากนั้นก็รีบตวัดขาขึ้นคร่อม..บิดกุญแจแล้วขับยานพาหนะของตัวเองออกไปอย่างทำเวลา เพราะเธอไม่อยากทำให้มารดาต้องรู้สึกเป็นห่วงที่เธอกลับบ้านดึกดื่นแบบนี้
โรงพยาบาล
ตึกๆๆๆ
ณ.เวลานี้ความเงียบกริบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่บนตึกกำลังเขย่าขวัญของเธอให้สั่นไหว แม้ว่าเธอจะไม่ได้กลัวสิ่งที่มองไม่เห็น..แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกตั้งแต่วินาทีที่เธอย่างกายเข้ามาในตึก มันก็ให้ความรู้สึกเสมือนมีสายตาที่กำลังจ้องมองเธอผ่านความมืดสลัว เฌอแตมพยายามทำใจแข็งสู่เสือรีบสับขาเดินไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า..เป้าหมายที่ทำให้เธอย้อนกลับมาด้วยสภาวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นกระส่ำ
แกร๊กกก!!!
เฌอแตมหอบหายใจเข้าออกจนตัวโยน..หลังมาถึงที่หมายได้สำเร็จ ก่อนจะประคับประคองสติที่แทบจะกระเจิดกระเจิงให้เข้าที่..แล้วหมุนกุญแจไขประตูล็อคเกอร์ของตัวเองเปิดออกกว้าง และพอเห็นโทรศัพท์ของตัวเองนอนแอ้งแม้งอยู่..รอยยิ้มแห่งความโล่งอกก็พลันปรากฏขึ้น ซึ่งเธอก็ไม่รอช้าที่จะรีบคว้ามันโยนใส่ในกระเป๋าแล้วรีบปิดประตูล็อคเกอร์..จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่ารีบร้อน เพราะสัญชาตญาณบางในตัว..มันสั่งการให้เธอรีบพาตัวเองออกไปจากที่นี่โดยเร็ว..!
“เฌอแตมรึเปล่า..?”
กึกกกก!!!
เบิกบานใจได้ไม่เท่าไหร่เมฆฝนก็เคลื่อนตัวเข้าครอบงำในชีวิต..ปลายเท้าเล็กจำต้องหยุดชะงักลงกับที่อย่างกะทันหัน ก่อนจะค่อยๆหันใบหน้าที่ซีดเผือกไปยังทิศทางของเสียงที่ตะโกนเรียกเธออย่างสนิทสนม
“…!!”
“เฌอแตมจริงๆด้วย”พี่เอื้องดาวดูดีใจที่เจอเธอ…แต่ตรงข้ามกับเธอที่ร่างกายเผลอขยับถอยหลังอัตโนมัติ หลังพี่เอื้องดาวเข็นรถอุปกรณ์ทางการแพทย์เดินเข้ามาทักทายเธอ
“พี่..เอื้องดาว..”เฌอแตมพึมพำเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สถานการณ์ที่อึดอัดและแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น..ทำเธอนึกอยากหายตัวไปจากตรงนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอทำได้เพียงแค่ฝืนยิ้มทักทายพี่เอื้องดาวกลับไป..ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่
“รีบกลับไหม?”ขนอ่อนตามตัวถึงกับลุกพรึบ!..หลังพี่เอื้องดาวยิงคำถามที่เขย่าต่อมความกลัวของเธอให้ตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน
“คะ?”ฝ่ามือเล็กทั้งสองพลันชื้นแฉะเต็มไปด้วยเหงื่อ..ก่อนเสียงใสแผ่วเบาในลำคอระหง จะดังเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผากของเธอออกไป
“รบกวนช่วยพี่หน่อยได้ไหม?”
อึกกกก!!!
“….!”
‘T^Tงื้อออ~~ เจ้ากรรมนายเวรมันมาอีกแล้ววว…’
